Urodzony w Ludlow, Shropshire jako Richard Malden.

Heckstall-Smith: "Tuż przed wojną mój ojciec osiadł na farmie w Walii, więc wczesne lata spędziłem tam, mówiąc dwoma akcentami, walijskim i angielskim. Słuchałem Benny Goodmana, starałem się podłączyć do muzyki klasycznej." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Rozpoczyna trening na klarnecie.

Heckstall-Smith: "To było pożądanie. Zacząłem interesować się klarnetem będąc w Gordonstoun School w wieku 13 lat." (wywiad Pete Browna).

Heckstall-Smith: "Pierwszą rzeczą, która przybliżyła mnie do saksofonu, było brzmienie. Chodziłem do Gordonstoun School, kiedy miałem 14 lat i ojciec miał burzliwe układy z dyrektorem, więc przenieśliśmy się do Devon. Rodzice chcieli wiedzieć, czy będę muzykiem. Próbowałem już grać na fortepianie i flecie, ale obu instrumentów nie lubiłem. Uczyłem się na klarnecie, co bardziej mi się podobało." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Heckstall-Smith: "Wyjazd z Gordonstoun do Devon był kamieniem milowym w moim młodym życiu. Rodzice zapisali mnie do Darlington Hall, co było przejściem od ciemności do światła, gdyż w tej szkole zachęcano do swobodnego grania muzyki. Tu po raz pierwszy usłyszałem Sidneya Becheta i ciągle pamiętam jego 4 zamówione płyty z Londynu, na które czekałem, jak w malignie cały tydzień. Nadeszły i były dla mnie rewelacją, której się spodziewałem. Podobnie, jak Bechet, zacząłem grać w Darlington Jazz Band." (wywiad z Pete Brownem)

Wszedł w skład zespołu University Jazz Band jako jeden z jego liderów. Wygrali Inter University Jazz Contest, a Dick zdobył srebrny puchar za solówkę.

Heckstall-Smith: "Następnym ważnym wydarzeniem dla mnie było wygranie konkursu w Cambridge. Nie dostaje się srebrnych pucharów za każde solo. Słuchałem wtedy Lestera Younga, chociaż Becket dał mi podstawy gry, a potem Wardell Gray dał mi superstrukturę. Ci muzycy ofiarowali mi daninę i byli dla mnie najważniejsi stylistycznie." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Heckstall-Smith: "Sukces w konkursie podniósł mnie bardziej niż trofeum myśliwskie nad kominkiem. W jury zasiadał Sandy Brown, uznana już gwiazda jazzowa. Jego zespół był pierwszym, który wprowadzał elementy muzyki afrykańskiej." (wywiad z Pete Brownem)

Razem z University Jazz Band grają parę koncertów w Szwajcarii, po którym znalazł się w szpitalu z powodu problemów z kręgosłupem.

Heckstall-Smith: "Nie posiadałem saksofonu tenorowego aż do 1956 roku, kiedy opuściłem Cambridge. Wtedy pożyczyłem tenor. Oprócz Becheta interesował mnie Wardell Gray, ale to brzmienie Becheta było dla mnie najważniejsze. Był co najmniej 2 razy silniejszy, niż jakikolwiek trębacz poza Armstrongiem. Saksofon tenorowy opanowałem dzięki Wardellowi Grayowi." (wywiad z Petet Brownem)

Dick przechodzi na zawodowstwo. Gra w zespole Sandy Brown's Jazz Men, potem w Ronnie Smith Quintet. Gra na saksofonie tenorowym.

Heckstall-Smith: "Sandy dał mi także pierwszą pracę. Pamiętam telefon, kiedy ciężko było mi zrozumieć jego twardy szkocki akcent. Jak załapałem, że oferuje mi pracę, powiedziałem, że nie mam saksofonu tenorowego. Odparł 'dinna wirrie 'bout that' i po 3 tygodniach grałem w jego zespole na tenorze. Pozostawałem z nim od grudnia 1957 do maja 1958." (wywiad z Pete Brownem).

