Clem Clempson - biografia

1949.09.05 Urodzony w Tamworth, Staffordshire.
1968 Album Rainmaker z Mike Chapmanem (Harvest). Pierwszy album artysty, na którym grają Clempson, Mick Ronson (gitara), Rick Kemp (bas) oraz Ritchie Dharma i Barry Morgan (perkusja). Wśród gości Aynsley Dunbar (perksuja) i Danny Thompson (bas). W 1982 pojawi się kompilacja Michael Chapman Lived Here from 1968-72, na której można usłyszeć Clempsona.

1968.03 - 1969.11

Bakerloo
1968.03 Grupa Bakerloo wyrosła na fali r&b w Tamworth, Staffordshire, UK. Na początku nazywała się The Bakerloo Blues Line i tworzyło ją 3 muzyków: Clempson (gitara, śpiew), Terry Poole (bas), John Hinch (perkusja).
1968.10.18 18 października 1968 roku grupa Bakerloo wystąpiła przed Led Zeppelin, który wtedy właśnie debiutował w Marquee Club.
1969.początek Na początku 1969 Hincha wymienił Keith Baker. Wtedy też skrócili nazwę. Styl zespołu jazzowo-bluesowy i wysokie umiejętności poszczególnych muzyków spowodowały, że ich fenomen porównywano m.in. z The Cream.
1969.wiosna

Menadżerem był Jim Simpson, który otworzył lokal pn. Henry's Blueshouse, gdzie grali przede wszystkim Bakerloo, lokal, który zdobył duże uznanie. W tym okresie Simpson objął opieką menadżerską grupę Earth, która niedługo zmieniła nazwę na Black Sabbath. Bakerloo zyskali sławę po tournee Big Fear Folly zorganizowanym przez Simpsona. Tour odbył się wspólnie z grupami Earth, Locomotiv i Tea & The Symphony w 1969 roku.
1969.wiosna W 1969 roku dostali kontrakt z progresywnym oddziałem EMI, Harvest.
1969.lato W lecie 1969 wydali singla Driving Backwards / Once Upon A Time.
1969.jesień Nagrania albumu. W czasie nagrań wspomagał ich trębacz Jerry Salisbury.
1969.11 Zaraz po zakończeniu nagrań Clempson zaakceptował ofertę Colosseum, aby wymienić Jamesa Litherlanda. Dla Bakerloo niestety oznaczało to koniec gry.
1969.12 Wydanie albumu Bakerloo. Produkował Gus Dudgeon. Album nie sprzedał się, chociaż doceniono własny styl grupy.
1970

Reaktywacja Bakerloo z inicjatywy Jima Simpsona. Po pewnym czasie Jim Simpson zreformował zespół, kierował nim i grał na perkusji. Był właścicielem wytwórni Big Bear i miał własny klub, więc mieli gdzie grać. Skład po zreformowaniu: Simpson, George Northall (sax), Adrian Ingram (gitara), Kirk St.James (śpiew).

Northall: "Graliśmy nawet bardziej jazzowo niż grupa Clempsona. Graliśmy w Anglii i Niemczech, występowaliśmy kilkakrotnie w Marquee i telewizji niemieckiej. Przed moim odejściem z zespołu, zmienili nazwę na Hannibal i podpisali kontrakt z wytwórnią Chrysalis. Nagrywali wtedy utwory, które napisałem wspólnie z Adrianem i nigdy nie dostałem za nie pensa, wbrew zapewnieniom. Mieliśmy ciekawego wokalistę Kirka, który dotarł do nas z francuskiego spektaklu Hair, a potem odszedł do filmu King Ralph."
  Keith Baker był potem w składzie Uriah Heep na albumie Salisbury. Terry Poole grał na płycie Grahama Bonda, We Put Our Magick On You. Razem z Bakerem spotkali się w grupie May Blitz (1970-71). Po jej rozwiązaniu Poole został muzykiem sesyjnym. (Materiały z CD Bakerloo z 1993 roku).

