Ward:
"Aston leży w północnej części Birmingham. Birmingham jest takie samo
jak Pittsbourgh czy Detroit. Jest pełne przemysłu. Robią tu samochody, pistolety,
pociski i wszelki metalowy sort. To rzeczywiście duży ośrodek przemysłowy. Podczas
II wojny światowej Niemcy wiedzieli co się dzieje w Aston, więc bombardowali
miasto. Dorastając w Aston można zobaczyć wiele domów, które zostały zniszczone,
ale nie całkowicie uprzątnięte. Kiedy dorastałem wychodziłem przez drzwi i były
tam zielone łąki na dwa lub trzy kwartały wypełnione tymi pozostałościami z
wojny. To było wszystko co wtedy znałem i myślałem, że są fantastyczne. To był
rejon bardzo surowy. Ludzie z Aston byli bardzo silni. Daliby największe pieniądze,
aby ich domy dobrze wyglądały. Frontowe drzwi w ich domach były nieskazitelnie
wypolerowane. W każdą sobotnią noc każdy Astończyk wart swojej ziemi mógł odwrócić
się i trzasnąć cię. To nie było zbyt przyjemne, naprawdę." (http://www.classicrockrevisited.com/Interviews04/billwardinterview.htm)
Robotnicza dzielnica, przestępczość,
brak perspektyw na dostatnie życie... W takich warunkach dojrzewał bunt młodzieżowy
końca lat 60-tych. Robotnicza Anglia pokazała pazur utalentowanej młodzieży,
która z trudem musiała przebijać się do gwiazd. Ten trud zwracała w postaci
agresji i negacji zastanej rzeczywistości. W bardziej surowej i obrzydliwej
wręcz formie wybuchła w drugiej połowie lat 70-tych rodząc punk-rock. Muzyka
i dochody z tej działalności stały się dla robotniczej młodzieży ucieczką od
metalu do metalu, od metalowych fabryk do metalowych brzmień.
Osbourne: "Kiedy
zaczynaliśmy, polegaliśmy jedynie na naszych instynktach, byliśmy zgrają facetów
z przedmieścia, która desperacko chciała powiedzieć światu jak zła jest nasza
sytuacja. Nie mieliśmy pojęcia ilu ludzi będzie w stanie odnieść się do naszych
piosenek i muzycznych tematów. Wtedy świat miał wiele problemów. Na przykład
w Ameryce był problem wojny, segregacji rasowej i ubóstwa. Teraz wiele z ówczesnych
problemów ciągle występuje, ale ponieważ odniosłem sukces trochę mniej to dostrzegam."
(Andrew Secher, Blask Sabbath interview: The Wizard Of Ozzy, Hard-Rock, 01.1979).
Wszyscy członkowie
Black Sabbath wyrośli w Aston. Chcieli uciec od biedy i trudnego życia. Grali
od młodych lat pracując jeszcze fizycznie, a gdy ich perspektywy zarobkowe na
gruncie artystycznym zaczęły wyłaniać się ze smogu kominów Aston, ruszyli w
zawodową przygodę. Klasyczny okres działalności Black Sabbath trwał of 1969
do 1979 roku. W tym czasie podstawowy skład nie uległ zmianie: Terry Butler,
Tony Iommi, Ozzy Osbourne i Bill Ward. Koniec okresu klasycznego wiąże się z
odejściem frontmana, Ozzy'ego Osbourne'a.
Osbourne: "Gdy
żyjesz w biednej części miasta jak my wszyscy, istnieje pewien gniew, który
wycelowany jest w kierunku bogatych i rządu. To była początkowa motywacja naszej
muzyki. Szukaliśmy najsilniejszego sposobu pokazania naszej wrogości do władzy.
Teraz kiedy mieszkam w ładnym domu, podróżuję odrzutowcami i wielkimi limuzynami
w taki sam sposób ja stałem się typem osoby, której początkowo nienawidziłem."
(Andrew Secher, Blask Sabbath interview: The Wizard Of Ozzy, Hard-Rock, 01.1979).
