1968.09 - 1969.10
Colosseum
Litherland został wybrany do Colosseum z ogłoszenia w Melody Maker.
Kliknij i poczytaj o Colosseum.
Mogul Thrash
Zespół powstał pod nazwą James Litherland's Brotherhood w składzie: James Litherland (gitara), John Wetton (bas), Bill Harrison (perkusja, ex-Glass Menagerie), Mike Rosen (trąbka), Roger Ball (sax alt, baryton, sopran), Malcolm Duncan (sax tenor). Przedtem istniał jako The Dundee Horns i działał w Szkocji. 23 sierpnia 1970 był ostatnim koncertem Brotherhood na Knighton Festival. Nazwa Mogul Thrash obowiązuje od września 1970, kiedy do zespołu wmieszał się Brian Auger. Zespół przetrwał do czerwca 1971 roku i wydał w lecie 1970 tylko jeden album dla RCA (produkcja Brian Auger). Rock progresywny z dęciakami, bardzo jazzowe klimaty. Styl porównywalny z Colosseum, Keef Hartley Band, If. Bardziej ciężki od Blood Sweat & Tears i Chicago. Brian Auger grał na fortepianie w utworze St. Peter. Ciekawostką jest, że inżynierem dźwięku był Eddie Offord, znany wtedy z nagrywania grup Yes i ELP. Teksty pisał Pete Brown. Ani singiel, ani album nie były na listach. Sporo koncertowali w Anglii i Europie, gdzie nawet byli bardziej popularni. W Belgii SP Sleeping in the Kitchen był hitem. Po rozpadzie Ball i Duncan zasilili The Average White Band, a Wetton poszedł do Family, rozpoczynając fantastyczną przygodę w wielu zespołach sceny brytyjskiej (album Mogul Thrash był jego pierwszym). Mogul Thrash nie byli popularni w Anglii, więcej uwagi przyciągali w Europie. Rozpad zespołu był konsekwencją sporów prawnych między nimi, a menadżerem, wynikających ze słabej sprzedaży płyt.
Album Mogul Thrash (1970):
Something
Sad
... jazz-rock, nie tak swobodny, jak w przypadku Colosseum. Solówka gitarowa
bez polotu. Liczne odejścia od tematu sygnalizowanego często przez instrumenty
dęte, częste zwolnienia i przyspieszenia, mało prób dobrych improwizacji.
Elegy
... prawie 10 minut muzyki. Na wstępie wyżywa się gitara solowa, zespół
jazzuje, szczególnie basista wytrwale podkreśla swoje istnienie. Dalej
zwolnienia i przyspieszenia, ale oparte na dwóch gitarach, solowej i basowej.
Utwór, w którym nie trudno zauważyć Johna Wettona i o to chyba chodziło.
W połowie, prawie a capella, wchodzi wokalista. Nagle wybuchają, jak orkiestra
i do końca jazz-rock. Męcząca solówka gitary prowadzi cię do końca i ciągle
ten pulsujący bas Wettona. Dobry utwór. Wokalista wyraźnie wzoruje się
na Stingu z jedną uwagą, Stinga jeszcze wtedy nie było.
Dream
of Glass And Sand
... jazz-rock. Wpływy Colosseum i Chicago, może Blood Sweat & Tears.
Instrumentem solowym jest wreszcie dęciak. Niezła aranżacja na instrumenty
dęte.
Going
North Going West
... 12-minutowy dynamiczny utwór jazz-rockowy. O manierach wokalisty już
było. Solówka na saksofonie udana. W środku utworu odpoczynek i powrót
do dynamiki. Tym razem są dialogi dwóch saksofonów, co sprawia dobre wrażenie.
Oddają one pałeczkę gitarzyście, którego solówka wydaje się trwać bez
końca, pomimo regularnych sygnałów saksofonu, że może już starczy. Dobre,
być może najlepsze na płycie.
St
Peter
... tym razem krótka piosenka jazz-rockowa.
What's
This I Hear
... blues na modłę jazzową. Interesująca kompozycja. Wokal brzmi nieźle.
Nieoczekiwanie wszystko zwalnia, cichy fragment z refleksyjnym saksofonem,
po czym blues wybucha na nowo. Końcówkę oddano perkusji.
Sleeping
in the Kitchen
... jazz-rock. Dynamiczny, przebojowy z gitarową solówką.
Mogul Thrash. James Litherland drugi od lewej. John Wetton pierwszy od prawej.
1975 - 1977
Bandit
Wszedł w skład hard-rockowej grupy Bandit: Litherland (gitara), Danny McIntosh (giatra), Graham Broad (perkusja), Jim Diamond (śpiew), Cliff Williams (bas). James grał na debiutanckim albumie The Bandit (1977).