"Mając
7 lat Vince Furnier bawił się w ogrodzie na przedmieściach Phoenix, Arizona,
kiedy natknął się na małego węża. Zabrał go do domu i patrzył jak rośnie dzień
po dniu. Łapał małe myszy, aby go nakarmić. Lubił patrzeć, jak ich ogonki znikają
w powyginanym gardle. Jego matka, żona półetatowego duchownego była z początku
zdegustowana, ale stopniowo doszła do wniosku, że to zwierzątko domowe. Vince
nazwał węża Alice, a było to imię małej dziewczynki z niedzielnej szkółki. Dopiero
po śmierci węża dowiedział się, że był to samiec. Vince był bardzo przejęty
jego śmiercią i smucił się wiele dni, a jego matka nie bardzo wiedziała jak
go pocieszyć. Nigdy nie zapomniał tego węża." (NN, Alice Cooper: Patron
Saint of Trash, Melody Maker,29.09.1973).
Oto jeszcze jedna
historyjka o pochodzeniu imienia Alice Cooper. Było ich wiele i zapewne każdy
z dziennikarzy znał inną wersję, włącznie z tą, że Alice Cooper to średniowieczna
wiedźma angielska spalona na stosie, której Vince Furnier jest kolejnym wcieleniem.
Vince przyjął to imię z pewnych bliżej nieokreślonych pobudek, ale tak nazywano
również jego złoty zespół, który przetrwał z nim od centrum lat 60-tych do wiosny
1974 roku.
Dunaway: "Jeśli
ktoś wszedł do pokoju i zaczął zwracać się do Alice per Alice, wtedy nie przyznawał
się do nich. Ale jednocześnie był nie w porządku do zespołu ponieważ Alice Cooper
to pięciu facetów. Jeśli przy piosenkach stało, że Alice Cooper je napisał,
znaczyło to, że cała piątka napisała utwór i cała piątka dostała wynagrodzenie.
Ocenialiśmy, że ludzie przyjmą to do wiadomości, ale nie przyjmowali. I w porządku,
ale to co nie było w porządku to fakt, że zostało to usunięte z naszej historii."
(http://www.classicrockrevisited.com/Interviews05/dennisdunaway.htm).
"Pomysł
zmiany swego imienia na Alicja Cooper jest unikalny w muzyce rockowej, ale nie
jest precedensem. Alice interesował się reinkarnacją i wiedział o artyście Marcelu
Duchamp'ie, ojcu dadaizmu. W pewnym momencie swojej kariery Duchamp zainteresował
się ideą odrzucenia seksualnych ról. Przyjął imię Rose Selevy (od Rose C'est
la vie), którym podpisywał swoje słynne komercyjne prace. Wpływ Duchampa na
Coopera jest zbyt widoczny, aby uznać go jedynie za przypadek." (Elaine
Gross, Where are the Chickens?, Rolling Stone, 15.10.1970).
Czego nie napisano
o grupie Alice Cooper w latach 70-tych... Wynaturzenie, wyuzdanie, perwersja,
kultura obozów koncentracyjnych, królestwo farsy, komercyjna eksploatacja sadyzmu,
pierwszy prawdziwy zespół po Mansonie, to tylko nieliczne przykłady. O liderze
pisano: demon w welwetowych ciuchach, błazen, zaklinacz wężów, transseksualista,
drwiące biseksualne straszydło, homoseksualista, Frankenstein, Mr Hyde, nowy
dadaista, geniusz perwersji. Spektakle określano raczej pejoratywnie terminem
teatr absurdu, zapominając jakby że od czasów Alberta Camusa absurd stał się
kategorią filozoficzną. Dziennikarze prześcigali się w wymyślaniu obraźliwych
dla grupy terminów uznając to nie tyle za modę, ile za konieczność ratowania
własnej skóry. Skoro już bowiem trzeba było zrecenzować album czy występ Coopersów,
należało trzymać z ogólnym zdaniem amerykańskiego społeczeństwa. A te nie zostawiało
na grupie suchej nitki. Swoista walka wywołana przez grupę o to, kogo młodzież
uzna za autorytet: ich, czy rodziców musiała skończyć się klęską tych drugich.
Popularność zespołu wyrosła bowiem na przekorze młodzieży, której rodzice obrzydzali
i zabraniali koncertów Coopera.
Cooper: "Ludzie
są naprawdę zdziwieni, kiedy spotykają nas i dowiadują się, że jesteśmy hetero.
To naprawdę bardzo proste. W każdym jest część mężczyzny i kobiety i trzeba
zaakceptować obie części, jeśli twoja głowa jest w porządku. To naturalne prawo.