Zespół Ronnie Smith Quintet powstał z okazji występu wakacyjnego na Filey Butlins Camp.

Heckstall-Smith: "Zostaliśmy zaszufladkowano jako zespół rock and rollowy, ale faktycznie potraktowaliśmy ten występ bardzo eksperymentalnie i przekraczaliśmy granice. Graliśmy standardy, ale wchodziliśmy także na nowe sekwencje akordów jazzowych. To było wspaniałe doświadczenie. Graliśmy w obozie 8 razy na tydzień. Ronnie Smith zaczął wtedy opracowywać nowe akordy jazzowe." (wywiad dla Pete Browna).

W 1957 wytwórnia Pye wydaje EP firmowaną przez Dick Heckstall-Smith Quintet. Podczas sesji nagraniowych dla jazzmana Boba Willisa w londyńskim klubie Studio 5, należącym do Kena Colyera, spotyka Petera 'Gingera' Bakera. Grając jazz tradycyjny zostali uchwyceni w kilku nagraniach wydanych m.in. na albumie Acker's Early Days.

Heckstall-Smith: "Ginger Baker jest moim najstarszym przyjacielem w biznesie muzycznym. Jesteśmy teraz lepszymi przyjaciółmi, niż kiedykolwiek. Kiedy poznałem go, miał 18 lat i był wściekłym, rudowłosym młodzieńcem. Grał na zestawie perkusyjnym, który sam zbudował." (Gianluca Tramontana - Bluesmen Aid Heckstall-Smith, Rolling Stone 30.05.2001).

Heckstall-Smith: "Najwcześniej poznałem Gingera Bakera. Od pierwszej chwili lubiłem jego bębnienie bardziej niż kogokolwiek innego. Mówiło się, że Ginger gra w określonym stylu albo, że odpowiada mi styl perkusji, która gra za mną. Zawsze byliśmy kumplami i psociliśmy na wszelkie możliwe sposoby. On używał narkotyków, ja nie. Byłem od niego starszy 5 lat. Ciągle jest moim kumplem, żyje teraz w Południowej Afryce i nie najlepiej ma się na zdrowiu. Chciałem, aby grał na Blues And Beyond, ale w 1999 roku miał okropny incydent z parą koni i nie był w stanie grać. Nigdy nie mieliśmy poważnej kłótni." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Heckstall-Smith: "Gingera poznałem w 1957, kiedy grał w zespole Bob Willis Band. Zaproszono mnie do współpracy w charakterze gościa na ich albumie. Podobało się im, że gram jak Bechet, ale już wtedy zmieniałem styl. Na sesjach grałem jednak tak, jak chcieli i to był pierwszy raz, kiedy pracowałem z Gingerem." (wywiad z Pete Brownem)

Umiejętności Dicka rosną z szybkością światła. Okres 1959-62 uważany jest za bardzo luźny w jego historii muzycznej. Grał bardzo dużo, z różnymi zespołami i w różnych miejscach. Zafascynowany bebopem uczestniczył w słynnych koncertach Flamingo Club All Nighters w Soho, grał z Johnny Burch Quartet. Występował z National Youth Orchestra, jeżdżąc z nimi po Europie i Izraelu. Brał udział w projektach łączenia jazzu i poezji razem z Pete Brownem (później tekściarz The Cream), poetą Mike'iem Horovitzem i legendarnym komikiem Spike Milliganem. Razem z Gingerem Bakerem występował w formacji Bert Courtley Sextet.

Heckstall-Smith: "Od 1958 do 1962 pracowałem z Bert Courtley Sextet, który zapoczątkował moje kontakty z muzykami niemieckimi, trwające całe życie. Po odejściu od Berta działałem jako wolny strzelec w jazzie nowoczesnym. Mam z tego okresu miłe wspomnienia z Cafe Des Artistes, gdzie kierowałem zespołem." (wywiad z Pete Brownem).