Album Bakerloo (1969):

Big Bear Folly ... instrumentalny jazz-rock and roll oparty na popisie gitary solowej, grającej w stylu Alvina Lee.
Bring It On Home ... blues Willie Dixona typu baby z harmonijką ustną.
Drivin' Backwards ... swobodna wariacja jazzowa wokół tematu Bacha, zdumiewająca świeżością i lekkością, zaskakująca zainteresowaniami zespołu już na początku płyty.
Last Blues ... nie jest typowy. Wolne wejście wyśpiewane przez Terry Poole'a, przeradza się w zasadzie bez jakiegokolwiek łącznika w hard-rockowy temat opanowany przez Clempsona. Rock zostaje wyciszony i znowu wraca Poole ze swoimi łkaniami. Produkcja sprawia wrażenie sztucznego połączenia dwóch kawałków, wolnego i cięższego. Integracja odbywa się na stole mikserskim i to jest kontrowersyjne. Krytycy wysoko oceniali ten utwór.
Gang Bang ... instrumentalny rock. W środku popis przyszłego perkusisty Uriah Heep, Bakera.
This Worried Feeling ... blues. Świetny wstęp, w którym Clempson wtóruje przejętemu wokaliście. Zespół zaczyna grać. Podkład fortepianowy i ozdobniki gitarowe. Solówka Clempsona niebanalna. Miło posłuchać. Na CD wydanym w 1993 roku, znalazła się dodatkowo inna wersja tego utworu. Krótsza i nieco mniej efektowna, ale warto posłuchać obu.
Son of Moonshine ... prawie 15-minutowe znęcanie się nad instrumentami. metaliczny blues oddający hołd zespołowi The Cream. Clempson jest tu siłą napędową i wytrzymuje cały kwadrans w świetnej formie. Dużo efektów, dużo różnorodności. Porównanie do fascynacji albumem Led Zeppelin nie jest za bardzo chybione. Początki metalu (proto-metal).
Once Upon a Time ... rock w stylu The Cream.

 

Bakerloo: Clem Clempson (po lewej), Terry Poole (u góry), Keith Baker (u dołu).
1969.lato - 1969.10 Clempson utworzył trio, które zagrało tylko jeden koncert we wrześniu 1969 roku. Oprócz niego tworzyli zespół: Cozy Powell (perkusja) i Dave Pegg (bas). Nie mieli nazwy.
1969 Grał na albumie An Asylum For The Musically Insane dla Tea & The Symphony. Grupa ta pochodziła z tej samej okolicy, co Bakerloo. Obie zresztą podpisały kontrakt z Harvest w tym samym czasie i miały tego samego producenta (Gus Dudgeon).

1969.11 - 1971.09

Colosseum

Clempson grał do końca. Był obecny na płytach Daughter Of Time, Live i Collectors Colosseum. Istnieje poszlaka, że w wersji amerykańskiej Valentyne Suite dograł partie gitary w miejsce Litherlanda.

Kliknij i poczytaj o Colosseum.

1971.10 - 1975.03

Humble Pie

Clempson zastępuje założyciela Humble Pie, gitarzystę Petera Framptona, który odszedł, by robić karierę solową. Clempson grał zatem ze Stevem Marriottem (gitara, śpiew), Gregiem Ridley'em (bas, śpiew), Jerry Shirley'em (perkusja, klawisze, śpiew). Clempson nagrał z nimi album Smokin' (03.1972). Bardzo hard-rockowy styl wzbogacają nieco muzyką soul na kolejnym albumie Eat It (05.1973). Potem nagrywają płytę Thunderbox (04.1974) i Clem żegna się z zespołem. Można go usłyszeć na albumach Street Rats (03.1975) oraz Humble Pie In Concert (1996).

 

Humble Pie. Clempson drugi od lewej, Steve Marriott obok niego po prawej.
1972 Uczestniczy w nagraniach albumów Loudwater House dla Tony'ego Hazzarda, A Story Ended dla Dicka Heckstall-Smitha. Tony Hazzard był wokalistą i pisał piosenki. Pracował dla Eltona Johna. Ten album był jego drugim. Grali tu oprócz Clempsona, Chris Spedding, Mike Batt, David Greenslade i inni.