Ludzie, dla których jesteśmy zagrożeniem, nie odnieśli się tak naprawdę do swojej
seksualności, więc po tym jak nas zobaczyli dostali coś do przemyślenia."
(Elaine Gross, Where are the Chickens?, Rolling Stone, 15.10.1970).
Alice wykreowany
przez ludzi na degenerata podejmuje rękawicę i robi z siebie zły charakter.
Daje społeczeństwu to, czego ono oczekuje. Alice staje się na scenie najgorszym
charakterem na świecie. Morderca dzieci, zabójca żon, ohydny, obrzydliwy perwert
i psychopata. Takiego trzeba złapać, osądzić i stracić na krześle elektrycznym.
Alice włącza ten scenariusz do estradowego show, pozwala się uśmiercać na scenie
w imieniu społecznej moralności i iść do piekła. Ludzie powinni być usatysfakcjonowani.
Alice ma pieniądze. Co za głupi świat. Nonsens w każdym calu. Oto dlaczego Salvatore
Dali malował Alice Coopera.
Cooper: "Nazwali
mnie degeneratem nie zastanawiając się, że społeczeństwo jest degeneratem, a
ja tylko jego odbiciem." (Alice Cooper, Me Alice).
"Są ogromnym
produktem zjełczałej młodzieżowej subkultury, muzycznym horrorem dla widowni
odstawionej na tor horrorów filmowych pokazywanych w kółko w amerykańskiej telewizji.
To jest głupie, gdy magazyn Life złowieszczo komunikuje, że Alice 'staje się
kozłem ofiarnym naszych win i hamulców'. Horror filmowy jest podniecającym doświadczeniem,
a podniecenie jest tym wszystkim, czym jest Alice Cooper." (Michael
Watts reports on Friday's sensational and controversial concert, Melody Maker
15.07.1972).
"Pewnie,
że jego przedstawienie jest 'chore', ale jest to zarazem jeden z tych momentów,
kiedy łapiesz się na śmiechu z tej choroby z powodu jej ludzkiej twarzy. To
szaleństwo jest metodą i opłaca się." (Linda Solomon, Cooper's Billion
Dollar Babies on the road, New Musical Express, 31.03.1973).
"Ale
muzyka pop zmienia się tak szybko, że Alice Cooper już wydaje się tkwić w przeszości.
Przynajmniej jego wartości szokowe. Wydaje się, że to już 10 lat temu od kiedy
urywał główki lalkom, a faktycznie to tylko jeden rok. Swój problem zrobił sam,
musiał podchodzić z lepszą sztuczką za każdym razem. I kto wie, czy śmierć nie
będzie już tak interesująca następnego roku." (NN, Alice Cooper: Patron
Saint of Trash, MM 29.09.1973).
Na przykładzie
Coopera można połknąć całą obłudę tego świata. Oto nieznani decydenci podejmują
decyzję o tym, kto jaki jest, jaki ma być, jak inni mają o nim pisać. Aby pogrążyć
niewygodnego muzyka rozpowszechniają idiotyczne, obrzydliwe plotki mające zniechęcić
widownię. Muzyk, który uzyskuje zbyt dużą popularność stanowi zagrożenie dla
społecznego ładu, opartego na obłudzie, kłamstwie i wątpliwych autorytetach.
Istnieje taki świat i jest bardzo blisko, każdy może się o niego otrzeć. Cooper
dowodzi nie tyle swojej hipokryzji, ale naszej, ludzi którzy go oglądali i słuchali
jego płyt.
Vincent Furnier
jest synem pastora. Ten fakt był ulubionym przedmiotem dziennikarskich docinków.
Dziennikarze szukali konfliktu między bogobojnym ojcem prawdziwej amerykańskiej
rodziny a rozpustnym młodzieńcem, który miał czelność przeciwstawić mu zło tego
świata. Był to zresztą jeden z pierwszych zasadniczych zarzutów, który działał
obosiecznie: Alice był uznawany za zepsute dziecko młodzieżowej subkultury,
a jego ojciec za człowieka, który w jakiś sposób doprowadził syna do tegoż zepsucia.
Vincent bolał nad tym faktem, ale był bezradny wobec nieznanej machiny reprezentującej
społeczeństwo.
