Ginger Baker, biografia
Data
Wydarzenie

1939.08.19

Peter Edward Baker został urodzony w Lewisham, płd.-wsch. dzielnicy Londynu. Pół krwi Irlandczyk. Wychował się w New Eltham. Imię Ginger pojawiło się nieco później i pochodziło od jego rudych włosów.

Ginger Baker. Zdjęcie dzięki uprzejmości Piotra Szymańskiego

50-te. poczatek

Jako nastolatek uwielbiał jeździć na rowerze i wcale nie zajmował się muzyką. Pierwszy instrument, jaki wpadł mu w ręce, był trąbką. Grywał w zespole wojskowym Air Training Corp, gdzie zachwycił się grą perkusji i militarnych rytmów. Ściganie się na rowerze dało mu siłę mięśni w nogach, co później przydało się w grze na perkusji. Na początku lat 50-tych ukończył Secondary School.

1954

Zniszczył swój rower i stanął przed dylematem, kupić nową wyścigówkę czy zestaw perkusyjny. Ten drugi był tańszy. Zaczął udzielać się w amatorskim zespole lokalnym. Doskonalił swój zestaw rozbudowując go.

1955

 Poszedł na przesłuchanie do zespołu The Storyville Jazz Men i przyjęli go. Opuścił dom i stał się wolnym strzelcem. Liderem zespołu był Bob Wallis, namiętny jazzman i kolekcjoner starych płyt. Dzięki niemu Ginger trafił na płyty perkusisty nazwiskiem Baby Dobbs, który grał z Lousiem Armstrongiem.

Baker: "Zauroczyło mnie jego granie. Baby Dobbs był ogniwem pomiędzy zachodnimi technikami gry na perkusji a perkusistami afrykańskimi. Był pierwszym, który z powodzeniem połączył je obie. Był pierwszym perkusistą jazzowym." (http://twtd.bluemountains.net.au/cream/ginger1.htm).

1956

Decyduje się na zawodową karierę muzyka. Dopada go krytyka, że gra zbyt głośno eksponując swoją grę i z tego powodu trudno mu znaleźć pracę.

1957

Koncertuje z grupami The Storyville Jazzmen, Boba Wallisa oraz The Hugh Rainey All Stars, również Boba Wallisa. W składzie tej drugiej Acker Bilk na klarnecie.

1958

Współpraca z Bobem Wallis'em trwała do 1958 roku z różnym natężeniem. W tymże roku ukazał się album Storyville Re-visited, który zawierał nagrania dwóch grup Boba Wallisa z Bakerem na perkusji.

1959

Ginger zaczął trafiać na przesłuchania do najlepszych. Grał z Ackerem Bilkiem i Terry'm Lightfoot'em. Jeździł po Europie. Grał w wielu klubach. Ćwiczył wiele godzin dziennie. Uczył się teorii muzyki. Znalazł się na albumie Tradition In Colour firmowanej przez grupę Terry Lightfoot's Jazzmen.

1960

Ginger poznał Phila Seamana, swojego wielkiego inspiratora. Seaman uchodził w Anglii za czołowego perkusistę bebopu. Niestety był uzależniony od heroiny i alkoholu. Ginger ciągle ma kłopoty ze znalezieniem pracy, gdyż albo mu się nie podoba, albo wyrzucają go za niezwykły temperament podczas gry. Ściśle współpracuje z Seaman'em do 1962 roku.

Baker: "Phil Seaman był największym perkusistą, jakiego miała Europa i był dla mnie zawsze bardzo życzliwy. Myślę, że było to w 1960 roku, kiedy Tubby Hayes, saksofonista tenorowy usłyszał mnie w nocnym klubie Flamingo i pobiegł zaraz do Ronnie Scott's, gdzie był Phil i powiedział mu, aby przyszedł i posłuchał perkusisty. Nie wiedziałem, że był dopóki nie zszedłem ze sceny i zostałem skonfrontowany z Bogiem. Poszliśmy do niego i słuchaliśmy całą noc afrykańskich płyt." (wywiad dla amazon.com, http://www.bryanaaker.net/gingerbakerinterview)

1961 Ginger sam robi własny zestaw perkusyjny. Będzie na nim grał jeszcze 5 lat. Dostaje pracę w zespole na West Endzie w Londynie. Ale wszystko jest krótkotrwałe i Ginger zmienia zespoły jak rękawiczki.