1974.lato

 W 1974 Clem nagrywa z Greenslade ich 3-ci album Spyglass Guest. Gra na dwóch utworach - Little Red Fry Up oraz Siam Seesaw. Płyta ukazała się w sierpniu 1974. Grupa definitywnie rozpada się w styczniu 1976.
1975 Ponownie Clem nagrywa z Humble Pie album Street Rats, ale nie wiąże się z zespołem na stałe.
1975.06 Wydanie albumu Rogera Daltreya - Ride A Rock Horse. Produkował Russ Ballard. Na płycie m.in. Walking The Dog, stary utwór Rufusa Thomasa. Nagrywali: Russ Ballard (gitara), Clem, Dave Wintour (bas), Henry Spinetti (perkusja), Dyan Birch (śpiew), Paddy McHugh (śpiew), Frank Collars (śpiew). Wokaliści z Kokomo. W 1995 roku Daltrey zabierze Clema na tournee.

1975.07 - 1975.09

Strange Brew

Powstaje zespół Strange Brew w składzie: Clempson, Cozy Powell i Greg Ridley. Nietrudno się domyślić, skąd pochodzi nazwa. We wrześniu Clempson łamie rękę w nadgarstku i po zawodach. Strange Brew jest historią.

Strange Brew (od lewej): Clem Clempson, Cozy Powell, Greg Ridley.
1975. koniec Po odejściu Ritchie Blackmore'a z Deep Purple, Clempson ćwiczy z nimi parę dni jako gitarzysta. Obok niego: Coverdale, Hughes, Lord i Paice. Niestety grupie Deep Purple nie przypadł do gustu.

1976.01 - 1976.05

Steve Marriott's All Stars

 Clempson odnawia kontakty ze Stevem Marriottem w grupie pod nazwą Steve Marriott's All Stars. Grupa istnieje od lipca 1975. Clem wymienia Boba Westona. Skład: Marriott (gitara, spiew), Clempson (gitara), Mickey Finn (gitara, ex-Heavy Metal Kids jako Mickey Weller), Greg Ridley (bas), Ian Wallace (perkusja). W marcu poszerzają skład o klawiszowca Damona Butchera. Nie nagrywają, gdyż Steve rozwiązuje grupę. Wskrzesza Small Faces, ponieważ sukces na listach odnosi stary ich przebój Itchycoo Park. Przez pewien krótki czas Clempson próbuje kontynuować grę w trio z Butcherem i Wallacem, ale to nie pracuje.

1976.09 - 1977.09

Rough Diamond

Powstaje grupa Rough Diamond. Grupę tworzyli: David Byron (śpiew, ex-Uriah Heep), Clempson, Willie Bath (bas), Damon Butcher (klawisze), Geoff Britton (perkusja). W kwietniu 1977 debiutują na żywo. We wrześniu odchodzi Byron. Grupa nie odniosła sukcesu, a miała sporo problemów m.in. z procesem o nazwę wytoczonym przez zespół The Rough Diamonds. Zespół wydał 1 album Rough Diamond dla Island (maj 1977), który nie wszedł do Hot100 w USA.

Rough Diamond. Clempson pierwszy od lewej, David Byron drugi od prawej.

1977.10 - 1979.03

Champion

 Champion byli pozostałością grupy Rough Diamond po odejściu Byrona. Wokalistą został Garry Bell. Po pewnym czasie perkusistą został Jeff Rich, potem wieloletni członek Status Quo. Po wydaniu albumu Champion (10.1978), rozpadli się. Po rozwiązaniu, Clempson stał się muzykiem sesyjnym. Współpracował z Tomem Waitsem, Colinem Blunstonem, The Records, Finbarem Fureyem.

1979

Snafu

 Zespół Bobby Harrisona, pierwszego perkusisty Procol Harum. Clempson wszedł w miejsce Micky Moody'ego, pozyskanego przez Whitesnake. Skład: Harrison, Clempson, Colin Gibson (bas), Tim Hinkley (klawisze), Terry Popple (perkusja). Snafu rozpadł się szybko. Clem nie pasował do tej grupy. Snafu jest skrótem od powiedzonka lotników RAF: Situation Normal, All Fucked Up.