Wszystko zaczęło
się w Phoenix, Arizona. Kilku chłopaków postanowiło po prostu iść własną drogą
szukając Mlecznej Drogi amerykańskiego snu o sukcesie. Najpierw zespół szkolny,
potem lokalne konkursy. Wszystkie imprezy rozbudziły w chłopcach smak estradowej
przygody i ewentualnych sukcesów. Postanowili spróbować swoich sił w Kaliforni,
tam gdzie spełniają się sny o sławie. Niestety nie było łatwo. Kilka lat podchodzili
do kalifornijskiej sceny rockowej i nic nie wychodziło. Nawet korzystanie z
takich wzorców jak brytyjskie zespoły inwazji z tego okresu czyli The Yardbirds,
The Beatles czy The Rolling Stones. Nie pomagały zmiany nazw, coraz bardziej
wymyślne sztuczki na scenie, kostiumy i cokolwiek. Ten okres pełen niepowodzeń,
poszukiwań i goryczy z pewnością miał bardzo duże znaczenie dla ich dalszych
losów. Grupy nikt nie chciał zauważyć. I nawet kiedy zrobił to Frank Zappa i
podpisał z nimi kontrakt odnosi się wrażenie, że nie miał do nich przekonania
i zrobił to ze znanej powszechnie przekory. Zappa niezbyt interesował się dalszą
karierą zespołu, ale zrobił dla grupy więcej niż można przpuszczać. Odpalił
ich fonograficznie, co pozwoliło im osiągać lepsze kontrakty na występy w klubach.
Początkowo koncerty nie były jednak przyjmowane entuzjastycznie. Wprost przeciwnie.
Widownia atakowała grupę na różny sposób wyrażając swoją dezaprobatę.
"Ich
przedstawienie skrzepło w mieszankę seksu i telewizyjnego horroru nakreślone
przez obozową tetralność. Zabrali się za noszenie dziwacznych kostiumów. Zmienili
więc kierunek i czekali na wielki sukces. Nadszedł w koziobródkowej postaci
Franka Zappy, w tamte dni świętego patrona amerykańskich anomalii muzycznych.
Znał ich już i rozmawiali o kontrakcie z nową wytwórnią Straight, założoną przez
jego mernadżera Herba Cohena i niego samego. Podobnie jak Shep Gordon, potwierdził
swoje zainteresowanie przychodząc na przyjęcie urodzinowe Lenny'ego Bruce'a
w Hollywood, kiedy otwierali koncert The Doors i widownia opuściła salę."
W tym okresie,
a mowa o końcu lat 60-tych, Kalifornia rozbrzmiewała tyloma zespołami rockowymi,
że brakowało dla wszystkich słuchaczy. Zrozumiałe, że przy takiej konkurencji
mogli ostać się tylko najlepsi. Grupa Alice Cooper niezbyt dobrze czuła się
w samym środku rewolucji młodzieży. Nie akceptowali hippiesów od samego początku
uznając ich hasła za nierealne. Szczególnym wstrętem darzyli polityczne podłoże
ruchu, które w gruncie rzeczy polegało na otwartej wojnie ze wszystkimi instytucjami
państwa, co musiało prostą drogą prowadzić do anarchii. Nie odnosząc zbytnich
sukcesów grupa przeniosła się w rejon Detroit i rozpoczęła koncerty w środkowych
i wschodnich Stanach. Oba albumy dla wytwórni Franka Zappy nie sprzedały się,
a o grupie mówiono raczej w kontekście niecodziennych występów. Przełomem było
poznanie ich przyszłego producenta nazwiskiem Bob Ezrin. I wtedy nadleciała
pierwsza jaskółka sukcesu, singiel I'm Eighteen. Wylansowany w Kanadzie stał
się powoli hymnem młodzieży o wydźwięku porównywalnym z My Generation, grupy
The Who.
Neal Smith: "Wpływ
Boba [Ezrina] i wiara w zespół Alice Cooper były dla nas największymi muzycznymi
punktami zwrotnymi i nie potrafię wyrazić tego wystarczająco. Bob stał się szóstym
członkiem zespołu; był jak rodzony brat. Był otwarty na wszystko, przygodowy
i zwariowany jak Glen, Dennis, Alice, Michael i ja. Bob jest wielkim kowalem
piosenek a składnikiem klucza razem z aranżacją piosenki jest sekcja rytmiczna
tzn. bas i perkusja. Moja wolnośc wypowiedzi na perkusji zawsze była bezkompromisowa,
jednak Bob wpływał na zamknięcie mojej perkusji i basu Dennisa tworząc silną
i melodyjną sekcję rytmiczną, co ożywiało nasze piosenki." (wywiad
zespołu dla Serge Nadeau, 16.03.2004, http://www.nealsmith.com/entrevue.html).
Rok 1971 jest
rokiem przełomowym. Dwa świetne albumy, Love It To Death oraz Killer stawiają
grupę w rzędzie najbardziej interesujących przedstawicieli rocka w Stanach.