"W te dni grałem jak szaleniec, wchodziłem emocjonalnie w muzykę. Nie którzy nie lubili tego. Czuli, że tracą kontrolę nad zespołem. Wielu perkusistów grało to, co słyszeli na nagraniu. Ja zawsze grałem po swojemu. Oczywiście miałem inspiracje, ale kiedy grałem nowoczesny jazz byłem zawsze oskarżany o skłonności rock and rollowe, ponieważ grałem niekonwencjonalnie. Tak samo robił Art Blakey. Nie podobał się głośny perkusista nie akcentujący rytmu, gdyż nie można było zachęcić widownię do klaskania i tańca. To było zbędne. Miałeś siedzieć, słuchać i pić swój drink. Ale nigdy nie uważałem się za rock and rollowca, zawsze byłem jazzmanem." (http://www.jackbruce.com/cream/ginger.htm).

1962.08 - 1963.02

Alexis Korner's Blues Incorporated

Wchodzi do spokojnego zespołu Alexisa Kornera zastępując Charlie'ego Wattsa (później The Rolling Stones), który go zresztą polecił. Poznał w tym zespole wspaniałych muzyków: Dick Heckstall-Smith, Jack Bruce i Cyril Davies. Razem z Dickiem grali na boku w zespole Johnny Birch Octet. Razem z Grahamem Bondem i Jackiem Brice'm odeszli, aby założyć Graham Bond Organisation. Decyzję podjął Bond i nie wiadomo dlaczego olał Alexisa.

Kliknij i poczytaj o Blues Incorporated.

1963.02 - 1966.05

Graham Bond Organisation
Kliknij o poczytaj o Graham Bond Organization.
1963 Ginger nagrywał z Ornette Coleman'em.
1966 Na początku roku Ginger szukał czegoś nowego. W marcu był na koncercie Bluesbreakers i wdał się w dyskusję z Claptonem, z którym grał razem na sesji w 1964 roku. Nawiązała się nić współpracy, która zaowocuje powstaniem jednego z najlepszych zespołów rockowych, The Cream. Ginger był już wtedy żonaty (Liz) i miał córkę (Nettie). Drugie dziecko było w drodze na świat.

1966.06 - 1968.11

The Cream

  

Przygodę z Cream rozpoczął z zestawem perkusyjnym Ludwig, który uchodził wtedy za najgłośniejszy. Poprzedni zestaw własnej roboty podobno rozwalił mu Jack Bruce.

Baker: "Nie gram rock and rolla. Jestem jazzmanem i grałem z Cream, aby zarobić." (Ronnie Govender, Rock drummer strikes new note, Sunday Times, 25.04.1999).

Kliknij i poczytaj o The Cream.

1969.01 - 1969.09

Blind Faith

 Kliknij i poczytaj o Blind Faith.
1969 Ginger wziął udział w nagraniu albumu That's The Way God Planned It, firmowanego przez Billy Prestona. Wśród gości Eric Clapton, George Harrison, Keith Richards i Richie Havens.

1969.12 - 1971.04

Ginger Baker's Air Force

Kliknij i poczytaj o Ginger Baker's Air Force.
1970 Zaistniał na albumie All Things Must Pass, George'a Harrisona.
1971 Ginger wyjeżdża do Nigerii. Buduje nowoczesne studio nagraniowe. Wyjeżdża zresztą samochodem Range Rover i przekracza pustynię. Przez 3 lata pracuje z wieloma muzykami afrykańskimi, głównie z Fela Ransome - Kuti. Użycza także studio wykonawcom rodzimym. To tu McCartney nagrywał album Band On The Run. Zresztą Ginger utrzymuje, że Paul nie zapłacił mu do końca. Ginger nauczył się tam grać w polo.
1971.05 Z grupą Ginger Baker Drum Choir nagrywa singla Atunde (Here We Are), part 1 i part 2 na drugiej stronie. W skład grupy wchodzi Nigeryjczyk Gaspar Lawal (perkusja, instr.perk.) i Shamsi Sarumi (perkusja, instr. perk.).