Muzyka Black Sabbath nawet
na gruncie rockowym była oryginalna. Podstawowym wyznacznikiem brzmienia były
ciężkie riffy gitarowe wyzwalane z niższego rejestru niż w większości grup tego
typu. Motywy te grane w umiarkowanym tempie powodowały powstanie niezwykłej
atmosfery zagrożenia i pierwotnego lęku. Tak właśnie zaczęli. Pierwszy album
miał straszyć. W umysłach młodych ludzi miało dojść do styku surowej i ciężkiej
muzyki, przejmujących demonicznych tekstów oraz psychologicznej otoczki strachu.
Początkowe aranżacje
były szalenie proste, surowe, oparte głównie na riffach gitarowych i solidnej
sekcji rytmicznej. Pierwszy album prezentował głównie gitarzystę Tony'ego Iommi,
który popisywał się sporo, a w eterze leciały opowieści o zdumiewającym gitarzyście
pozbawionym dwóch opuszków palców u prawej ręki. Palców, którymi musi naciskać
struny na gryfie, gdyż jest leworęczny. Tymczasem fani zauważyli jeszcze kogoś
w tym szalonym zespole. Wokalista Ozzy Osbourne miał fantastyczną barwę głosu
i śpiewał wyjątkowo oryginalnie, czasem jałowo i bez wyrazu, ale pasowało to
do wizerunku i brzmienia zespołu.
Po sukcesie pierwszego
albumu przyszedł jeszcze większy sukces albumu Paranoid. Zespół powoli rezygnował
z mrocznej otoczki strachu, a w zamian proponował mroczno - radosny dualizm.
Więcej optymizmu, więcej humoru, ale ciężkie metalowe brzmienie zostało utrzymane.
Album Paranoid tylko pozornie niczym nie różnił się od poprzednika. W rzeczywistości
grupa dokonała wielkiego kroku naprzód głównie na gruncie muzycznym. Utwory
stały się bardziej różnorodne w treści, muzyka bardziej wyrafinowana, a umiejętności
indywidualne muzyków były tu bardziej nakreślone.
Rozwój muzyczny był faktem
i trzeci album Master Of Reality potwierdzał to. Był jeszcze bardziej doskonały.
Dobre pomysły, ciekawe linie melodyczne i królestwo riffów gitarowych. Grupa
nie zmieniła brzmienia, gdyż miała wielką popularność. Czwarty album Vol.4 zwiastował
jednak pewne zagubienie. Pomimo wzbogacenia brzmienia (melotron, coraz lepsze
partie solowe) dawało się odczuć brak świeżości i powielanie pomysłów. Nic dziwnego,
że kolejny album Sabbath Bloody Sabbath musiał pokazać coś nowego. Czuli to
sami muzycy. Piąta płyta stanowiła nową jakość głównie z powodu instrumentów
klawiszowych, na których grał zaproszony Rick Wakeman. Przełom był tak wielki,
że krytycy zapominali o hard-rocku i zaczęli pisać o rocku symfonicznym. Oczywiście
lekka przesada, ale dało się zauważyć że grupa czegoś poszukuje.
Album Sabotage
był kontynuacją poprzednika i kto wie, czy nie najlepszym albumem klasycznego
okresu działalności Black Sabbath. Oprócz hard-rocka zespół proponował jeszcze
większe wykorzystanie instrumentów klawiszowych, w tym syntezatorów, co prowadziło
do brzmienia bardziej orkiestrowego. Zwolennicy muzyki opartej na riffach gitarowych
byli wściekli, ale muzyka zespołu była zdecydowanie ciekawsza i bogatsza. Zwieńczeniem
tej płyty jest bardzo interesujący eksperyment łączący rockową gitarę z partiami
chóru kameralnego (Supertzar).
Ostatnie dwie płyty klasyczne
były słabsze. Zespół wyraźnie miał dosyć i brakowało pomysłów. Brzmienie straciło
na bogactwie, zostało stonowane, a nawet sprowadzone do glam-rocka. Zanikały
dni chwały.
Muzyka Black Sabbath
to przede wszystkim ciężki rock, jedno z najcięższych brzmień w latach 70-ych.
