Na świat w Romford,
Kent przychodzi Graham John Clifton Bond.
Na początku swojego życia był sierotą. Adoptowała go potem rodzina, która
stworzyła mu ciepłe warunki rozwoju. Od momentu urodzenia cierpiał na astmę.
1944
Rodzice kupują mu fortepian. Uczy się grać przez 7 lat. Graham był kształcony na pianistę koncertowego.
1951
Polubił jednak jazz i Charlie'ego Parkera. Polubił także saksofon. Bierze lekcje jogi znanej jako kharma. Jest to związane z jego grą na saksofonie i kłopotami z oddychaniem. Saksofon był po trosze instrumentem terapeutycznym.
1953
Razem z kolegami zakłada zespół The Modernnaires. Grają dixieland jazz.
50-te
Dołącza
do orkiestry szkolnej i wykazuje talenty w grze na oboju i wiolonczeli.
Zaczyna interesować się bebopem. Razem w dwoma muzykami zakłada zespół
Terry Graham Trio. Ci dwaj to: Terry Lovelock (perkusja) i Colin Wild
(fortepian).
1960.03
Graham poznaje Dicka Heckstall-Smitha. Graham żeni się z Diane Eton, pianistką.
1960.05 - 1961.05
Goudie Charles Quintet
1961.05 - 1962.10
Don Rendell Quartet
Don Rendell Quartet, który Graham rozszerzył do kwintetu. Do zespołu polecił go znajomy, perkusista Lovelock. Pozostali muzycy: Tony Archer (bas), John Burch (fortepian). Grupa zmienia nazwę na Dave Rendell Five i wyjeżdża na nagrania do USA. Potem tournee brytyjskie. Lovelock już nie gra z nimi, zastępuje go na perkusji Phil Kinorra. Graham koncertuje w najlepszych klubach Londynu. Pracuje równolegle jako sprzedawca lodówek, w wolnych chwilach grając jazz. Muzykowanie w tym ogrodzie nie daje po prostu papierówek. W sierpniu 1961 występują na pierwszym festiwalu jazzowym w Richmond. W październiku 1961 utwór Roarin' ukazuje się na płytce po obu stronach Atlantyku. Graham debiutuje fonograficznie. W listopadzie 1961 Graham wystąpił na koncercie w St. Pancras Town Hall w Londynie na imprezie jazzowo - poetyckiej. Spotkał tu Dicka Heckstall - Smitha i poznał Pete'a Browna. W maju 1962 wyjechali na międzynarodowy festiwal jazzowy do Brukseli. Na perkusji kolejna zmiana, nowym został Ted Pope. W sierpniu 1962 występy na drugim festiwalu jazzowym w Richmond. Zaraz potem nagrywają pierwsze sesje dla radio BBC z DHS na saksofonie.
1961
1962.11 - 1963.01
Alexis Korner's Blues Incorporated
Kliknij i poczytaj o Blues Incorporated.
1963.02 - 1967.08
Graham Bond Organization
Kliknij i poczytaj o Graham Bond Organization.
1967.09.24
Koncert w Middle Earth firmowany przez Bonda. Oprócz Grahama, Third Ear Band.
1967.10
Cykl koncertów w Roundhouse w Londynie pn. The Exploading Galaxyz Bird Planet realizowany przez Soft Machine, Grahama Bonda, Crazy World Of Arthur Brown, Dreamland Express i Sign of Shiva. 5 koncertów do 20 do 29 października.
W czasie pobytu w USA, Graham nagrywał z The Fool, nagrywał solo dla wytwórni Pulsar, oraz nagrywał dla innych wykonawców. Nagrania solowe zostały szybko wydane w USA w postaci dwóch albumów Love Is The Law (1969) i Mighty Grahame Bond (1969). Płyta Love Is The Law została nagrana w składzie: Graham Bond (klawisze, bas, sax), Diane Stewart (śpiew), Hal Blaine (perkusja), Dave Sheehan (perkusja, instr. perk.). Na albumie Mighty Grahame Bond małżeństwu Bond pomagali Harvey Mandel (gitara), Max Bennett (bas), Harvey Brooks (klawisze), Eddie Hoh (perkusja). W nagraniach tych pomagał mu także perkusista Hal Blaine. Teksty piosenek odzwierciedlają już silny wpływ czarnej magii i książek Aleistera Crowley'a. Obie płyty nie znalazły sukcesu. Kooperacje z innymi to głównie sesje z Hendrixem w Nowym Jorku, a po wygaśnięciu wizy i wyprawie do Los Angeles, sesje ze Screaming Joe Hawkinsem (album What That Is), z Jefferson Airplane i Grateful Dead.