1979

Roger Chapman's Shortlist

 Clempson przyłącza się do zespołu Rogera Chapmana, byłego wokalisty The Family i The Streewalkers. Budował on zespół na trasy koncertowe po wydaniu albumu Chappo. Oprócz Clempsona grali: Tim Hinkley (klawisze), Jerome Rimson (bas), Raf Ravenscroft (sax), Stretch (perkusja).
1979

Uczestniczy w nagraniu albumu Late Night In Soho dla Colina Blunstone'a. Colin był członkiem grupy The Zombies, po rozwiązaniu której rozpoczął karierę solową jako Neil McArthur, lecz szybko wrócił do swojego nazwiska. Na tym albumie oprócz Clempsona grają m.in. Rod Argent, John Giblin (bas, Brand X), Mike Moran (klawisze), Katie Kisoon (śpiew).
Dla Cozy Powella nagrywa gitarę na albumie Over The Top. W składzie śmietanka: Gary Moore (gitara), Clem, Bernie Marsden (gitara), Jack Bruce (bas), Don Airey (klawisze), Max Middleton (klawisze). Powell oczywiście perkusja. Aranżacje Airey'a. Produkcja Martin Birch. Wszystkie utwory są instrumentalne. Clempson gra w dwóch nagraniach: Sweet Poison, The Loner. Oba te nagrania zawarto na albumie The Best Of Cozy Powell, wydanym w lipcu 1997.

1980 Nagrywa dla Jackie Lyntona album No Axe To Grind. Starszy rockman, nigdyś w Savoy Brown.

1980.01 - 1980

Cozy Powell & Friends

 Cozy Powell & Friends był zespołem stworzonym przez Powella do nagrań dla BBC. Skład: Powell, Clempson, Jack Bruce (bas), Don Airey (klawisze), Max Middleton (klawisze). Występowali w Old Grey Whistle Test w telewizji BBC i nagrywali dla programu In Concert.

1980 - 1981

Ken Hensley Band

 Clem przyłącza się do zespołu Kena Hensleya z Uriah Heep. Skład: Hensley (śpiew, klawisze, gitara), Clem, Milt Muth (bas), David Michael (klawisze), Pete Thompson (perkusja).

1980.03 - 1981

Jack Bruce & Friends

 Jack Bruce starał się o nową sławę i założył zespół gwiazd, który jednak trwał bardzo krótko. Skład: Clempson, Bruce, Billy Cobham (perkusja), David Sancious (klawisze, gitara). W 1980 wydali album I've Always Wanted To Do This (Epic). W maju 1981 odbyli trasę koncertową. W grudniu 1981 Cobham nie mógł dołączyć na nowe koncerty i zastąpił go Bruce Gary. Nagrania tej formacji zostały wydane na CD Live On Old Grey Whistle Test (1998), firmowanym przez Jacka Bruce'a, zawierającym 7 nagrań z 1975 roku i 8 nagrań z 1981 roku (z Cobhamem). W sierpniu 1999 wydano kolejne nagrania koncertowe z Cobhamem na CD Concert Classics Vol. 9.
1980 Uczestniczy w nagraniu albumu Crashes (Virgin) dla The Records. Była to angielska grupa utworzona w 1977. Skład: John Wicks (śpiew, gitara), Will Birch (perkusja), Phil Brown (bas), Huw Gower (gitara). Nagrywali swój drugi album, kiedy opuścił ich gitarzysta Will Birch. Dlatego zagrał Clempson. W 1988 zespół wydał kompilację Smashes, Crashes & Near Misses, gdzie można posłuchać Clempsona. Wspomaga także album Song Of Seven - Jona Andersona. Drugi solowy album Anderona współtworzyli m.in.: Clem, Bruce, Ian Bairnson (gitara, Alan Parsons Band), Ronnie Leahy (klawisze, Stone Of Crows), Dick Morrisey (sax, ex-If). W USA wydano album Heartattack And Vine, Toma Waitsa, na którym grał Clempson.

1981

Jon Anderson Band

 Clempson, razem z Sanciousem, otrzymali propozycję dołączenia do zespołu Jona Andersona na tournee promujące album Animation. Clem grał w sesjach do tego albumu. Stworzono zespół: Anderson, Clempson, Stefano Cerri (bas), David Sancious (klawisze, gitara), Guy Shiffman (perkusja). Na koncertach grali także utwory Yes.
1982 Uczestniczy w nagranich solowego albumu Jona Andersona - Animation. Wśród muzyków m.in. Clempson, David Sancious, Bruce, Dave Lawson, Ian Wallace, Leahy. Produkcja Tony Visconti.