Co ciekawe, podobały się nie tylko utwory żywe i dynamiczne, ale także wolne
i dostojne. Od początku patrzyli na rynek muzyczny nieco inaczej. Patrzyli i
uczyli się. Tony Iommi nauczył się komponować riffy gitarowe i ciężko było mu
dorównać w latach 70-tych. Ozzy Osbourne nauczył się roli frontmana, chociaż
na początku stał na scenie niepewny, przestraszony i zupełnie nie umiał się
ruszać. Geezer nauczył się pisać teksty i stał się bardzo interesującym poetą.
Bill Ward stał się świetnym perkusistą. Zdobyli wszystko sami, mówiąc banalnie,
własnymi ręcami. Inspirowała ich nowa fala rocka lat 60-tych: The Yardbirds,
The Who, The Rolling Stones.
Osbourne: "Zawsze
podchodziliśmy poważnie do muzyki. Ogromnie wierzymy w naszą muzykę. To nigdy
nie była kwestia pieniędzy. Po ostatnich czterech latach czuję, że nasza muzyka
pomogła ludziom. Jeśli teraz umrę mogę powiedzieć, że przez pięć lat odkręciłem
ludzi i oni cieszyli się moją muzyką. Podejrzewam, że brzmi to nieco filozoficznie,
ale tak właśnie czuję." (Steve Rosen, Dr. Jekyll and Mr. Sabbath,
Circus 10.02.1976).
Głównymi solistami
byli gitarzysta Tony Iommi i wokalista Ozzy Osbourne. Każdy z nich prezentował
unikalny styl, ale najciekawsza była ich muzyczna współpraca. Tony grał riff,
który powtarzał oczywiście raz za razem, a w przerwy między powtórzeniami wchodził
Ozzy wykrzykując tekst. Innym razem Ozzy śpiewał werset tekstu, który Iommi
wieńczył riffem. Bywało także, że Ozzy wpadał melodycznie w riff gitarowy i
razem ciągnęli nagranie. Te trzy proste przykłady stanowią o unikalności aranżacji
Black Sabbath.
Oprócz hard-rocka,
stanowiącego główną pożywkę dla fanów, zespół wplatał na albumach nagrania instrumentalne
i akustyczne, które były kompozycjami Tony'ego Iommi i stanowiły pewien oddech
od głośnej gitary. Są to utwory Embryo, Orchid, Laguna Sunrise, Fluff, Don't
Start (Too Late). Zdarzył się też instrumentalny przerywnik rockowy, Rat Salad.
Spośród nagrań instrumentalnych wyróżnia się Supertzar, bardzo odważne połączenie
rockowej gitary i kameralnego chóru. Szkoda, że podobnych eksperymentów nie
było więcej.
Niestety zespół
nie ustrzegł się problemów wewnętrznych. Muzycy byli oszukiwani i wykorzystywani
przez menadżerów w kwestiach finansowych. Zarówno Jim Simpson jak Patrick Meehan
zostali wyrzuceni za kwestie finansowych rozliczeń z grupą. Procesom nie było
końca i sama grupa miała ich dosyć. Szkalowała ich prasa posądzając o satanizm,
co oczywiście nie było zgodne z prawdą, gdyż członkowie Black Sabbath nie byli
wyznawcami kultu szatana. Odrzucli zresztą współpracę z Królem Wiedźm Sandersem,
za co otrzymali klątwę od jego organizacji Wicca (stąd krzyże na ich piersiach).
Rodzice młodzieży odwiedzającej koncerty byli natomiast przestraszeni o los
swoich pociech. Media wpajały im obraz grupy satanistów, okultystów i czarnych
magików parających się trudnymi do wyobrażenia koszmarami i nadludzkimi zjawiskami,
odprawiających na scenie egzorcyzmy i składających ofiary z ludzi. Wytwórnie
płytowe, z którymi współpracowali Black Sabbath bały się wszystkiego, i muzyki
i tekstów. Zmieniano im tytuły albumów i utworów, gdyż obawiano się odzewu świata
polityki. Jeśli chodzi o sfery polityczno - społeczne w Anglii, to zespół nie
mógł liczyć na opozycyjnych konserwatystów, którzy zaliczali ich do satanistów
i organizowali spotkania, na których niszczono płyty z taką muzyką.
