Boz Burrell - biografia (1946 - )
Data
Wydarzenie
1946.08.01 Raymond Burrell został urodzony w Lincoln lub Holbeach, w hrabstwie Lincolnshire, Anglia.

1963

The Tea Time Four

 Po pierwszych próbach śpiewania w lokalnych grupach muzycznych w okolicach Norfolk, Boz zakończył naukę w koledżu i stał się profesjonalistą najpierw w zespole The Lombard, a potem The Tea Time Four. Grupa uprawiała muzykę rytm and bluesową z jazzowym ogonkiem.

1964 - 1966

The Boz People

Po pewnym czasie The Tea Time Four zmienili nazwę na The Boz People, czy też Boz & The Boz People. Ich menadżer Jack Barie zasugerował im atak na Londyn. Dodali do składu klawisze, na których grał Ian McLagan z grupy The Muleskinners, znany później z występów z grupą The Small Faces. Grali soul z jazzem. Towarzyszyli czasem czarnoskóremu wokaliście nazwiskiem Kenny Lynch. Udało im się także podpisać kontrakt z wytwórnią Columbia. W okresie 1965 - 1966 wydali 4 single: You're Just the Kind of Girl I Wanted / Isn't That So, Meeting Time / Nobody Knows The Blues, Pinnochio / Stay As You Are, The Baby Song / Carry On Screaming. Grupa otwierała koncerty na pierwszej brytyjskiej trasie The Byrds.

1966 - 1967

The Sidewinders

Po pewnym czasie grupa The Boz People rozpadła się, a Boz dołączył do zespołu The Sidewinders, który zbliżył się brzmieniem bardziej do muzyki soul. Jednym z czterech członków grupy był Mark Charig, który w przyszłości będzie współpracował z King Crimson i The Soft Machine.

1967

Feel For Soul

Feel For Soul powstali w 1967 roku w Norwich. Oktet został założony przez Dave'a Quintona i początkowo nazywał się Dave Quinton & The Chequers. Pozostali muzycy: Stewart Fuller (gitara), Julian Revell (sax tenor), Chris Green (sax baryton), Norman Samways (trąbka), Keith Burbury (organy), Paul Moss (bas), Jeff Revell (perksuja). Na początku 1967 skład posypał się, a wokalistę i założyciela wymienił Boz Burell. Wtedy nastąpiła zmiana nazwy na Feel For Soul. Ze starego składu pozostali Revell i Green. Nowymi muzykami byli: Ronnie Dearing (gitara), Colin Clegg i Brian Tatum (organy). Jak sama nazwa określa, grupa kontynuowała soulowe zmagania na gruncie muzycznym. Nie osiągnęła jednak wiele. Boz odszedł pod koniec 1967 roku. Grupa kontynuowała działalność, ale rozpadła się w 1968.

1967

Panorama

 Boz wszedł w skład grupy Panorama. Grali tu Boz Burrell (śpiew), Colin Pincott (gitara), Tex Makins (bas), Mike O'Niel (klawisze), Pete Williams (perkusja).
1967.11 - 1968.03 Burrell załapał się na solowy kontrakt z Columbią i pod swoim przezwiskiem Boz wydał dwa single: I Shall Be Released / Down In The Flood (maj 1968) oraz Light My Fire / Back Against The Wall. Oba były wersjami znanych utworów, które nagrał wspólnie z następującymi muzykami: Jonn Lord, Ritchie Blackmore, Ian Paice, Chas Hodges (bas). Sesje odbyły się na przełomie lat 1967 i 68.

1968 - 69

The Mirrors

 Boz Burrell śpiewał w zespole Mirrors. Na organach grał Nick Judd, potem członek Audience, Andy Fraser Band i The Sharks.
1969

Boz Burrell i Tim Hinkley współpracowali dorywczo z zespołem Jody Grind z Norwich.

1970 - 1971

Dick & The Firemen

 Zespół powstał w 1970 roku. Nie pograł jednak długo. W składzie przewijało się wielu muzyków, z których warto wymienić założyciela Johna Halsey'a na perkusji, Tima Hinkley'a na klawiszach, Alana Spencera na basie, Marca Chariga na trąbce i Bernie Hollanda na gitarze. Mike Patto śpiewał. Grupa nie była stabilnym zespołem i odżywała, kiedy muzycy chcieli sobie pograć jakieś jamy i pojechać na kilka koncertów.

1971.01 - 1971.12

Centipede

Kliknij i poczytaj o Centipede.