1971 - 1972

Salt

 Baker tworzy w Lagos, Nigeria kolejną grupą opartą na muzykach afrykańskich. Skład: Tunde Kuboye (kontrabas), Laolu Akins (perkusja afrykańska), Taiwo Lijadu (śpiew), Yehine Lijadu (śpiew), Berkley Jones (gitara), Steve Gregory (sax tenor, flat, ex - Air Force), Bud Beadle (sax baryton, sax alt, flet). Grupa koncertuje w Europie i USA. Po rozpadzie Salt czarmi muzycy grupy utworzyli jazzowy zespół Blo.
1972.02 Nagrania albumu Fela Ransome - Kuti & The Africa '70 Band with Ginger Baker w
1972.02

Wydanie albumu Fela Ransome - Kuti & The Africa '70 Band with Ginger Baker Live!. Produkcja Jeff Jarratt. Na płycie znalazły się 4 utwory: Let's Start, Black Man's Cry, Ye Ye De Smell, Egbe Mi O (Carry Me I Want To Die). Wszystkie były kompozycjami Fela Ransome-Kuti. Nagrany w EMI Studios na Abbey Road. Na kompaktowych wydaniach albumu dodawano inne nagrania, a nawet utwór Ginger Baker & Tony Allen Drum Solo, który nagrano w 1978 podczas Berlin Jazz Festival. W nagraniu albumu wzięłi udział: Ginger Baker (perkusja), Fela Ransome-Kuti (organy, śpiew, instr. perk.), Tunde Williams (trąbka), Eddie Faychum (trąbka), Igo Chiko (sax tenor), Lenkan Animashaun (sax, baryton), Peter Animashaun (gitara rytmiczna), Maurice Ekpo (bas), Tony Allen (perkusja), Henry Koffi (konga), Friday Jumbo (konga), Akwesi Korranting (konga), Tony Abayomi (instr. perk.), Isaac Olaleye (shekere).

"Live! nagrano w 1971 roku z ówczesną grupą Feli, The Africa '70. Z powodu napiętego planu koncertów, zespół jest raczej mały. Splecione rytmy, napędzające organy i gitarowe improwizacje nadające impuls solistom na trąbce i saksofonie. Jest tu miły nastrój jazzowy objawiający się zarówno elastycznym poczuciem czasu, jak również grupowym podejściem do występu. Improwizowane pasaże leżą poprzeplatywane między frazami tematu, a Fela improwizuje głosem lub przekazuje raczej uczciwe teksty po angielsku i w języku yoruba. (...) Ostatnie nagranie, na żywo z 1978 roku, jest cudownym dodatkiem do reedycji płyty. Jest to 16-minutowy duet Tony'ego Allena i Gingera Bakera. Obaj ci mężczyźni występują na równi i tworzą interesujące sytuacje. Allen jak zwykle nie zmusza się do niczego. Baker kieruje integracją i splata rytmy, czyniąc mieszankę daleko większą niż suma jej elementów. Live! jest gęsty, funky i zmysłowy jak każda płyta, którą zrobił Fela Kuti." (http://www.allaboutjazz.com/php/article.php?id=10863).