Po koniec lat
70-tych zespół posypał się. Pierwsze poważne kłopoty były z Ozzy'm Osbourne'm,
którego uzależnienie od środków i używek zaczynało poważnie pzeszkadzać. Ozzy
odszedł jako pierwszy. Potem odchodzili kolejni muzycy z oryginalnego składu.
W przypadku Billa Warda to również kwestia uzależnień. Ale prawda jest też taka,
że Bill nie wyobrażał sobie Black Sabbath bez Ozzy'ego. Od lat 80-tych trwała
wytrwała walka Tony'ego Iommi o utrzymanie składu. Przez zespół przewinęło się
wielu znakomitych muzyków, których nie można było zatrzymać na dłużej. Iommi
przyjął więc taktykę organizowania składu, który nagrałby jeden album i odbyłby
dużą trasę koncertową. Pomimo wielu kłopotów taktyka sprawdziła się, a sam Iommi
po raz kolejny potwierdził motto towarzyszące zespołowi - never say die. Jak
na ironię ten odsunięty od grupy, najmniej rokujący Ozzy Osbourne, rozpoczął
bardzo udaną karierę solową, której sukcesy przewyższyły poczynania Tony'ego
Iommi i Black Sabbath. Dopiero w latach 90-tych przyszedł czas pojednania i
grupa znowu występowała w oryginalnym składzie.
Osbourne: "Początkowo,
kiedy nie mieliśmy nic do stracenia, to była świetna zabawa. Nie byliśmy zainteresowani
byciem w telewizji, nie wieszaliśmy się na gwiazdach. Od tamtej pory grałem
z wieloma wielkimi muzykami, ale nie ma na świecie takiego pier*** zespołu,
który gra jak Black Sabbath. Kiedy zrobiliśmy trasę Reunion pomyślałem 'Co do
cholery ja robiłem?'. Przecież nikt nie gra tak jak oryginalni Black Sabbath."
(Matt Diehl, The Holy Sabbath - Ozzy and Tony talk drugs, the devil and how
they invented heavy metal, Rolling Stone 21.04.2004).
W klasycznym okresie
działalności Black Sabbath (1969 - 1979) teksty pisał głównie Geezer. Początkowo
urzeczony opowiadaniami z gatunku czarnej magii przelewał na papier dzikie pomysły
związane z demonami. Teksty z pierwszego albumu miały straszyć, obudzić wszystkie
demony jakie tkwią w nas ukryte pod postacią lęków, pobudzić emocje i podnieść
adrenalinę. Geezer nauczył się być poetą, którego interesował problem strachu
i bólu. Reszta zespołu zaaprobowała to. Pierwszym bohaterem stał się szatan,
który w piosence pt. Black Sabbath rozpoczął polowanie na ludzi przybierając
zresztą groteskową, pseudoludzką postać w kapturze i ogniami w oczodołach. Tekst
jest raczej ostrzeżeniem dla ludzi niźli wstępem do kultu szatana nazywanego
satanizmem, o co pomawiali zespół chyba wszyscy w latach 70-tych. Farsy dopełniał
tekst utworu N.I.B., w którym szatan o wdzięcznym imieniu Lucyfer zakochuje
się, strasząc młode dziewczyny na widowni. Są więc złe demony i dobre demony.
Potrafią być okrutne i potrafią kochać. Czyż nie są podobne w swoich zachowaniach
do człowieka? A może demony z tekstów Geezera to po prostu ludzie?
W utworze The
Wizard grupa pozwala odetchnąć nieco. Oto przerażająco dobry czarownik czuwa
nad nami i rozsiewa po planecie dobre fluidy ratując ludzi przed polującym szatanem
- myśliwym. Czy jest aż tak dobrze? Nie, wcale nie jest dobrze. Farsy ciąg dalszy.
Podobno dobry demon z tej piosenki jest dilerem. Ogniami piekielnymi kończy
się natomiast utwór Electric Funeral. Dla kogo te ognie? Z tekstu wynika, że
dla tych co przygotowali ludziom nuklearną zagładę. Czyżby to szatan i spółka?