Burrell: "Spotkałem Frippa przez Centipede. Keith Tippett's Centipede. Gdzie byłem jednym z wokalistów. To była duża 50-osobowa orkiestra, w której jedna trzecia to muzycy klasyczni, jedna trzecia rockowi i jedna trzecia jazzowi. I mnie się przydarzyło tam śpiewać. W ten sposób zwróciłem uwagę na Frippa. Oczywiście potem Fripp zaproponował mi pracę." (wywiad Boza Burrella dla Billa Murphy. Copyright 1993, 2005 Bill Murphy).

1971.05 - 1972.04

King Crimson

Boz grał na jednym studyjnym albumie Islands. Słychać go również na albumie koncertowym Earthbound. W 1996 roku wydano wspominkową płytę Schizoid Man, gdzie znajdują się nagrania z Bozem.

Kliknij i poczytaj o King Crimson.

1972.05 - 1972.12

Snape

Burrell, Ian Wallace (perkusja) i Mel Collins (sax) utworzyli grupę Snape, która towarzyszyła gitarzyście Alexisowi Kornerowi i Peterowi Thorup'owi (gitara). Pod koniec 1972 wrócili po wojażach do Anglii. W 1973 roku wydano album Accidentally Born In New Orleans firmowany przez Kornera, w którym drobny wkład miał Steve Marriott (gitara), Zoot Money (klawisze) i Tim Hinkley (klawisze). W 1974 Alexis Korner wydał album Mr. Blues, na którym Boz grał na basie.

1973.wiosna

Boz brał udział w sesjach nagraniowych do albumu Manor Live firmowanego przez Steve York's Camelo Pardalis. Steve York był basistą Vinegar Joe. Album wydano w lecie 1973.
1973 Sesje nagraniowe do albumu Pete'a Sinfielda, Still. Boz na basie.
1973

W 1973 roku Boz znowu uczestniczył w sesjach grupy Dick And The Firemen. Tym razem grali Mike Patto, Ian Wallace, John Halsey, Boz Burrell i Allen Spenner, Zoot Money, Tim Hinkley, Mel Collins, Eddie McHenry. 3 perkusistów, 2 klawiszowców, dwóch basistów.
1973

Boz uczestniczył w nagraniach albumu Eddie Harris In The U.K. amerykańskiego saksofonisty jazzowego Eddie'ego Harrisa. Harris przyjechał do Anglii i postanowił zaryzykować album z muzykami rockowymi. Zaproszeni m.in.: Jeff Beck, Albert Lee, Alan White, Steve Winwood, Boz Burrell.
1973 Boz grał na albumie brytyjskietgo bluesmana Duffy'ego Powera pt. Duffy Power.

1973.10 - 1983.07

Bad Company

Kliknij i poczytaj o Bad Company.
1973.11.30

30 listopada Alvin Lee & Mylon Lefevre występują w telewizyjnym show Midnight Special. Zgodnie z NBC widownia miała 33 miliony widzów. Gospodarzami programu byli Procol Harum. Wystąpili także Humble Pie i Steeleye Span. Lee i LeFevre wykonali utwory Rockin' Til The Sun Goes Down, Carry My Load, The World Is Changing. Zespół tworzyli: Steve Winwood, Jim Capaldi, Mike Patto, Boz Burrell, Ian Wallace i Tim Hinkley. Na widowni w studio byli George Harrison, Rich Grech i Leggs Larry Smith.
1973.zima - 1974.początek Boz brał udział w nagraniach albumu Streetwalkers, byłych członków The Family, Rogera Chapmana i Charlie'ego Whitney'a. Album wydano w maju 1974. Boz tylko w chórkach.
1974 Boz nagrywał album murzyńskiej wokalistki Esther Phillips pt. Black Eyed Blues. Na klawiszach Tim Hinkley.
1974 Boz uczestniczył w nagraniach albumu Mulgrave Street firmowanego przez grupę Amazing Blondel. Grali tu m.in. Paul Kossoff (gitara), John Bundrick (klawisze), Boz Burrell (bas), Simon Kirke (perkusja) i Mick Ralphs (gitara).
1974

Boz nagrywał z Duster'em Bennett'em album Fingertips. Bennett był brytyjskim wokalistą bluesowym grającym także na harmonijce ustnej. Album Fingertips został wydany tylko w Australii. Bennett zginął w wypadku samochodowym 26 marca 1976 roku.
1974 Boz uczestniczył w nagraniach albumu Alexis Korner, brytyjskiego bluesmana.
1975.09

Wydanie albumu Alvina Lee pt. Pump Iron! Boz na basie. Album nagrywano w Space Studio należącym do Alvina.
1976.07