"Ci którzy znają Fela Kuti wiedzą, że jest czczony w Afryce w takim samym stopniu, jak Bob Marley na Jamajce. Pionier afro-beatu, grający szybkie rytmy afrykańskiej perkusji i mieszający ją z elektrycznym fortepianem, gitarami i werwą rocka. Fela często miewał kłopoty w swojej rodzinnej Nigerii z powodu wstawiania kontrowersyjnie politcznych tekstów do wielu swoich piosenek.(...) Typowe dla Fela Ransome jest to, że na albumie są tylko 4 utwory, co spowodowane jest faktem, że oni naprawdę potrzebują 10 minut, aby je rozpracować i dać im nadbudowę, która satysfakcjonowałaby słuchacza. Polecam absynt do picia podczas słuchania tego albumu. Szczególnie cieszy głośny elektryczny fortepian, który Fela nam prezentuje od czasu do czasu na tym albumie, co naprawdę uzupełnia się z grupą bogatych instrumentów dętych, basem i perkusją oraz wywołuje skrajnie hipnotyczny, podobny do transu stan u słuchacza. Wyjątkowym nagraniem jest Ye Ye De Smell z Gingerem Bakerem dającym pełne smaku solówki raz za razem w trakcie trwania utworu." (roygrif, http://www.epinions.com/content_119033663108).
1972 Wydanie solowego albumu Stratavarious. Produkcja własna Bakera. Muzycy: Ginger Baker (perkusja), Guy Warren (perkusja), Fela Ransome-Kuti (klawisze, instr.perk.), Bobby Gass (bas), Sandra Danielle (śpiew), Alhaji Jk Brimar (instr. perk.).
1972

Ginger zaistniał na albumie Bootleg Him! firmowanym przez Alexisa Kornera. Umieszczono tu nagranie grupy Blues Incorporated z 1963 roku pt. Rockin', na którym grał Ginger.

1972

Wydanie albumu solowego Ginger Baker At His Best przez Polydor. Składanka. Kilka nagrań dokonanych z Blind Faith i kilka z Air Force.

1974.10 - 1976.07

Baker Gurvitz Army

 Kliknij i poczytaj o Baker Gurvitz Army.
1974 Brał udział w sesjach do albumu Kick Off Your Muddy Shoes firmowanego przez The Graeme Edge Band. Grali tu bracia Gurvitz i Mike Gallagher na klawiszach. Na perkusji Graeme Edge. Ginger zagrał w utworze Gew Janna Woman.
1976.11 Wydanie albumu solowego Eleven Sides Of Baker, który firmuje grupa Ginger Baker & Friends. Spośród starych przyjaciół nagrywali Ric Grech (bas) i Mr. Snips (spiew). Z nowych przyjaciół Chris Spedding (gitara), Mike Deacon (klawisze), basiści Kuma Harada, Herbie Flowers, Delisle Harper, instrumentaliści perkusyjni Kofi Osapanin, Kojo Osapanin, Olu George oraz chórki Eunice A. Green, Louise Arthurworrey tudzież sekcja dęta The Candlestick Brass w składzie: Ian Hamer (trąbka, flugelhorn), Stan Sulzman (sax tenor), Alan Skidmore (sax tenor), Jeff Daly (sax baryton, sax altowy), Eddie Mordue (sax baritone), Derek Wadsworth (puzon), Wally Smith (puzon).
1977.01 Wydanie singla Don Dorango / Candlestick Taker promującego album Eleven Sides Of Baker.
1977 Ginger sprzedaje studio w Nigerii i przeprowadza się do Mediolanu.

1978 - 1980.09

Ginger Baker's Energy
1978 Ginger założył grupę Energy. Początkowy skład: Ginger Baker (perkusja), Mike Davis (gitara, śpiew), Henry Thomas (bas), David Lennox (klawisze).
1978 Wydanie albumu zespołu Ginger Baker's Energy pod takimż tytułem. Wytwórnia ITM.
1980 Energy. Do grupy dochodzi John Mizarolli (gitara). Grupa występowała w Europie i Anglii. John bardzo poprawił wizerunek zespołu. Dopiero w 1991 Włoska wytwórnia wydała album z nagraniami tego składu pt. Live In Hamburg.
1980.09

Ginger rozwiązuje grupę Energy w obliczu świetnie układającej się na początku współpracy z Hawkwind.