1983.05 - 1983.08

Jack Bruce Band

 Kolejna, druga już przygoda Clempsona z Jackiem Brucem. Skład: Bruce, Clempson, Ronnie Leahy (klawisze), Bruce Gary (perkusja). Od sierpnia Clem nie wchodzi w skład grupy Bruce'a. Coś zaszło.

1984.05 - 1984.11

Jack Bruce & Friends

 W maju 1984 Bruce zmienia nazwę zespołu i skład muzyków: Bruce, Clempson, Mark Nauseef (perkusja, ex-Velvet Undergound, Elf, G-Force, Thin Lizzy), Ronnie Leahy (klawisze). W lipcu 1984 Nauseef odchodzi i zastępuje go Bruce Gary. Grają tak do listopada 1984. W sierpniu 1985 ponownie zbierają się na koncerty.
1984 Nagrywa album Bash! dla Billy'ego Bremnera.
1985 Nagrywa albumy City Without Walls dla Paula Robertsa, Shadowshow dla Roda Argenta oraz A Few Short Notes From The End Run dla Kipa Hanrahan'a. Roberts był wokalistą i kompozytorem w grupie popowej Sniff'n'The Tears. Album dla Hanrahana był faktycznie EP. Człowiek ten był znajomym Jacka Bruce'a.

1986.01 - 1986.02

Jack Bruce Band

 W styczniu 1986 Jack Bruce zebrał skład na koncerty w Izraelu: Bruce, Clempson, Leahy, Anton Fier (perkusja). Fiera zastąpił w pewnym momencie Bruce Gary.
1986 Clempson nagrywa dla Boba Dylana. Zespół zawiera Rona Wooda (bas) i Terry Williamsa (perkusja). Nagrania wydano na soundtracku do filmu Hearts On Fire, gdzie Dylan grał jako aktor. Zespół grał także dla Richie Havensa. Nagrania albumu No More The Fool dla Elkie Brooks (ex-Vinegar Joe). Sporo piosenek Rusa Ballarda.
1987 Jest obecny na płycie Can't Wait To See The Movie dla Rogera Daltreya (soundtrack). Wśród muzyków Russ Ballard (gitara). Nagrywa także album Uptown dla The Neville Brothers. Grupa składała się z 4 braci: Aarona, Arta, Charlesa i Cyrila. Towarzyszyli im Brian Stolz (gitara), Daryl Johnson (bas), Willie Green (perkusja). Istnieli od 1977. W nagraniach brali też udział Jerry Garcia (Grateful Dead), Ronnie Montrose, Keith Richards, Branford Marsalis i Carlos Santana. Clempson grał na elektrycznym sitarze w utworze Old Habits Die Hard.
1988 Uczestniczy w nagraniach albumów Ancient Heart dla Tanity Tikaram (08.1988), Human Animal dla Karela Fialki oraz Red House dla Roda Argenta. Na płycie Tanity Clem gra w utworze He Likes The Sun. Nagrania dla japońskiego zespołu TM Network. W grudniu ukazał się album Carol. Wydano też soundtrack z filmu Seven Days War w reżyserii Hiroshi Sugawary. W filmie zawarto występ TM Network z gitarzystą Clempsonem. Soundtrack nagrano w 05-06.1988.
1989 Nagrywa album Say Something dla Andy Leeka, albumy Aster (1989) oraz Kabu (1990) dla Astera Aweke. To artysta etiopski. Aster był jego 1-szym albumem, Kabu drugim. Andy Leek zaczął jako klawiszowiec w zespole Dexy's Midnight Runners. W solowym albumie produkowanym przez George'a Martina uczestniczyli: Clempson, Steve Howe, Alan Murphy (Level 42), Peter John Vetesse (Jethro Tull), Mo Foster (Fancy, Phil Collins). Jego gitara pojawiła się na składance Jacka Bruce'a Willpower: A Twenty-Year Retrospective. Wspólnie z muzykami brytyjskimi i włoskimi wspomaga album Incoerente Jazz formowany przez Rosannę Casale.
1990 Gra na albumie The Sweet Keeper dla Tanity Tikaram (01.1990). W Niemczech nagrywa dla zespołu Furey Finbar & Eddie i Ariola wydaje album Love Letters. Finbar i Eddie to dwaj bracia. Zaczęli razem jeszcze w latach 60-tych. Oprócz Clempsona grał James Litherland, którego Clem zastąpił w Colosseum.
1991 Nagrywa dla Chesneya Hawkesa (The One And Only, 08.1991), Morta Shumana (Distant Drum) i Juniora Reida (Long Road). Junior Reid jest wokalistą reggae (Black Uhuru).
1992 Gra na płycie Waiting In The Wings dla Chrisa Farlowe'a. Stary kumpel z Colosseum zapraszał go na sesje tego albumu w latach 1990-91. Wśród muzyków Alvin Lee, Leo Lyons, Micky Moody, Tim Hinkley, Albert Lee, Boz Burrell. Hiszpańska wersja tego albumu nazywała się Farlowe i zawierała inny zestaw nagrań i inne ich wersje.
1992.04 Clem przyłącza się do grupy Jacka Bruce'a na jeden koncert. Oprócz nich grają Leahy i Gary Husband (perkusja).

