Opuścił szkołę (uczył się w średniej szkole muzycznej) i zaczął pracować w sklepie muzycznym Selmer's Music w Londynie. Tu nastąpiło drugie wydarzenie, które wpłynęło na Paula. Do sklepu przyszedł kiedyś Jimi Hendrix, który właśnie zaczynał karierę w Anglii. Zagrał w sklepie Little Wing, a Paul stał jak zahipnotyzowany.

1966.lato - 1968.04

Black Cat Bones

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z wierzeń hoodoo, towarzyszących staremu bluesowi z Delty. Kości czarnego kota były talizmanem, który miał ochraniać właściciela. Założycielem zespołu był Paul Kossoff (gitara), już wtedy dobrze wyszkolony gitarzysta, wielki miłośnik bluesa i soulu. Skład Black Cat Bones z 1967 roku: Paul Kossoff (gitara), Stuart Brookes (bas), Derek Brookes (gitara rytmiczna), Paul Tiller (śpiew), Frank Perry (perkusja). Według wspomnień Franka Perry'ego nie był to jednak skład oryginalny.

Perry: "I wtedy [po rozwiązaniu Abstract Sound] odpowiedziałem na ogłoszenie dotyczące perkusisty dla zespołu bluesa chicagowskiego Black Cat Bones. Odchodzący perkusista był bliskim przyjacielem Paula Kossoffa i był obecny na przesłuchaniach. Wybrał i zarekomendował mnie do zespołu prawdopodobnie z powodu moich technicznych umiejętności. Wierzę, że to spowodowało moje dobre układy z Paulem, który doceniał i szanował moją grę. Zaiskrzyliśmy nawzajem w sensie twórczym!" (http://www.frankperry.co.uk/Paul%20Kossoff.htm)

Towarzyszyli pianiście nazwiskiem Champion Jack Dupree i nagrali z nim album When You Feel The Feeling, wydany w sierpniu 1968. Tę przygodę zaaranżował Mike Vernon, producent Mayalla. Potem już samodzielnie byli w trasie po Skandynawii i Niemczech. W lutym 1968 odszedł Frank Perry. Zastąpił go Simon Kirke (perkusja).

Kirke: "Największym przełomem było oczywiście zobaczenie Black Cat Bones w Nag's Head w Battersea na początku 1968 roku. Znikło już parę miesięcy z wyznaczonego przez rodziców czasu. Czas biegł. Dołączyłem jednak do The Bones. Mieli dosyć perkusisty tego wieczoru, kiedy ich widziałem, więc zaczepiłem Paula Kossoffa przy barze. Byłem rozradowany prawdziwym, koncertowym i profesjonalnym zespołem bluesowym. Graliśmy wszystkie standardy: Rock me Baby, Killing Floor, Cold Feet Alberta Kinga, Dust My Broom, a Koss zwalał mnie z nóg co wieczór. Byliśmy razem z kilka miesięcy, kiedy Koss wziął mnie na stronę i powiedział, że chce odejść od the Bones i połaczyć siły z wielkim wokalistą, którego znalazł w mieście, Paulem Rodgersem. Poszliśmy go spotkać, ale szczęka mi trochę opadła, kiedy zobaczyłem, że w pokoju był inny perkusista i ten facet był cholernie dobry, Andy Borenius. Graliśmy wszyscy i nic nie zdecydowano, ale usłyszałem nieco później, że to ja gram. Było nas trzech." (http://www.simonkirke.com/).

Był kwiecień 1968. Kossoff podjął decyzję o nowym zespole. Ten nowy zespół otrzymał nazwę Free. Po odejściu Kossoffa i Kirke'a do Free, Stuart i Derek Brooks'owie kontynuowali działalność grupy. Oprócz nich grali: Brian Short (śpiew), Rod Price (gitara solowa, śpiew), Phil Lenoir (perkusja). W październiku 1969 wystąpili na Festival d'Amougies w Belgii (24 - 28), gdzie grali m.in. z Pink Floyd, Caravan i Frankiem Zappą.

W drugiej połowie 1969 roku grupa dostała kontrakt z wytwórnią Nova i nagrała album w Tangerine i Decca Studios. Ten skład wydał 15 listopada 1969 roku album Barbed Wire Sandwich. Producentem był David Hitchcock, a na fortepianie grał gościnnie Robin Sylvester. Jedyny album tej grupy. Niestety nie wzbudził zainteresowania, gdyż brytyjska scena bluesowa cieszyła się w tym okresie mniejszą popularnością. Odeszli Price, Short i Lenoir. Członkami grupy byli krótko Steve Milliner (klawisze, znany potem z Aardvark) oraz Bob Weston (gitara). Wreszcie Stuart Brooks dokooptował muzyków z Brunning Sunflower Blues Band, którymi byli: Pete French (śpiew) i Mick Halls (gitara solowa) i Keith George Young (perkusja). Ten skład zmienił styl na bardziej hard-rockowy. Zmienił także nazwę na Leaf Hound, wydając w 1971 roku w Niemczech całkiem niezły album Growers Of Mushroom dla wytwórni Telefunken. Rod Price był później na obrazku z Foghat.