Baker: "Spakowałem Energy, gdyż miałem dosyć oskarżeń. Że niby ich rozdzieram swoimi planami. Oni są młodzi i nie mają pojęcia, ile kosztuje działalność zespołu."

1980.07 - 1981.02

Hawkwind
1980.07 Ginger wszedł w skład Hawkwind.
1980.07 - 08

Sesje nagraniowe do albumu Levitation, grupy Hawkwind w Roundhouse Studios w Londynie. Ginger wymienił perkusistę Simona Kinga, który był już bardzo uzależniony od narkotyków.

"Na nieszczęście Simon King miał kłopoty, które wpływały na jego grę. Pracował na kilku sesjach z grupą, ale one nie wychodziły i zespół musiał szukać zastępcy. W tym czasie żona Huw'a, Marion, pracowała w managemencie Bakera i dlatego Ginger został zaproszony do pracy na albumie. Przyjął zaproszenie i bawiło go to do tego stopnia, że dołączył do zespołu." (Brian Tawn, notka do albumu Anthology, 05.1986).

Hawkwind grał wtedy w składzie: Dave Brock (śpiew, gitara, klawisze, syntezator), Tim Blake (klawisze, syntezator), Huw Lloyd-Langton (gitara solowa), Ginger Baker (perkusja), Harvey Bainbridge (bas, śpiew). Album Levitation wydano jeszcze w tymże roku.
1980.10.10 - 1980.12.22 Potężne tournee brytyjskie grupy Hawkwind. Ginger w składzie.
1980.10.27 Wydanie albumu Levitation, grupy Hawkwind z Gingerem na perkusji.
1980.11.07

Wydanie singla Who's Gonna Win The War / Nuclear Toy, grupy Hawkwind z Gingerem na perkusji.
1981.02.14 Ginger nagrywa z Hawkwind w studio w Baden Baden.

"Nie można było podważyć tego, że Ginger Baker jest perkusistą najwyższej jakości i jego wielkiego wsparcia na albumie Levitation, ale smutnym faktem był taki, że zupełnie nie pasował do trasy z zespołem. Brakowało mu także ochoty Hawkwind na bezpośredni kontakt z fanami, pozostawiał więc wielu fanów wyobcowanych i przytłoczonych jego wielkością. Jego sława była też wadą wizerunku Hawkwind, szczególnie kiedy media w pewnych krajach zaczęły odnosić się do Hawkwind jako Ginger Baker's Hawkwind i pokazywali fotografie Gingera a nie Hawkwind. Zgrzyt wyszedł po tym, jak Hawkwind pojechali w lutym 1981 do Niemiec na występ w telewizyjnym programie i Ginger spotkał tam starego przyjaciela z The Cream, Jacka Bruce'a. Wtedy Ginger chciał, aby Dave Brock wywalił Harvey'a, zatrudnił Jacka i zrobił światowe tournee jako supergrupa złożona z Hawkwind i The Cream. To przebrało miarkę. Ginger już odpowiadał za to, że paru członków załogi zostało wylanych podczas tournee w 1980 roku. Nie zważając na fakt, że zbliżało się tournee, Ginger skierował się ku drzwiom i przechodząc przez nie pochwycił ze sobą Keitha Hale'a. Tour odpadł, a Ginger i Keith z nowym zespołem dawali koncerty we Włoszech." (Brian Tawn, notka do albumu Anthology, 05.1986).