Pete Brown: "Znam Dicka od 1960 roku. Jest nieprawdopodobnym improwizatorem, twórczym i nieprzewidywalnym." (Gianluca Tramontana - Bluesmen Aid Heckstall-Smith, Rolling Stone 30.05.2001).

Heckstall-Smith: "Pierwszy raz słyszałem Johna McLaughlina, jak zacząłem grać w klubie Flamingo. Grał z Georgie Fame & The Blue Flames.JOhn był najlepszym gitarzystą świata i wiedziałem o tym od początku. Było w nim coś kompletnie unikalnego." (wywiad Martina Celminsa z marca, 2001).

1962.lato - 1963.08

Blues Incorporated

Wchodzi w skład Alexis Korner's Blues Incorporated, jako pierwszy muzyk jazzowy. Przewijali się w tamtych czasach: Charlie Watts, Mick Jagger, Andy Hoogenboom (bas), Ginger Baker i Long John Baldry. Pierwszym klasycznym składem Blues Inc. był następujący: Alexis Korner (gitara, śpiew), lider zespołu, z pochodzenia Grek i Austriak, dalej Dick Heckstall-Smith, Jack Bruce, Ginger Baker, Johnny Parker (fortepian), Cyril Davies (harmonijka). Regularnie grali w Marquee. Davies był purystą bluesowym i nienawidził saksofonu. Pomimo dobrych stosunków towarzyskich między Dickiem i Cyrilem, Cyril nie zaakceptował saksofonu w zespole bluesowym i odszedł jeszcze w 1962 roku. Założył Cyril Davies All Stars, ale zmarł w 1967. Zastąpił go Graham Bond (sax alt, organy, śpiew). Ginger, Dick i Graham tworzyli wewnątrz zespołu silną enklawę i lobby artystyczne. Po koniec roku wyrzucono Johna McLaghlina za kłopoty z rytmem. Heckstall-Smith zaczął mieć dosyć jazzu i lobby postanowiło odłączyć się od reszty. W tym samym czasie Dick zaczyna komponować, związany luźno z paroma muzykami w grupie New Departures, z których znanym był Graham Bond. Teksty pisali im poeci Pete Brown i Mike Horovitz. Bond grał w zespole na saksofonie altowym, a nie na organach, gdyż takie brzmienie opracował Alexis Korner.

Heckstall-Smith: "Początkiem Blues Incorporated było moje spotkanie z Gingerem, potem w klubie Nucleus na Fulham Road pojawił się Alexis. Alexis był niereformowalny, jak hipopotam. Nie interesował się zmianami w bebopie. Graliśmy razem, gdyż chciał w swoim bluesowym zespole saksofonistę. Na perkusji grał wtedy Charlie Watts, na fortepianie Keith Scott, na basie Andy Hoogenboom. Alexis zaprosił na próbę Cyrila Daviesa, głęboko nienawidzącego saksofonów, gdyż jego zdaniem nie był to instrument jazzowy. Alexis śmial się z tego, gdyż to był jego zespół i on płacił. Razem z Cyrilem byliśmy dobrymi kumplami i piliśmy razem. On był Walijczykiem wychowywanym w Anglii, a ja Anglikiem wychowywanym w Walii, więc rozumieliśmy się." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Heckstall-Smith: "Blues Incorporated rozpoczął próby i zauważyłem, że basista nie jest zbyt inteligentny. W tym czasie dostałem wiadomość od mojej szkolnej klasy, aby spotkać się w St John's College w Cambridge. Chciałem wystąpić ze swoim zespołem Bert Courtley Sextet. Podczas występu podszedł do mnie facet z widowni, przedstawił się jako Jack Bruce i powiedział, że chce wziąć udział w grze. Zaprosiłem go do następnego numeru, szybkiego w tonacji Bb. Jack wystartował jak pociąg ekspresowy. To była muzyczna magia. Potem zniknął mówiąc, że trudno go będzie znaleźć. Basista Andy Hoogenboom zdecydował się odejść, gdyż wolał rzeźbić. Poszedłem więc do Alexisa w sprawie Jacka Bruce'a. Razem z Jackiem uknuliśmy też plan wciągnięcia Gingera Bakera. Zapytaliśmy Charlie Wattsa, czy nie można by zaprosić Gingera na próbę. Charlie zgodził się i został zawstydzony. Ginger był niesamowity. Wszystko to zdarzyło się pod okiem Cyrila Daviesa. Zespół składał się teraz z muzyków jazzowych. Cyril i Ginger nie zrozumieli się nigdy. Cyril był perfekcyjnym i dojrzałym muzykiem. Na spotkaniu powiedział, że chciałby kierować czysto bluesowym zespołem i zrobił to z grupą All Stars, chociaż po roku zmarł. Nikt nigdy nie wiedział, ile miał lat. Jak zastąpić Cyrila? Wybrano Grahama Bonda na organach. W okolicach świąt 1962 roku zaczęli poważnie rozważać sformowanie kwartetu." (Voodoo 2001, Sexy Chic: Blues And Beyond).