Jednocześnie przedstawienia sceniczne grupy nabierają bardzo teatralnego charakteru
i coraz bardziej wymyślnego choreograficznego rozmachu. Mówiło się o tym, że
teatralność Coopersów przewyższała ich muzykę. Różnokolorowe ubrania, tańce
wojenne, humor, obryzgiwanie publiczności arbuzami, wypuszczanie kur lub gołębi.
Reszta zespołu również brała czynny udział w przedstawieniu rozrywając poduszki
i sypiąc pierze, lejąc publiczność wodą albo innymi płynami np. piwem. Niektórzy
cieszyli się z czegoś nowego, niektórzy bali się chodzić na koncerty. Hałas
jaki robiła grupa był dla nich wspaniała reklamą. Krytycy byli na początku raczej
powściągliwi, bardziej skłaniali się do ocen skandalizujących. Pomijając choreograficzne
zmiany, jakie zachodziły na przestrzeni lat 70-tych w kolejnym inscenizacjach,
zespół prezentował w miarę zbliżony scenariusz. Oto na wskroś zepsuty moralnie
Alice Cooper, który stara się przekazać na scenie, że jest zaledwie odbiciem
zepsutego moralnie społeczeństwa, zostaje osądzony i stracony na gilotynie czy
też krześle elektrycznym. Zanim jednak społeczeństwo wyda na niego i na siebie
wyrok dowiaduje się w piosenkach jakie jest naprawdę. Młodzież do tego stopnia
rozpoznawała obłudę swoich rodziców, że protesty widowni przeciwko straceniu
Alice były na porządku dziennym. Grupa przetrwała do lata 1974 roku wydając
po drodze swój najlepszy album Billion Dollar Babies. Zniszczyły ich używki
ze szczególnym wskazaniem na alkohol. Ale alkohol nie był przyczyną rozpadu,
gdyż alkohol z reguły nie jest przyczyną czegokolwiek, a raczej skutkiem. Alkohol
zabijał wrażliwość, zmęczenie potwornie długimi trasami koncertowymi, wreszcie
pozwalał znieść całe zawirowanie, jakie towarzyszyło grupie w każdym odwiedzanym
mieście. Alice, podobnie jak jego koledzy, boleśnie przeżywali krytykę prasową
i społeczną. Najgorzej było znosić kłamstwa, których było zdecydowanie więcej
niż faktów prawdziwych. Oczywiście nie sposób nie wspomnieć o kłopotach, jakich
w lokalnych społecznościach doznawały rodziny muzyków. Aż dziwne, że zespół
nie został zjedzony przez narkotyki, których członkowie wystrzegali się jak
mogli. Starali się zasłonić swoje wrażliwe oblicza maską kabaretowych popisów
i wypijanych ciężarówek piwa Budweiser. Stres niestety sam nie odchodzi. Kumuluje
się i wybucha w odpowiednim momencie najgłupszą z możliwych reakcji. I to właśnie
stało się z grupą Alice Cooper. Mieli dosyć stresu.
O muzyce zespołu
można pisać długo albo krótko. Ze względu na ścisłe powiązanie muzyki z tekstami
i scenariuszami sceniczych przedstawień uknuto specjalny termin dla tego zepołu,
mianowicie shock-rock lub horror-rock. Alice Cooper byli głównymi, a kto wie
czy nie jedynymi przedstawicielami tego gatunku rocka w latach 70-tych. Świat
muzyczny nie doceniał Alice świadomie trzymając stronę krytyków muzycznych,
dziennikarzy, polityków i reszty społeczeństwa. Alice ze swoim zespołem byli
na marginesie, ale mieli wielkie uznanie młodzieży. Mało kto pisał w złotym
okresie 1971 - 74 o walorach kompozytorskich członków zespołu. Mało kto doceniał
teksty i aranżacje Alice. Aż wreszcie pod koniec lat 70-tych Bob Dylan przyznał
się do błędu w imieniu świata muzycznego, doceniając w publicznej wypowiedzi
walory artystyczne twórczości Alice Coopera.
Cooper: "Główny
wpływ na zespół miała telewizja. Nie zostaliśmy zrodzeni z bluesa. Muzyka, która
nas fascynowała to np. takie tematy: Sunset Strip, Bourbon Street Beat, The
Thin Man oraz cool-jazz. To grano, kiedy oglądaliśmy telewizję." (wywiad
dla pisma Barb, 1970).