Nie, to my sami gotujemy sobie apokalipsę. Człowieczą skłonność do gloryfikacji
zła podkreślono w Lord Of This World. Ostatnim tak przejmującym widmem zagłady
jest utwór Into the Void z albumu Master Of Reality. Potem tematy zła, szatana
i apokalipsy ludzkości zanikają. Na wspomnianym albumie zespół wskazuje, że
nowe pokolenie powinno wziąć sprawy w swoje ręce i oddalić zagrożenia (Children
Of The Grave). Jest więc o co walczyć i tym pozytywnym akcentem grupa pożegnała
szatana, którego na dobrą sprawę utożsamiała z wewnętrznym, ludzkim zagrożeniem.
Utwór Wicked World
nie pojawił się na amerykańskim wydaniu 1-ej płyty. Nic dziwnego. Jest oskarżeniem
świata polityki, który jednym skinieniem ręki wydaje pieniądze na wojny, podczas
których umierają ludzie nie mający na co dzień za co żyć. Biorąc pod uwagę toczącą
się wtedy wojnę wietnamską skojarzenia były ewidentne. Temat polityczny zasygnalizowany
dosyć ostro w Wicked World odżył z jeszcze większą siłą w utworze War Pigs.
Tu oskarżenia są poważne, pojawiają się nawet groźby pod adresem świata polityki,
a szatan przygotowuje dla nich czeluści piekielne. W utworze Cornucopia dostaje
się całemu aparatowi polityczno - propagandowemu w mediami włącznie. Tematyka
polityczna zanika wraz z albumem Vol.4. Prawdopodobnie ma to związek z pojawiającymi
się w prasie amerykańskiej prztyczkami, że grupa nie lubi Ameryki.
Stany lękowe prawdopodobnie
wywołane środkami psychodelicznymi opisuje utwór Behind the Wall of Sleep, którego
pesymistyczne brzmienie można sprowadzić do apokaliptycznej wizji życia na Ziemi.
O przyczajonym niebezpieczeństwie heroiny opowiada Hand Of Doom, a uzależnienie
jest wynikiem wietnamskiej wojny. Bardziej żartobliwie o uzależnieniu opowiada
Fairies Wear Boots, w którym lekarz naiwnie przestrzega przez zgubnym trybem
życia. Oprócz heroiny zespół zajął się innymi używkami i nagrał hymny do marihuany
(Sweet Leaf) oraz kokainy (Snowblind). Nie przypadkiem tak się stało. W połowie
lat 70-tych muzycy naużywali tych specyfików. Próba obrony swoich pozycji znalazła
echo w utworze Killing Yourself to Live, gdzie przekonywująco choć naiwnie zespół
broni się przed zarzutami nadużywania, szukając winy w złym świecie i frustrującym
trybie życia gwiazd. Natomiast Spiral Architect i Hole In The Sky puszczają
wodze luzem. Pełen odjazd. Tematy miękko-narkotyczne nie były próbą pokazania
jak pięknie ćpamy, ale raczej jako droga ucieczki przed okrutnym, zwariowanym,
bezdusznym światem. Nie jedyna to zresztą droga ucieczki jednostek ze społeczeństwa,
którą zauważyli.
Ciekawe w twórczości Black
Sabbath są teksty science-fiction, choć nie było ich zbyt wiele. Zaczęły się
na albumie Paranoid od wielkiej wyprawy w Kosmos, która miała uzmysłowić przemijanie
w bardziej globalnym wymiarze (Planet Caravan) oraz komiksowej powiastki o przyszłych
podróżach w czasie i zemście robotów (Iron Man). Do tematu zespół wrócił tylko
raz na albumie Sabbath Bloody Sabbath, gdzie pisali o reinkarnacji (A
National Acrobat). Tematyka fantastyczna to kolejna droga ucieczki od
rzeczywistości.
Od tekstów mistycznych
i politycznych zespół wolno przechodził na teksty moralizatorskie i egzystencjalne.