1992 - 1993

Graham & The Dolphins

 Clempson wchodzi do grupy Graham & The Dolphins w miejsce gitarzysty Boba Westona. Skład: Barry Venn (śpiew, gitara), Clempson (gitara), Rob Burns (bas), Robin Lumley (klawisze), John 'Willie' Wilson (perkusja). Kiedy Lumley opuścił grupę, zmienili nazwę na Barry Venn & The Dolphins. Barry Venn jest przyjacielem Clema i stąd taki raban. We wrześniu 1993 w składzie był Tim Hinkley zamiast Lumleya. Grali standardy bluesowe, wersje utworów The Cream i Fleetwood Mac. W marcu 1994 w składzie był klawiszowiec Tony O'Malley.

1993

Barracudas

 Barracudas to ten sam zespół, co poprzedni, czyli Barry Venn & The Dolphins. Tyle, że szefem jest teraz Clempson, a na perkusji gra jego syn Joel. Oprócz nich: Venn, Leahy i Burns.
1993 Nagrywa dla Alejandro Sanz'a (Si Tu Me Miras), Rogera Whittakera (Celebration), Kevina Browna (Time Marches On), Adama Faitha (Midnight Postcards), Joshua Kadisona (Painted Desert Serenade, 05.1993). Na płycie Kadisona grają także Rod Argent i Gary Wright. Clem gra w kilku utworach na gitarze i mandolinie. Alejandro Sanz jest wokalistą hiszpańskim, bardzo popularnym na półwyspie. Album nagrywano od lutego do marca 1993. Clem gra w dwóch utworach. Kevin Brown jest świetnym gitarzystą slide. Na jego albumie gra także Alvin Lee. Adam Faith, już starszy człowiek, postanowił nagrać solowy album. Grali u niego Clempson, Ballard, Micky Moody, Tim Hinkley i Roger Daltrey. Clempson grał także na albumie Cover Shot, Davida Essexa. Album zawiera przeróbki utworów innych wykonawców. Ukazuje się album Jacka Bruce'a, Somethinels, na którym Clem jest obecny. Wydarzeniem tej płyty była wspólna gra Claptona i Bruce'a, pierwsza od rozwiązania The Cream. Nagrania pochodzą z lat 1986-92. Wśród muzyków: Dick Hackstall-Smith, Mark Nauseef, Ray Gomez, Maggie Reilly.
1993.11.02-03 Występ na koncercie z okazji 50-tych urodzin Jacka Bruce'a, w Kolonii. Gwiazd było aż za dużo. Oprócz Clempsona, Ginger Baker, Simon Phillips, Dick Heckstall-Smith, Gary Moore. Nagrania wydano na albumie Cities Of The Heart (03.1994).
1994 Nagrywa albumy dla Julesa Sheera (Healing Bones), Dave Greenslade'a (From The Discworld). Jules Shear miał zespół Slow Children. Potem nagrywał solo i z grupą Jules Shear & The Polar Bears.