Dunaway: "Wielką
sprawą w Alice Cooper Group było to, że istniały tarcia, ale dobre tarcia; pchały
cię w kierunku celu. Tarcia były ważne, gdyż niosły nas. To wszystko było z
dala od uprzejmości. Robiliśmy zamieszanie cały czas. Każdy chciał, aby wyszło
najlepiej jak tylko mogło. Podstawowy cel był zawsze sprecyzowany i nikt nie
traktował go osobiście. Byliśmy systemem demokratycznym. Mieliśmy taką zasadę,
że musieliśmy spróbować pomysłu. Nie mogłeś odrzucić zasady, póki każdy się
nią posługiwał. Wiele razy kiedy graliśmy coś, wychodziło to lepiej, niż wydawało
się to osobie, która to wymyśliła, więc mogliśmy popchnąć to w innym kierunku.
Głosowalibyśmy i nie mogło być rozpadu grupy, gdyż było nas pięciu. Jeśli mój
pomysł odpadał, to było właśnie to. Nikt nie miał żalu." (http://www.classicrockrevisited.com/Interviews05/dennisdunaway.htm).
Początkowe teksty
nie stanowiły monolitu. Najczęściej przewijał się w nich żal z powodu braku
sukcesu dający się streścić za pomocą tytułu tejże notatki (piosenki Sing Low
Sweet Cheerio, No Longer Umpire, Levity Ball, Apple Bush, Laughing At Me, Long
Way To Go). W niektórych wersetach dają się zauważyć pierwsze bolesne reakcje
na krytykę (Laughing At Me). Kilka tekstów o kobietach nie stanowiło raczej
w dorobku zespołu zasadniczego przełomu i wyrażały one raczej pożądanie (Today
Mueller, Be My Lover, Working Up A Sweat). Najważniejszym tematycznie zbiorem
tekstów jawi się w twórczości Alice Coopera teczka z napisem 'hymny do młodzieży'.
W tekstach tych Alice zwraca się bezpośrednio do młodego pokolenia próbując
zapełnić lukę między młodzieżą a nie rozumiejącymi ich rodzicami. Pierwszy sygnał
tego typu wystąpił w piosence Living, gdzie Alice zachęcał do samopoznania.
W piosenkach 10 Minutes Before The Worm czy Changing Arranging sygnalizował
wewnętrzne szamotanie będące wynikiem zderzenia z podłym światem. Reflected
zachęcał do odkrycia się na świat i zrzucenia masek. Zaś Caught In A Dream wyrzucał
z siebie marzenia nastolatka, które niekoniecznie muszą być spełnione, ale szukają
dla siebie ujścia. Naprawdę realistyczne podejście do młodych ludzi zaiskrzyło
w piosence I'm Eighteen, gdzie Alice jawnie zadeklarował swoje zrozumienie dla
zagubionych młodych ludzi. W piosence Hallowed Be My Name deklaracje zrozumienia
przyjęły formę deklaracji współpracy. Grupa proponowała odrzucić skostniały
konserwatyzm rodziców i zbyt odległe przesłanie Biblii i w zamian proponowała
siebie, swoją filozofię życia, swoją muzykę i swoją teatralność. Brakowało tu
tylko formułki 'satysfakcja gwarantowana'. Alice gotów był przyjąć na siebie
ciężar odnowy moralnej i stać się gotowym do poświęcenia dla ludzkości Chrystusem
(Second Coming). Potem sugerował, że nie można żyć w tyglu rodziny, która nie
rozumie młodego człowieka i nawoływał do wyzwolenia się, rozpoczęcia własnego
życia (You Drive Me Nervous). Wolność jaką sugerował młodzieży stała się anarchią
w utworze School's Out, przy czym Alice nie pozwalał zapomnieć, że to on chciał
być nowym autorytetem (Elected). Z kolei w piosence Big Apple Dreamin' (Hippo)
przedstawił cel po ucieczce od domowego piekła. Miało nim być duże miasto, gdzie
łatwiej znaleźć pracę i urządzić się. Podobny ton moralizatorski prezentowany
jest w Teenage Lament '74, gdzie Alice dołożył przykład ze swojego życia, kiedy
opuścił dom i rozpoczął długą poniewierkę w poszukiwaniu sukcesu z amerykańskiego
snu. Otuchy dodawał natomiast w piosence Department Of Youth sugerując jakby,
że na jego koncercie młodzież tworzy coś w rodzaju monolitu zdolnego oprzeć
się wszystkiemu.