Trzeba przyznać, że teksty kaznodziejskie wkurzają jak diabli, ale daleko im
do wychowawaczych modłów Grand Funk Railroad. Zaczęło się od niewinnych pytań
skierowanych do sfrustrowanej młodzieży i kierowanie ich na drogę religijną
(After Forever). Jak trzeba żyć? Próby odpowiedzi na to pytanie są w utworach
A National Acrobat czy też Killing Yourself to Live. Religia to kolejny sposób
na życie. Z drugiej jednak strony nie bierz jej bezmyślnie. W piosence Who Are
You zespół odważnie i nawet brutalnie zauważył, że Bóg jest omylny. Natomiast
w piosence The Thrill Of It All pogodzenie się z brakiem boskiej ingerencji
w życie ludzi utożsamiane jest z potrzebą szukania wolności i własnych ścieżek.
Ozzy: "Moje
włosy to moja religia i więcej nic na ten temat." (Robbie Granit,
Black Sabbath Backtalks To Circus, Circus 1973).
Teksty egzystencjalne
rozpoczął Paranoid. Tekst o obłąkanym, zagubionym facecie, który kontynuowany
jest nieco później w utworze Am I Going Insane. Temat samotności męskiej w nieco
mniej psychopatycznym wymiarze trwa w utworach Solitude, Wheels of Confusion,
Changes, St. Vitus' Dance, She's Gone. Teksty piosenek Wheels Of Confusion,
A Hard Road czy Over To You posiadają nawet głębszy wymiar kreśląc dosyć pesymistyczną
obserwację naszego ludzkiego życia. Z tematem śmierci zespół zderzył się w utworze
Shock Wave. Prosty optymizm bije z kolei z piosenki St.Vitus Dance: jeśli ci
się nie udało spróbuj jeszcze raz. Jeszcze dalej posuwa się Never Say Die: nigdy
się nie poddawaj. Ale oprócz smutku i samotności widać światełko w tunelu i
odrodzenie się w miłości (Sabbra Cadabra, Symptom Of The Universe). Warto zauważyć,
że miłość jest tym absolutem, którego grupa nie podważa. To także ucieczka od
rzeczywistości.
Wraz z albumem
Vol.4 rozpoczęły się teksty związane z tematem wolności i niezależności jednostki.
Under The Sun odrzuca marne przesłanie tego świata i absolutyzuje wolność jednostki.
Bardzo jaskrawo w tym temacie pobrzmiewa także Supernaut. Człowiek może po prostu
wyjechać precz (Tomorrow's Dream) albo odseparować się od wszelkiego kaznodziejstwa
(Supernaut, Under The Sun). Partner musi wiedzieć, że wolności się nie depcze
(You Won't Change Me). Ostrzeżenie przychodzi w utworze Living For Today, gdzie
sfrustrowany ton zmusza do refleksji. Bardzo introspektywny charakter ma Megalomania,
gdzie wolność jednostki jest bazą do rozliczenia się z przeszłością.
"Obsesje
tekstowe Sabbath w przeszłości znaczyły ich unikalną jakość. Było coś takiego
jak liryczne zagrożenie, które przebiegało po ich twórczości i separowało ich
od innych zespołów heavy metal. To konceptualne zagrożenie zostało milcząco
zaaprobowane przez ich następców, ale ujęte przez wielu krytyków szczególnie
w Brytanii jako naiwne i banalne. Ciche poparcie widowni dla tego przesłania
jest kolejnym kluczem do ich ogromnego sukcesu. W spienionej akordowej muzyce
przejmującej do szpiku kości wyrażali nadzieje i obawy nowej generacji."
(Mick Houghton, Sabbath's Sabotage - rock magicians on tour - end sabbatical
with devilish LP, Circus Raven 12.1975).
Z własnymi problemami
zespół próbował rozprawić się w dwóch utworach: Sabbath Bloody Sabbath oraz
The Writ. Dotykały one delikatnych sfer proporcji wynagradzania menadżerów i
członków grupy. Black Sabbath dwukrotnie w okresie klasycznym rezygnowali z
usług wykorzystujących ich menadżerów. Zjawisko to nie było odosobnione i występowało
po obu stronach Atlantyku. Niektóre zespoły tak jak Black Sabbath walczyły,
inne nie.