W ramach rewanżu Dave Brock założył własną grupę Dave Brock's Air Force. Grupa Gingera i Keitha Haye'a nazywała się The Nutters.
1983.10.28 Wydanie albumu Zones, grupy Hawkwind. Ginger grał na perkusji. Trzy pierwsze nagrania są studyjne i pochodzą z grudnia 1980 z Hastings Studio. Kolejne dwa pochodzą z koncertu w Lewisham Odeon, 18 grudnia 1980. Ginger występuje na tych pięciu nagraniach.
1984.11.04 Wydanie albumu Do Not Panic grupy Hawkwind, który zawiera 7 nagrań z koncertu w Lewisham Odeon, 18.12.1980. Baker gra w tych pierwszych siedmiu nagraniach.
1985.05 Wydanie albumu Utopia grupy Hawkwind, na którym grał Ginger. Płyta jest kompilacją. Są tu nagrania z czterema różnymi perkusistami, z których jeden to Ginger. Pozostali dla porównania: Martin Griffin, Rob Heaton, Danny Thompson.
1981 Ginger zajmuje się własną farmą oliwek w Toskanii. Wytrzyma ze dwa lata.

1981 - 1982

The Nutters

 Koncertują w Anglii i Europie. Z koncertów tych złożono album, który ukazał się w 1981 roku w Austrii pn. Ginger Baker Live. Nagrań dokonano w Wiesen, Austria i Londynie, prawdopodobnie w klubie Marquee. Skład: Ginger Baker (perkusja), Ian Trimmer (sax, śpiew), Billy Jenkins (gitara, śpiew), Keith Hale (klawisze, śpiew), Ricki Legair (bas, śpiew). 29 sierpnia 1981 roku wystąpili na Gateshead International Stadium w Anglii na 1-szym festiwalu Rock on the Tyne. W programie Elvis Costello and the Attractions, Ian Dury and the Blockheads, Pauline Murray, Doll By Doll, Huang Chung, The Polecats, U2, Rory Gallagher, Doctor Feelgood, Ginger Baker's Nutters, Diamond Head, Trimmer & Jenkins, Lindisfarne.
1982 W Niemczech ukazał się album grupy Bakerandband pt. From Humble Oranges. Zespół na okładce prezentuje się jako trio: Doug Brockie (śpiew, gitara, naprawdę Ian Murray), Karl Hill (bas). Czwartym muzykiem był Chris Gent (sax tenor). Produkował Ginger.
1982 Ginger wziął udział w nagraniu albumu Message From The 5th Stone firmowanego przez Johna Mizarolli.
1986 Wydanie albumu Horses And Trees, solowego albumu Gingera będącego efektem współpracy z muzykiem i producentem Billem Laswellem. Płytę firmował Baker i grupa Material. Muzycy: Ginger (perkusja), Bill Laswell (bas, slide), Daniel Ponce (instr. perk.), Nicky Skopelitis (gitary), Bernie Worrell (organy), Foday Musa Suso (instr. perk.), Shankar (skrzypce), Nana Vasconcelos (głos, instr. perk.), Aiyb Dieng (instr. perk.), Robert Musso (organy). Bill Laswell pracował wtedy w Nowym Jorku. Produkował w przeszłości Daevida Allena, Briana Eno i Davida Byrne'a. Potem współpracował z Peterem Gabrielem, Mick'iem Jagger'em i wielu jazzmanami. W połowie lat 80-tych zainteresowało go wspólne granie na basie z perkusją Gingera.

Laswell: "Cała sprawa z Gingerem wyszła od Johna Lydon'a, który zasugerował, że chciałby perkusję Gingera w Public Image, Ltd. i pomyślałem, że to będzie wielki pomysł, więc byłem na tyle głupi, że pojechałem do północnych Włoch by znaleźć Gingera. W pewien sposób zabrałem go z odpoczynku i wrócił do Nowego Jorku. Zrobiliśmy te nagrania z Lydonem. Trzymałem z nim kontakt i zaraz potem przekonałem Johna Caracas'a, który prowadził wytwórnię Celluloid, aby zrobić płytę z Gingerem. Więc wrzuciliśmy Gingera do Power Studio, a ja załatwiłem paru przyjaciół, jak Daniel Ponce, Aiyb Dieng i Nana Vasconcelos do instrumentów perkusyjnych. To miał być rytmiczny album. Został zrobiony szybko i spontanicznie. Zawsze lubiłem plemienny aspekt gry Gingera jako perkusisty rockowego. To się wzięło od jego zainteresowania muzyką afrykańską. On naprawdę ma orientację plemienną w swoim graniu i ta płyta jest produktem tej fascynacji. Była to okazja, aby nie dawać mu grać piosenek rockowych." (http://www.innerviews.org/inner/laswell.html)
1986 Wydanie albumu pn. Album firmowanego przez Public Image Ltd oraz Gingera Bakera. PIL był zespołem Johna Lydona, znanego jako Johnny Rotten z The Sex Pistols. Muzycy: John Lydon (śpiew), Ginger Baker (perkusja), Bill Laswell (bas), Jonas Hellborg (bas), Ruichie Sakamoto (syntezator), Stevie Vai (gitara), Aďyb Dieng (instr. perk.), Tony Williams (perkusja). Ginger grał w czterech utworach.
1987 Baker nagrał album No Material wspólnie z Peterem Brotzman'em.