1994 - 1997

Colosseum

Reaktywacja Colosseum. Powodem aktywności Hisemana była dobra sprzedaż albumów wydanych po latach na CD. Zespół odradza się w najsłynniejszym składzie. W 1995 roku wydają album Colosseum Lives: The Reunion Concerts '94-'95.

 

Clem Clempson
1995 Clempson występuje w zespole Chrisa De Burgha. Grają z nim: John Themis (gitara akustyczna), John Giblin (bas), Peter Oxendale (klawisze), Ian Thomas (perkusja). Wydają album koncertowy i video Beautiful Dreams w 1995. Nagrywa także albumy dla projektu Links (New Reasons To Use Ols Worlds), Mortena Harketa (Wild Seed), Venessy Mae (The Violin Player), Mike & The Mechanics (Beggar On A Beach Of Gold). Mike & The Mechanics jest grupą Mike'a Rutherforda z Genesis. Czwarty ich album nagrali w skłądzie: Paul Carrack (klawisze), Paul Young (śpiew), Mike Rutherford (bas, gitara, producent), Adrian Lee (klawisze), Peter van Hooke (perkusja). We wrześniu 1995 wydano album Free Spirit, Bonnie Tyler, na którym Clempson gra w dwóch utworach What You Got oraz Time Mends A broken heart.
1996 Nagrywa albumy dla wokalistki o imieniu Soraya (On Nights Like This), Chrisa Farlowe'a (Free Spirit), The Assembly (Never Never). Assembly jest grupą założyciela Depeche Mode, Vince'a Clarke'a. Po Yazoo współpracował z Eric'iem Radcliffem. Nagrania pochodzą z 1983 roku. Występuje w soundtracku do filmu Evita, który nie jest oryginałem, a wersją Alana Parkera z Madonną i Banderasem. Clempson nie jest wymieniony na albumie, ale gra jeden utwór.
1997.01 Clem produkuje i gra w jednym utworze na albumie True Lies firmowanym przez jego przyjaciela Barry Venna, dokładnie Barry Venn's False Pretences. Skład zespołu: Barry Venn (śpiew, gitara), Steve Bohn (gitara), Michael Paffen (bas), Steffen Trenkle (perkusja). Clem gra w jednym nagraniu So Many Roads. Album nagrano w styczniu.
1997 Nagrywa albumy dla Sasha (Once Once), Soraya (Torre de Marfil), Earthband (Soft Vengence), Davida Bedforda (Rigel 9), Focus (Lords Of The Musicals, z London Symphony Orchestra). Gra dla soundtrackach Tomorrow Never Dies, Lawn Dogs oraz GI Jane. Colosseum wydaje album Bread & Circuses. Album Davida Bedforda nagrano w 1985 roku. 13 maja 1997 wydano album Knights Of The Blues Table, pamięci brytyjskiego pioniera bluesa Cyrila Daviesa. Grają Clempson, Bruce, Peter Green, Mick Taylor, Charlie Watts, Mick Jagger, Georgie Fame, Dick Heckstall-Smith i inni.
1998 Nagrywa dla: Cleopatra (Comin' Atcha, 06.1998), Chrisa Farlowe'a (The Voice) i Jima Steinmana (Songs From Whistle Down The Road). Gra na soundtracku The Mighty. Występuje Sting, BB King i Zucchero. W przypadku albumu The Voise, Clempson był nie tylko muzykiem, ale także producentem. Oprócz wielu muzyków wystąpili Elkie Brooks i Ronnie Leahy. Cleopatra jest trójką sióstr. Jim Steinman nagrywał album Z Meat Loafem. Clem gra w utworze A Kiss Is a Terrible Thing To Waste, śpiewanym przez Meat Loafa i Bonnie Tyler.

1999

Colosseum

 Ponowna reaktywacja Colosseum.
1999 Nagrywa dla Eltona Johna i Tima Rice'a (Aida). Druga współpraca Eltona Johna i Tima Rice'a po The Lion King. Gra na soundtrackach Message In A Bottle (04.1999) i Notting Hill.
2000 Nagrywa dla Colina Blunstone'a i Roda Argenta (Out Of The Shadows). Gra na soundtracku The Beach.
2001 Nagrywa dla Bond (Born), Dicka Heckstall-Smitha (Blues And Beyond).