Budując swój autorytet
Alice Cooper piętnował wypaczenia narastające w społeczeństwie. Odbijał więc
piłeczkę ataków kierowanych w stosunku do niego samego i grupy. Śpiewał więc
o ukrytych pod szyldem sprzedawców butów dilerach narkotyków (Shoe Salesman),
o śmierci czającej się w papierosowym dymie (Still No Air), o szaleństwie hibernacji
będącym wynikiem bezradności medycyny (Refrigerator Heaven), o środkach niszczących
środowisko naturalne (Beautiful Flyaway), o pochwale nowego dnia znalezionej
w tradycyjnej pieśni australijskich Aborygenów stanowiącej kontrast w stosunku
do wysoko rozwiniętego społeczeństwa amerykańskiego (Sun Arise), o gangach ulicznych
stanowiących specyficzną rozrywkę dla zagubionej młodzieży (Gutter Cat Vs. The
Jets, Street Fight), o wadach i ułomnościach systemu nauczania (Public Animal
No. 9), o rozkładzie społeczeństwa z ogólnego punktu widzenia (Generation Landslide),
o prostytucji jako sposobie na życie (Never Been Sold Before), o przestępczości
i bezradności społeczeństwa wobec tego faktu (Crazy Little Child), o zaniku
młodzieńczych ideałów i pogrążaniu się w konformizmie rodziców (Muscle of Love),
o mechanicznej cybermiłości pozbawionej uczuć i wyzutej z człowieczeństwa (Woman
Machine), o społeczeństwie pełnym szpiegów, którzy nie znają litości i czują
się ponad prawem (Man With The Golden Gun).
Rozumiejąc rozterki
młodego pokolenia Alice nie wahał się przed postawieniem znaku tożsamości między
swoją widownią a sobą. Przekazywał, że jest takim samym rozdartym człowiekiem,
którego dobija obłuda tego świata. W utworze Lay Down And Die, Goodbye stajesz
się świadkiem głębokiej chandry Alice. List do matki staje się tu rozpaczliwym
lamentem zagubionej duszy, która poważnie zastanawia się nad swoim idiotycznym,
pozbawionym sensu bytem. W piosence Is It My Body występuje coś w rodzaju zaskoczenia
i oszołomienia, a Alice zastanawia się dlaczego stał się przedmiotem fascynacji
seksualnej fanów. Pytania kierował do nich bezpośrednio, co czyniło go bardziej
wiarygodnym. W utworze Alma Mater miotała nim nostalgia szkolnych lat podwiązana
do starych przyjaciół, którzy go dziś nie akceptują. Dzieląc się tą refleksją
z fanami Alice ostrzegł raz jeszcze, że życie dorosłe może pozostawić nas samymi
sobie tylko dlatego, że to co robimy nie podoba się innym. No More Mr. Nice
Guy jest piosenką, w której Alice dobitnie zaprotestował przeciwko kłamstwu
obłudnych dziennikarzy zadających ciosy jego rodzinie w zapamiętałej pogoni
za zyskiem. Rozszerzył oskarżenia nawet dalej. W zamian za ataki na bogu ducha
winnych rodziców, napadł na zamknięte papierowymi normami społeczeństwo wraz
z kościołem, który nie tylko potrafi prowadzić duchową misję, ale umie być okrutny,
a nawet brutalny. Hard Hearted Alice to kolejne wyznanie. Fani dowiedzieli się,
jak całe zamieszanie wokół Alice Coopera zmienia go samego, jak on sam staje
się ofiarą, jak pozbywa się uczuć, a jego oczy zachodzą mgłą jak u rekina ludojada.
To cena jaką płacił za trasy koncertowe, wieczną krytykę i brak afirmacji. W
efekcie rodziło się zimno, serce twarde jak skała, brak emocji i uczuć jako
efekt niezrozumienia jego płaszczyzny artystycznej przez dorosłe społeczeństwo
(I Never Cry). Alice lubił zwracać się do widowni bez ogródek, gdyż jego widownia
była jedynym ciałem afirmującym jego poczynania artystyczne (Blue Turk, My Stars,
Hello Hooray).
Zły, do cna czarny
charakterologicznie Alice zaistniał po raz pierwszy w utworze Fields Of Regret.
W tej piosence należy upatrywać źródeł inscenizacji proponowanych przez zespół
w latach 70-tych. Niektóre aspekty planów Alice odkrywał również utwór Black
Juju. Przełomem dla repertuaru grupy w tym względzie był jednak utwór Ballad
Of Dwight Fry. Tu po raz pierwszy pojawiły się zaczyny perwersji, która znajduje
swój finał w odosobnieniu kliniki psychiatrycznej. Podobny wątek można znaleźć
w piosence Luney Tune, ale tym razem szpital był następstwem próby samobójczej.