1987 - 1988

African Force

Dla niemieckiej wytwórni ITM Baker wydaje album African Force. Muzycy: Ginger Baker (perkusja), Ampofo Acquah (instr. perk., śpiew), Ansou Mana Bangoura (instr. perk., śpiew), Francis Mensah (instr. perk.), J.C. Commodore (instr. perk., śpiew). Ponadto na płycie zaistniała grupa Das Pferd w składzie Wolfgang Schmidtke (sax sopran, sax tenor, sax baryton), Jan Kazda (bas, gitara), Ludwig Götz (puzon).

W 1987 roku niemiecka ITM wydała album Palanquin's Pole firmowany przez Gingera Bakera i African Force. Oprócz Bakera w nagraniach wzięli udział tylko instrumentaliści perkusyjni: Ampofo Acquah, Ansoumana Bangoura, Thomas Akuru Dyani, (Francis) Kwaku A. Mensah. Nagrań dokonano na żywo w Bremie podczas koncertu w dniu 4 maja 1987.

1988 Ukazał się w Niemczech album Bass firmowany przez Gingera Bakera i Jonasa Hellborga. Muzycy: Ginger Baker (perkusja), Jonas Hellborg (bas, klawisze), Bernard Fowler (śpiew), Bernie Worrell (klawisze), Kader (śpiew, claydrum), Daner Gottlieb (perkusja), Robert Blennerhed (gitara). Nagrań dokonano w lipcu i sierpniu 1987 w Niemczech, Londynie i Szwecji.
1989 Ginger wziął udział w drugim przedsięwzięciu Billa Laswella, który produkował albumy z nimi oboma jako sekcją rytmiczną. Nagrali i wydali album Next To Nothing firmowany przez gitarzystę nazwiskiem Nicky Skopelitis. Oprócz tej trójki w nagraniach wzięli udział Simon Shaheen (skrzypce), Fred Frith (skrzypce) i Ayib Dieng (instr. perk.). Album wydała wytwórnia Virgin.
1989 Ginger zagrał dwa utwory na albumie Jacka Bruce'a, A Question Of Time.
1989 Przeprowadza się do Ameryki, gdzie kupił rancho w Denver, Colorado. Hodował tam konie, grał w polo. Był z żoną Karen.
1990

Ginger produkuje i gra na perkusji na albumie Masters Of Reality zespołu o takiejż nazwie.
1990 W tymże roku Ginger stworzył album Middle Passage dla wytwórni Island. Produkcja Bill Laswell. Płytę firmował Ginger Baker i grupa Material. W nagraniach wzięli udział: Ginger Baker (perkusja), Jah Wobble (bas), Jonas Hellborg (bas), Bill Laswell (bas), Nicky Skopelitis (gitary, sitar, banjo, baglama), Faruk Tekbilek (ney, zurna), Bernie Worrell (organy), Aiyb Dieng (instr. perk.), Mar Gueye (instr. perk.), Magette Fall (talking drums).
1991 Baker grał na solowym albumie Billa Laswella pt. Autonomous Zone. Zagrał w dwóch nagraniach.
1991.12