Heckstall-Smith: "Kiedy grałem w Blues Incorporated w 1962 roku mieliśmy koncert w Manchester. Alexis wiedział, gdzie zakwaterować zespół, aby uniknąć płacenia za hotel. Obudziło mnie nieziemskie brzmienie organów i piękny głos. To był John Mayall." (Gianluca Tramontana - Bluesmen Aid Heckstall-Smith, Rolling Stone 30.05.2001).

Heckstall-Smith: "Postanowiłem przyłączyć się do Blues Incorporated dla idei, a nie dla pieniędzy, jak sami o sobie mawiali. W tym czasie wielki był Muddy Waters. Jednak po raz pierwszy słuchałem bluesa już w latach 40-tych w Darlington, a więc nie była to dla mnie tajemnica. Wejście do zespołu było prostym rozwiązaniem i naturalną progresją. Blues Inc. byli tak legendarnym zespołem, że trudno sprecyzować swoje odczucia po wielu latach. Jedno jest pewne, grupa nie osiągnęła swojej reputacji pośmiertnie. Koncerty sprowadzały istne tłumy." (wywiad z Pete Brownem).

Heckstall-Smith: "Nie pamiętam, abym widział w akcji zespół Don Rendell Quintet z Grahamem Bondem. Słyszałem jednak nagranie tej grupy, w którym świetnie brzmiał saksofon tenorowy. Wyjaśniono mi, że to ja podczas sesji radiowej z tymże zespołem." (wywiad Ivana Beavisa, jesień 1991, Grambo issue 20)

Heckstall-Smith: "Nagraliśmy cztery utwory dla wytwórni Decca, które nigdy nie zostały wydane. Grali wtedy Ginger, Jack, Cyril, Alexis, Parker i ja. Z tego co pamiętam, były to najlepsze nagrania grupy." (wywiad Ivana Beavisa, jesień 1991, Grambo issue 20)

Oprócz wspólnej gry w Blues Incorporated, Ginger, Jack, Graham i Dick grali równolegle w zespole Johnny Burch Octet.

Heckstall-Smith: "To był jazz. Stylistycznie osadzony w bebopie. Muzyka była bardzo pobudzająca." (wywiad Ivana Beavisa, jesień 1991, Grambo issue 20)

1963.09- 1967.lato

Graham Bond Organization

Kliknij o poczytaj o Graham Bond Organization.

DHS grał na następujących albumach GBO: The Sounds Of '65 (1965), There's A Bond Between Us (1965), Solid Bond (Warner Brothers 1970), The Beginnings of Jazz Rock (Charly 1977), wydana potem jako Live At Klook's Kleek (Decal).