W lipcu i sierpniu 1976 Boz grał sobie z zespołem Hinkley's Heroes, założonym ad hoc przez Tima Hinkley'a (perkusja). Zespół ten w późniejszym okresie będzie reaktywował się na krótko aby pograć sobie, bądź towarzyszyć komuś na tournee np. Maggie Bell, Ericowi Burdonowi, Joe Cockerowi, Kiki Dee czy Lindzie Ronstadt. W składzie byli: John Halsey, Boz Burrell, Henry McCullough, Eric Burdon, Bobby Tench, Mick Ralphs, Roger Chapman i Charlie Whitney.
1976.jesień Reaktywacja Dick & The Firemen. W składzie: Mel Collins, Neil Hubbard, Mike Patto, Alan Spenner, Carol Grimes, Bob Tench, Henry McCulloch, Tim Hinkley, Boz Burrell, Simon Kirke, John Halsey.
1976 Boz brał udział w nagrywaniu albumu Bloodletting grupy The Boxer w składzie: Mike Patto (śpiew), Ollie Halsall (gitara), Keith Ellis (bas), Tony Newman (perkusja). Album został wydany dopiero w 1979 roku.
1976 Boz brał udział w nagraniach albumu Powerhouse firmowanego przez Duffy'ego Powera.
1976.12.10 - 12

Pożegnalne występy walijskiej grupy Man w Roundhouse w Londynie. Otwierał zespół Hinkley’s Heroes w składzie: Tim Hinkley, Mike Patto, Poli Palmer, Mitch Mitchell, Henry McCulloch, Boz Burrell.

"Grają razem okazyjnie od pomysłu Dick and the Firemen w Crystal Palace w zeszłym roku. Brzmienie jest bardzo luźne, ale zróżnicowane i zabawowe. Najlepszymi piosenkami są Tore Down, Freddie'ego Kinga, którą Tim śpiewa w wielkim stylu, utwór John Henry zrobiony w stylu Ry Coodera z wokalem Henry'ego McCullougha oraz rock Travellin' Light śpiewany przez Boza." (Trouser Press, 02.1977).
1977 Ted Nugent zaprosił Boza do nagrań albumu Cat Scratch Fever. W tytułowym nagraniu Boz śpiewa w chórkach.
1977.09 Wydanie albumu Rough Mix, który firmują Pete Townshend i Ronnie Lane. Boz na basie. Nagrania zrobiono w 1976 i 1977 roku.
1978 Boz uczestniczy gościnnie w nagraniach albumu Let It Rock, Alvina Lee. Nagraia z Bozem na basie mogą pochodzić z roku 1976.
1979 Sesje nagraniowe dla Kena Hensley'a, który chciał wydać album solowy. Grali wspaniali muzycy m.in. Trevor Bolder (bas), Boz Burrell (bas), Mark Clarke (bas), Kenny Jones (perkusja), Simon Kirke (perkusja), Ian Paice (perkusja), Mick Ralphs (gitara). Nagrania ukazały się dopiero w 1994 na albumie From Time To Time, wydanym w Stanach.
1980.03 Powstanie zespołu Chuck Farley, założonego przez dwóch członków grupy Meal Ticket, Steve'a Simpsona i perkusisty Alana Coultera. Boz często grał z nimi w tej dekadzie podobnie jak Poli Palmer, Geoff Whitehorn i kilku innych muzyków. Grupa rozpadła się definitywnie w 1989 roku.

1981.01 - 1983.06

Shortlist
1981.01 - 02 Boz wszedł w skład grupy Roger Chapman's Shortlist na planowane tournee po Niemczech (zastąpił Jerome'a Rimsona). Oprócz Boza zostali zaproszeni: Steve Simpson i Poli Palmer z Hinkley's Heroes oraz Geoff Whitehorn, Tim Hinkley, Nick Pentelow i Stretch.
1981.10.17

Koncert w Grughalle, Essen, który wyemitowała telewizja niemiecka, a potem telewizje w 14 krajach.
1981.11 - 12 Kolejne tournee grupy Roger Chapman's Shortlist po Niemczech.
1982

Wydali podwójny album koncertowy He Was She Was You Was We Was. Nagrania pochodzą z trasy po Niemczech z końca 1981 roku.
1982 W 1982 roku i na początku 1983 występowali czasem pod nazwą The Riffburglers, a każdy z członków przyjmował śmieszne przezwiska. Chapman występował jako Sonny Spider, a Boz Burrell jako Ramblin' Ray Rubble.
1983.04.19 - 1983.06.26

Europejskie tournee grupy Roger Chapman's Shortlist, w którym Boz brał udział podobnie, jak w promowanym na tej trasie albumie Mango Crazy, właśnie wydanym. Po zakończeniu trasy Boz wycofał się z grupy.