Po raz pierwszy bardziej zuchwałe ataki na społeczeństwo wybuchły na tematycznym,
poświęconym zbrodni albumie Killer. Alice przedstawił tu szerokie spektrum skojarzeń
związanych z zabójstwem począwszy już od okładki, na której znalazł się uniwersalny
morderca wąż dusiciel. Oto pokrótce skojarzenia grupy związane z tym tematem:
miłość uwięziona w technologicznym szaleństwie (Under My Wheels), agenci i ich
nieskrępowane poczucie bezkarności w zabijaniu z aurelolą elegancji (Halo Of
Flies), zabijający się używkami na oczach świata Jim Morrison (Desperado), ostrzeżenie
dla społeczeństwa, które nie dba o własne dzieci pozostawiając je przypadkowemu
losowi (Dead Babies), studium zabójstwa (Killer). Oczywiście wszystkie aspekty
mordercze odgrywał na scenie Alice Cooper, co kończyło się dla niego symulacją
tragicznego zejścia w wyniku osądu społecznego.
Cooper: "Nigdy
nie posuwałem się nawet w przybliżeniu do krwawych sekwencji występujących na
przykład w Królu Lirze czy Makbecie, sztukach należących do obowiązkowej lektury
w szkolach amerykańskich." (Non Stop, 1976).
Na albumie Billion
Dollar Babies zespół poszedł jeszcze dalej, w rejony dotąd nie odwiedzane przez
artystów rocka, a jeśli nawet to z wyjątkowym owijaniem w bawełnę. Album wychodzi
na przeciw zapotrzebowaniu społecznemu i opowiada o perwersyjnych zachowaniach,
niekoniecznie seksualnych. Znajdziesz tu więc zabawną historyjkę o molestowaniu
mężczyzn przez kobietę (Raped And Freezin'), o przedziwnej sytuacji, gdy mężczyzna
przelewa czułość i miłość na prostytutkę (Billion Dollar Babies), o sadyzmie
dentysty będącym jednakowoż wynikiem zwykłego lęku (Unfinished Sweet), wreszcie
o fetyszyzmie (Sick Things), transwestycyzmie (Mary-Ann) oraz nekrofilii (I
Love The Dead). Za wszystkie perwersje oczywiście Alice był uśmiercany na krześle
elektrycznym pod koniec każdego przedstawienia. Ciągle motywem przewodnim jego
groteskowego show była zbrodnia i kara. Sądźcie mnie wszyscy, ale płaćcie za
widowisko.
Alice kontynuował
temat na pierwszym solowym albumie Welcome To My Nightmare, gdzie wcielił się
w psychotycznego bohatera Stevena. Losy rozchwianego emocjonalnie Stevena rozpoczynały
się od przedstawienia jego bliżej nieokreślonego koszmaru w piosence tytułowej.
Pierwszym działaniem Stevena było połknięcie czarnej wdowy, pająka który uchodzi
za dosyć jadowitego (Devil's Food, Black Widow), aby w ten sposób symbolicznie
stać się bezlitosnym mordercą zgodnie z wewnętrznymi kompulsjami. Nagrania te
połączone były z pojawianiem się na scenie dużych pająków. Pewne problemy Stevena
związane z identyfikacją płciową występują w utworze Some Folks. Trudności,
jakie znosiła jego żona odkrywała świetna piosenka Only Women Bleed, żona, którą
Steven wreszcie zabił i sygnalizował nekrofilię (Cold Ethyl). Utwór Years Ago
odkrywał problemy Stevena w dzieciństwie, a jego szamotanie wewnętrzne prezentowała
piosenka Steven. Koszmar jednak kończył się (The Awakening) i na dokładkę nie
wiadomo, czy wszystko było kwestią snu, czy jawy. Dość, że Steven uciekł koszmarom
(Escape), choć nie do końca.
Ponieważ grzeszków
zebrało się już wiele, Alice zgodnie z oczekiwaniem społeczeństwa, postanowił
przekazać, że nie tylko ginie na każdym przedstawieniu, ale także idzie do piekła,
co uczynił na albumie Goes To Hell. Doprawdy trudno o artystę, który tak bardzo
przejąłby się opinią społeczną. Alice wcielony w postać psychotycznego Stevena
dostaje się do piekła po sądzie ostatecznym (Go To Hell), a tu diabeł każe mu
tańczyć disco (You Gotta Dance), przedstawiając bliżej swoją misję w piosence
I'm The Coolest. Początkowe próby dogadania się z diabłem nie przynoszą rezultatów
(Didn't We Meet, Give The Kid A Break). Ciekawa jest natomiast piosenka Guilty,
w kórej Alice wyjaśnia prawdziwe tło swojej niezykłej muzycznej i teatralnej
przygody podkreślając przy diable, że nie czuje się winny temu, że spędzał czas
swawolnie. Twardy diabeł nie interesuje się rachunkiem sumienia Alice i koszmar
w piekle trwa (Wake Me Gently, Wish You Were Here). Alice nawet żałuje, że nas
tam nie ma, a czy powinniśmy tam być, warto się zastanowić w zaciszu własnego
sumienia. Manifest Alice znajduje się w piosence I'm Always Chasing Rainbows,
która stanowi trafne podsumowanie wieloletnich bojów z krzywym zwierciadłem
opinii publicznej. Alice wraca do domu, gdyż diabeł mu odpuszcza (Going Home).