1967.lato - 1968.08

Bluesbreakers

1968.09 - 1971.09

Colosseum

W czasie współpracy z Colosseum, Dick uczestniczył w nagraniach Neila Ardleya - album Dejeuner Sur L'Herbe, Pete Browna & The Battered Ornaments - album A Meal You Can Shake Hands With (06.1969, 1994), The Deviants - album Disposoble z Pete Brownem oraz Jacka Bruce'a - album Songs For a Taylor. Dla DHS grupa Colosseum była zdecydowanym sukcesem artystycznym i finansowym. Do jego najbardziej widowiskowych numerów estradowych należała jednoczesna gra na 2 saksofonach, wzorem amer. muzyka Rolanda Kirka.

Kliknij i poczytaj o Colosseum.

Wydanie albumu A Story Ended przez wytwórnię Bronze. W nagraniach uczestniczył Graham Bond. Produkcja Jon Hiseman.

"Ciekawi cię, co stało się z Colosseum, cóż już nigdy nie wypalił. Wszystko jest tu, na pierwszym albumie solowym Dicka, który jest długo skrywaną ambicją i najbardziej wartą zachodu rzeczą jak wyszła z dezintegracji tej grupy wspaniałych muzyków. Po pierwszym przesłuchaniu możesz poczuć, jak idealną grupą dla Dicka musieli być Colosseum. A Story Ended nawet brzmi jak Colosseum. Ale program jest nawet bardziej ambitny, a włączenie starego przyjaciela Grahama Bonda i nowego kolegi Caleba Quaye'a dodało nowych wymiarów i naturalności, której brakowało zespołowi Hisemana. Większość tekstów napisał Pete Brown, a większość orkiestracji pochodzi od tenora. Na całym albumie Bond przejawia więcej zrozumienia dla pomysłów Dicka niż Farlowe'a. Ale Farlowe zrobił super robotę na najlepszym nagraniu albumu Pirate's Dream, w którym gra również Bond na moogu i który zabrał Dickowi osiem miesięcy, by go stworzyć." (Tony Tyler, recenzja, NME 24.06.1972).

"Cztery piosenki Dicka i Pete'a Browna tworzą pierwszą stronę z podstawowym zespołem składającym się z: Caleb Quaye, Mark Clarke, Rob Tait, Dick oraz trochę niespodziewanie Paul Williams z Juicy Lucy z dobrymi partiami wokalnymi. What The Morning Was After pokazuje tenor Dicka na wysokim poziomie, zaś organy Grahama Bonda w utworze Moses In The Bullrushourses naprawdę brzmią świetnie. Ale to nagranie The Pirate's Dream, w którym grają Dick, Jon Hiseman, Chris Farlowe, Mark Clarke, Chris Spedding i Graham Bond, jest ozdobą albumu. Złożoność, zawiłość, siła w swojej wymowie stanowi, że nagranie jest wybitne, a śpiew Chrisa Farlowe'a wspaniały." (SP, Sounds 8.07.1972).

1972.jesień - 1973

Dick Heckstall-Smith Band

1981 - 1984

The Famous Blues Blasters

Mainsqueeze

1984 - 1985

3-Space

1986

Matt Black

1991

DHSS

1994 - 1997

Colosseum

W tym samym czasie, co przygoda z Colosseum, DHS nagrywa ze studyjnym zespołem Links, Wolfganga Mirbacha. Wśród muzyków Clempson, Edgar Broughton (obecnie pracownik socjalny), John Marshall (ex-Soft Machine) i Mark Charig (ex-Soft Machine). Mirbach z zespołem stworzyli koncepcyjny album New Reasons To Use Old Words. Styl jazzowy z blues-rockiem.

Dick Heckstall-Smith w nowej szacie Colosseum nie zarzuca gry na dwóch instrumentach jednocześnie.

Wydaje solowy album Blues And Beyond, na którym grają Jack Bruce, John Mayall, Paul Jones (harmonijka), Peter Green i Mick Taylor. W jednym z nagrań grał Jon Hiseman. Produkcja Pete Brown i Dave Moore.

Po wydaniu płyty DHS ruszył w świat z zespołem: David Hadley (bas), Gary Husband (perkusja), Dave Moore (klawisze), Clem Clempson (gitara), Rab McCullough (śpiew, gitara).