Sesje nagraniowe do albumu Unseen Rain, który był całkowicie akustyczny. Album nagrało trzech muzyków: Jonas Hellborg (bas, gitara), Jens Johansson (fortepian), Ginger Baker (perkusja). Trio szwedzko-angielskie. Muzyka na pograniczu hard-rocka i fusion.
1993 Wydanie albumu Sunrise On The Sufferbus założonej przez Gingera grupy Masters Of Reality. Skład: Ginger Baker (perkusja), Chris Goss (gitara, śpiew), Daniel Rey (gitara), Googe (bas).
1993.11

W listopadzie 1993 Ginger spotkał na scenie Gary'ego Moore'a. Było to na koncercie w Kolonii, Niemcy. Grali razem standardy The Cream.

1994

Baker, Bruce & Moore

Zawiązała się interesująca grupa BBM, którą firmują Ginger Baker, Jack Bruce i Gary Moore. Wydali album Around The Next Dream. Oprócz nich grali: Tommy Eyre (klawisze), Akran Ahmun (perkusja), Morris Murphy (trąbka). W tymże roku wydano także singla Danger Zone / World Keeps Turning oraz EP Where In The World.
1994 Baker grał na albumie Jacka Bruce'a, Cities In The Heart.

1994 - 1997

The Ginger Baker Trio
1994.12 The Ginger Baker Trio wydało debiut albumowy Going Back Home dla Atlantic. Muzycy: Bill Frisell (gitara akustyczna i elektryczna), Ginger Baker (perkusja), Charlie Haden (kontrabas).
1995.12.12 - 16 Sesje nagraniowe do albumu grupy Ginger Baker Trio pt. Falling On The Roof. Nagrywano w Bear Creek Studio w stanie Washington.
1995.03.24 - 25 Sesje nagraniowe do albumu grupy Ginger Baker Trio pt. Falling On The Roof. Nagrywano w Bear Creek Studio w stanie Washington.
1997 Wydanie albumu Falling On The Roof, firmowanego przez Ginger Baker Trio. Produkcja Ginger Baker i Malcolm Cecil. Muzycy: Bill Frisell (gitara akustyczna i elektryczna), Ginger Baker (perkusja), Charlie Haden (kontrabas), Bela Fleck (banjo), Jerry Hahn (gitara elektryczna).
1995

Grupa Public Image Ltd. wydaje album pn. Album. Muzycy: Tony Williams (perkusja), Ginger Baker (perkusja), Steve Vai (gitara), Nicky Skopelitis (gitara), Malachai Favors (bas), Jonas Hellborg (bas), Bill Laswell (bas), Ryuichi Sakamoto (klawisze), Bernie Worrell (klawisze), L. Shankar (skrzypce), Aiyb Dieng (instr. perk), Bernard Fowler (chórki).

1996 Ginger uczestniczył w nagraniach solowego albumu Andy'ego Summersa, Synaesthesia.
1997 Ginger wystąpił na albumie Sitting On Top Of The World, firmowanego przez Jack Bruce And Friends.
1998 Baker wystąpił na albumie grupy Riddlehouse pt. Rhubarb Dreams. W grupie tej na perkusji grał syn Gingera, Kofi.
1999.04 Razem z grupą DJQ2O Ginger firmował album Coward Of The County. Muzycy: Ginger Baker (perkusja), Ron Miles (trąbka), Fred Hess (sax tenor), Eric Gunnison (fortepian), Artie Moore (bas), Shamie Royston (organy), Todd Ayers (gitara), Glenn Taylor (gitary), James Carter (klarnet, sax).
2000 Kolejne nagrania z Billem Laswell'em.
2000 2000 W kwietniu skończyła się Gingerowi amerykańska wiza i musiał sprzedać posiadłość w Colorado, tudzież wyjechać. 2-letnia walka z urzędem imigracyjnym została przegrana. Ginger nie dostał pozwolenia na pobyt w USA. Rok wcześniej, przewidując takie zakończenie sprawy, kupił posiadłość w RPA.