Wraz z albumem
Technical Ecstasy rozpoczął się temat społeczny ze wskazaniem na obserwacje
uliczne. Niektóre z tych piosenek to małe dramaty skrywające problemy młodych
i starszych ludzi. Trącący autobiografią Back Street Kids dodaje otuchy młodym
ludziom z peryferii, którzy chcą zostać gwiazdami. Seksualne odniesienia posiadają
Gypsy, All Moving Parts (Stand Still), Dirty Women. Ciekawe, że grupa kreśli
sylwetki zwykłych ludzi: szalonego doktora (Rock'n'Roll Doctor), ulicznego łobuza
(Johnny Blade), żyjącej wspomnieniami starszej kobiety (Air Dance). Utwór Junior's
Eyes odnosi się natomiast do ojca Ozzy'ego i jest jednym z najbardziej osobistych
tekstów Black Sabbath.
Podsumowując teksty
zespołu warto zauważyć zdumiewającą wyobraźnię, która cechowała te produkcje.
Grupa odkrywała przed nami okrutny świat i w sposób poetycki transmitowała swoje
spostrzeżenia do naszych umysłów. Zaskakujące są również tytuły nagrań. Często
zupełnie nie związane z treścią, ale często tylko pozornie. Krytycy nie cierpieli
całej tej otoczki i grupie obrywało się w każdej recenzji.
Irwin Stambler,
autor encyklopedii rockowej, napisał o nich: "Śpiewają o tych, którzy
na wojnie zrobili majątki (War Pigs), o sałacie ze szczurów, o żelaznych ludziach,
o ponurych tematach do rozmów, a całość opierają na dwóch akordach. Grupa wpędzała
zawsze prasę w kozi róg, ale koncerty miała wysprzedane." ()
"Sabbath
nie są aroganccy; nie mówią 'do diabła z krytykami'. 'Nie jesteśmy najlepszą
rzeczą na świecie', powiada Iommi. 'Bawimy się i to się liczy.' "
(Judith Sims, Sabbath's Back: So Much for Being Sinister..., Rolling Stone 9.10.1975).
Do inspiracji
twórczością Black Sabbath przyznają się Metallica, Alice In Chains, Pearl Jam,
Megadeth, Slayer, Kiss, Mr. Big. To wielkie gwiazdy, co świadczy tylko o tym
jak bardzo inspirująca była twórczość Black Sabbath.
Osbourne: "Kiedy
grasz możesz zbudować mały mur wokół siebie, możesz zbudować mur. Po prostu
grasz i wychodzą twoje emocje. Wiesz, naprawdę dostajesz szału..."
(Michele Hush, 'Snowbird' - Black Sabbath Tumbles Into Mantovani's
Orchestra Pit, Circus 10.1972).
Jeszcze tytuł.
To Frank Zappa nazwał ich kwintesencją wymiotów heavy-metalu.
Ward:
"Aston leży w północnej części Birmingham. Birmingham jest takie samo
jak Pittsbourgh czy Detroit. Jest pełne przemysłu. Robią tu samochody, pistolety,
pociski i wszelki metalowy sort. To rzeczywiście duży ośrodek przemysłowy. Podczas
II wojny światowej Niemcy wiedzieli co się dzieje w Aston, więc bombardowali
miasto. Dorastając w Aston można zobaczyć wiele domów, które zostały zniszczone,
ale nie całkowicie uprzątnięte. Kiedy dorastałem wychodziłem przez drzwi i były
tam zielone łąki na dwa lub trzy kwartały wypełnione tymi pozostałościami z
wojny. To było wszystko co wtedy znałem i myślałem, że są fantastyczne. To był
rejon bardzo surowy. Ludzie z Aston byli bardzo silni. Daliby największe pieniądze,
aby ich domy dobrze wyglądały. Frontowe drzwi w ich domach były nieskazitelnie
wypolerowane. W każdą sobotnią noc każdy Astończyk wart swojej ziemi mógł odwrócić
się i trzasnąć cię. To nie było zbyt przyjemne, naprawdę." (http://www.classicrockrevisited.com/Interviews04/billwardinterview.htm)