Koszary Alice z lat 70-tych skończyły się, ale wrócą w następnych latach i kolejnych
płytach. Sam Alice kończy na odwyku alkoholowym juz w zupełnie realnym świecie.
Albumy i nagrania
Coopera układają się w pewne moralizatorskie powiastki, w których pojawia się
na scenie degenerat wyklęty przez opinię publiczną. Alice jest głównym aktorem,
głównym oskarżonym, głównym skazanym, a jednocześnie główną ofiarą. Ten paradoks
powodował, że oponentom brakowało argumentów, gdyż Alice zachowywał się zgodnie
z oczekiwaniami opinii publicznej. Ta zaś regularnie otrzymywała knebel w usta
i piórko w dupę.
Należy pamiętać,
że artysta czerpie pomysły ze środowiska w którym wyrósł, czy będzie to podwórko,
miasteczko, kraj czy kontynent. Podpatruje ludzi i ich zachowania. Przenosi
to na scenę i woaluje artystycznym środkiem wyrazu. Do tego dochodzą własne
doświadczenia i własne przemyślenia. Zapominamy, że artyści nie tworzą tylko
o sobie samych, ale przede wszystkim o nas, ich odbiorcach. Obnażają nas czasem
do cna, ale czy zawsze to do nas dociera? Alice jest ofiarą własnego wizerunku.
Przeciwstawiał się obłudnej moralności społecznej i to kosztowało dużo. Sam
się wykastrował moralnie, zabrnął w zaułek pokazując społeczeństwu jak bardzo
jest ono zdolne do przemocy. Wielokrotnie podkreślał, że jego przedstawienia
miały swoje źródło w życiu, w telewizyjnych filmach i obserwacji ludzi. Od siebie
dodał pewien pierwiastek surrealizmu. Alice zaproponował szczególnego rodzaju
zabawę, zabawę na pograniczu złego smaku. Poruszał jednak problemy, których
rodzice przypuszczalnie nigdy nie poruszyliby rozmawiając ze swoimi dziećmi.
Oto być może jedna z przyczyn tak wielkiej popularności jego teatru absurdu.
Chciał być autentyczny i był. Nie jesteśmy w stanie udowodnić jego hipokryzji.
Śpiewał o nas, wybierał tematy być może skrajne, ale chroniła go wolność i swoboda
ekspresji. Łączył najgorsze horrory tego świata z moralnością i wykładał tą
mieszankę na stół. Niestety pożary jego domów świadczą o tym, że odbierano go
jako człowieka niepotrzebnego i chorego. Tymczasem niepotrzebni i chorzy są
podpalacze.
Kariera Alice
trwa do dzisiaj. Jest mężem i ojcem. Ciągle ta sama żona, Sheryl. Interesuje
się baseballem i piłką nożną. Założył Solid Rock Foundation, która jawi się
jako organizacja chrześcijańska mająca na celu pomoc zagubionej w świecie dorosłych
młodzieży. Gra w golfa. W 1998 roku na przedmieściach Phoenix powstało miasteczko
Alice Coopera, gdzie m.in. znajduje się multimedialna restauracja.
"Mając
7 lat Vince Furnier bawił się w ogrodzie na przedmieściach Phoenix, Arizona,
kiedy natknął się na małego węża. Zabrał go do domu i patrzył jak rośnie dzień
po dniu. Łapał małe myszy, aby go nakarmić. Lubił patrzeć, jak ich ogonki znikają
w powyginanym gardle. Jego matka, żona półetatowego duchownego była z początku
zdegustowana, ale stopniowo doszła do wniosku, że to zwierzątko domowe. Vince
nazwał węża Alice, a było to imię małej dziewczynki z niedzielnej szkółki. Dopiero
po śmierci węża dowiedział się, że był to samiec. Vince był bardzo przejęty
jego śmiercią i smucił się wiele dni, a jego matka nie bardzo wiedziała jak
go pocieszyć. Nigdy nie zapomniał tego węża." (NN, Alice Cooper: Patron
Saint of Trash, Melody Maker,29.09.1973).