1982.06 Jon Lord zaprosił Boza na sesje albumu Before I Forget. Boz grał na basie. Data odnosi się do wydania albumu. Nagrania trwały od września 1981 do lutego / marca 1982.
1982 Boz grał na maxi-singlu 'Gone With Another / All Shook Up / Can't Help Falling In Love' firmowanym przez Henry'ego McCullougha.
1983 Wydanie albumu Chuck Farley grupy Chuck Farley. Płytę nagrali: Steve Simpson, Geoff Whitehorn (gitara), Boz Burrell (bas), Nick Pentelow (sax), Poli Palmer (wibrafon), Alan Coulter (perkusja).

1984.12 - 1985

Nightfly

Po sesjach nagraniowych z Johnem Entwistle'em dwaj muzycy Zak Starkey (perkusja) i Micky Moody (gitara, ex - Whitesnake) zdecydowali się założyć zespół Heyday, przemianowany szybko na Nightfly. Pozostali trzej muzycy to: Boz Burrell (bas, spiew) i Spencer James (śpiew), Mike Simmonds (klawisze, śpiew). Menadżerami grupy zostali Colin Johnson i Bob Young, znani ze współpracy ze Status Quo. W lutym 1985 wystartowali w pierwsza trasę, z której recenzje były różne. Nie doszło do nagrań studyjnych i grupa rozpadła się.
1985 Sesje nagraniowe do albumu Alvina Lee, Detroit Diesel w Space Studio. Był to okres współpracy Alvina z George'm Harrisonem.
1985 Boz grał na albumie Human Error, Poli Palmera. Płyta wyszła w Niemczech tylko. Wśród muzyków: Geoff Whitehorn, Steve Simpson, Mel Collins, Boz Burrell i Sam Kelly.

1986 - 1988

Bad Company

 Kliknij i poczytaj o Bad Company.
1986 Boz grał na albumie The Latest Game firmowanym przez Jacka Greena.

1987.05 - 1988.06

Shortlist

Boz na rok wznawia współpracę z Shortlist. W tym okresie (1987) grupa wydała album Techno-prisoners. Album wyszedł tylko w Niemczech.

1992 Wydanie albumu Waiting In The Wings firmowanego przez Chrisa Farlowe'a. Sesje nagraniowe trwały w okresie 1990 - 1991. Boz grał na basie.
1995 Boz grał na albumie What's Inside firmowanym przez murzyńską wokalistkę Joan Armatrading, która zasłynęła w latach 70-tych z przeboju Love And Affection.
1996.05

Trasa koncertowa Alvina Lee, Best of British Blues '96 Tour. W składzie: Eric Burdon (śpiew), Alvin Lee (gitara), Micky Moody (gitara), Tim Hinkley (klawisze), Boz Burrell (bas), Aynsley Dunbar (perksuja). Po 3 koncertach Boz został wymieniony, zastąpił go Tony Franklin.
1996 Współpraca z Tam'em White'm zaowocowała uczestnictwem Boza na jego albumie Keep It Under Your Hat.
1997 Boz grał basem na albumie Humble Pie pt. Scrubbers Session.

1997 - ...

The Celtic Groove Connection

Owoc współpracy Boza ze szkockim wokalistą nazwiskiem Tam White. Zespół jest big bandem i okazyjnie występuje w Brytanii. W 1999 roku wydali pierwszy album pt. The Celtic Groove Connection. Wtedy też odbyli trasę krajową.

1998 Boz grał na albumie Call Me By My Name, firmowanym przez Ruby'ego Turnera.

1998 - 1999.06

Bad Company

 Kliknij i poczytaj o Bad Company.
1999.12.19 Włoska wytwórnia Akarma wydała album Hinkley's Heroes Volume One zawierający nagrania studyjne z sesji z lat 70-tych. Wśród muzyków Boz Burrell, Mel Collins, Tim Hinkley, Neil Hubbard, Henry McCullough, Mitch Mitchell, George Zoot Money, Alvin Lee, Poli Palmer, Mick Ralphs, Steve Simpson, Bobby Tench, Ian Wallace.

2000

Wydanie kolejnego albumu będącego owocem współpracy Tama White'a (śpiew) i Boza Burrella (bas). Tym razem obaj firmują płytę Groove Connection. Ich gośćmi byli: Brian Kellock (klawisze), Neil Warden (gitara), John Henderson (perkusja), Russel Cowieson (sax tenor), Tom McNiven (trąbka), Alec Phillips (puzon).
2006.09.21 Boz zmarł na atak serca w swoim domu w Puerto Banus, Marbella w Hiszpanii.