1968.04 - 1971.05

Free

Sesje nagraniowe interesującego albumu bluesowo-rockowego Fiends And Angels, firmowanego przez Martha'ę Velez. Paul Kossoff grał na gitarze. Obok Kossa grali Eric Clapton, Mitch Mitchell, Jim Capaldi, Brian Auger, Christine McVie, Jack Bruce, Chris Wood, Stan Webb, Blue Weaver, Chris Mercer, Dave Bidwell i wielu innych znanych muzyków. Album został wydany w 1969 roku.

Kossoff pomagał swojemu przyjacielowi Johnowi Martynowi w nagraniu singla May You Never / Just Now.

1971.lato - 1972.01

Kossoff Kirke Tetsu & Rabbit

Rozpad Free w maju 1971 spowodował, że muzycy poszli swoimi własnymi drogami. Kossoff i Kirke dobrali dwóch muzyków i rozpoczęli nagrania albumu. Byli to poznany w kwietniu 1971 podczas japońskiego tournee Japończyk Tetsu Yamauchi (bas) oraz Amerykanin z Teksasu John 'Rabbit' Bundrick (klawisze). Nie mogąc używać nazwy Free nazwali się Kossoff Kirke Tetsu & Rabbit. Album wyszedł w kwietniu 1972, kiedy już reaktywowano oryginalny skład Free. To nie był wielki album, ale miał przebłyski wyśmienitej gry Kossoffa na gitarze. Śpiewali Bundrick i Kirke. Teksty są słabą stroną albumu. Jedynym pozytywnym efektem było jakby obudzenie się Kossoffa.

1972.04

Wydanie albumu Kossoff, Kirke, Tetsu & Rabbit. Produkcja zespołu. Gościem na gitarze steel był B.J. Cole, Brytyjczyk.

1972.01 - 1972.10

Free

Kossoff zaczął brać heroinę gdzieś w 1969 roku. Po rozpadzie grupy w 1971, Kossoff staczał się. Wygląda, że decyzja o reaktywacji została podjęta po to, aby go ratować.

Kliknij i poczytaj o Free.

Podczas sesji nagraniowych do albumu Free At Last, Kossoff rozpoczął nagrania solowego albumu Back Street Crawler.

Wydanie albumu Oh How We Danced, Jima Capaldi'ego. Koss grał w 5 utworach.

Wydanie solowego albumu Back Street Crawler przez Island. Na albumie grali wszyscy członkowie oryginalnego składu Free, a więc Paul Rodgers, Andy Fraser i Simon Kirke. Poza tym: Jess Roden (śpiew), Tetsu Yamauchi (bas), Alan White (perkusja), John Martyn (gitara), John Rabbit Bundrick (fortepian) i Conrad Isadore (perkusja), Trevor Burton (bas), Clive Chaman (bas), Jean Rouselle (klawisze), Alan Spinner (bas). Większość nagrań produkował Koss. Produkowali album: Paul Kossoff, Bob Potter, Jean Rouselle i Diga.

1975.01 - 1976.03

Back Street Crawler

Paul Kossoff umiera w samolocie relacji Los Angeles - Nowy Jork na atak serca. Wada serca Paula nie była w stanie znieść heroiny na dłuższą metę. Miał 25 lat. Lekarze podali przyczynę zgonu jako obrzęk mózgowy i płucny (oryg. cerebral and pulmonary edema). Jego bliski przyjaciel John Martyn napisał dla niego piosenkę Dead On Arrival.

Wydanie albumu Short Cut Draw Blood, Jima Capaldi'ego. Koss grał w dwóch utworach.

Wydanie podwójnego albumu Koss. Wytwórnia DJM. Album podsumowuje krótką karierę gitarzysty. Muzycy: Tony Braunagel, John 'Rabbit' Bundrick, Jim Capaldi, Micky Feat, Andy Fraser, Mike Kellie.

Wydanie albumu The Contender, Jima Capaldi'ego. Koss grał w jednym nagraniu.

Wydanie albumu The Hunter firmowanego przez Kossoffa.

Wydanie albumu Leaves In The Wind firmowanego przez Kossoffa. Muzycy: Tony Braunagel, John 'Rabbit' Bundrick, Mike Montgomery, Terry Wilson. Znajdują się tu głównie nagrania z ostatnich sesji Kossoffa w lutym i marcu 1976.

Wydanie albumu Live At Croydon Fairfield Halls 15/6/75, zapisu koncertu Kossoffa z Back Street Crawler.

Wydanie albumu Blue Soul. Zawiera nagrania Free (m.in. koncertową wersję Crossroads), Kossoff Kirke Tetsu & Rabbit, Back Street Crawler, solowe Kossoffa oraz nagrania, w których Kossoff brał udział np. z Jimem Capaldim, Uncle Dog, The Rumbledown Band (zespół towarzyszący Martynowi).