Graham Bond Initiation
| 1969.09 | Graham szybko organizuje nowy zespół w Cambridge, Anglia, pod nazwą Graham Bond Initiation. W składzie Diane Stewart, jego żona (instr. perk.), Keith Bailey (perkusja), Dave Howard (bas, sax, sitar), Dave Sheen (instr. perk.), Dave Usher (trąbka, gitara). Przyszłość szykowała się przyjemnie, gdyż mieli zarezerwowanych wiele występów, ale rzeczywistość była inna. Pierwsze koncerty nie wyszły z powodu awarii sprzętu, a potem Graham został aresztowany za długi. Szybko pomógł mu wtedy Jack Bruce i wyciągnął go z więzienia, prawdopodobnie spłacając jego wierzytelności. Dopiero wtedy ruszyła działalność zespołu, który do końca roku 1969 zdołał zrobić kilkadziesiąt koncertów, w tym 17 października w Royal Albert Hall. Zespół nie wzbudzał jednak większego poklasku. Graham pił i ćpał coraz więcej. |
| 1969.10.31 | Występ solowy w Marquee. |
| 1969.11.04 | Występ Grahama w Klook's Kleek. Poza nim grupa Writing On The Wall. |
| 1969.11.30 | Występ Grahama na imprezie Save Rave w London Palladium. Opróćz niego grali: David Bowie, Grapefruit, Magna Carta i inni. |
| 1969.12 | W grudniu sporo solowych występów m.in. w Royal Albert Hall. |
| 1970.01.20 | Sesje zespołu Initiation nagraniowe dla BBC. Skład: Bond, Diane Stewart, Dave Usher, Nigel Taylor (bas), Keith Bailey. |
| 1970.02.26 | Koncert w Watford frmowany przez Initiation. |
| 1970.03.09 | Sesje nagraniowe Initiation dla BBC Radio 1. Nagrywali w czwórkę: Bond, Usher, Bailey i Kevin Stacey (gitara). Popularność grupy jest już niewielka i działalność zbliża się ku końcowi. Graham myśli o solowym albumie. |
| 1970.04.16 | Występ w Mayfair, Newcastle razem z Yes. Koncert prawdopodobnie nie odbył się. |
1969.11 - 1971.04
Ginger Baker's Air Force
Kliknij i poczytaj o Ginger Baker's Air Force.
Graham został zaproszony przez Gingera do projektu Air Force, przy czym nie zrezygnował ze swojego zespołu Initiation.
Wydanie
solowego albumu Holy Magick.
Początkowo miał się nazywać Reunion. Muzycy: Graham Bond (organy, sax,
śpiew), Rick Grech (bas), Steve York (bas), Alex Dmochowski (bas), Keith
Bailey (perkusja), Godfrey McLean (perkusja), Pete Bailey (instr. perk.),
John Morsehead (gitara), Kevin Stacey (gitara), John Gross (sax), Jerry
Salisbury (rożek), Victor Brox (chórki), Annette Brox (chórki), Diane
Stewart (chórki), Aliki Ashman (chórki). Na okładce żona Grahama w ruinach
Stonehenge
"Zgodnie ze starodawnymi legendami Druidów i Celtów, król Artur powróci w tym wieku Wodnika, aby nas podnieść na duchu. I człowieku, on będzie dmuchał tępego bluesa; zgodnie z czarnoksiężnikiem Bondem! Dużo wcześniej przed obecnym zalewem zaangażowania w czarną magię przez niektóre grupy, Graham interesował się białą lub jak to on woli, świętą magią (holy magick). Aby wyjaśnić te słowa lub być może je lepiej zrozumieć, on postanowił zadedykować swój ostatni album 'prawdziwym poszukiwaczom światła'. Teksty to głównie zaklęcia i modlitwy w językach egipskim i azteckim. Na okładce fotografia Stonehenge z Grahamem i jego żoną Diane Stewart wznoszącymi swoje ręce w błaganiu. Jeśli jednak nie idzie ci magia, jest sporo lamentującej muzyki dla uciechy. (...) Najlepsi są w powolnym bluesie The Judgement. I nawet jeśli nie chcesz wokół siebie gwiezdnej świątyni, odsłuchanie strony pierwszej powinno skontaktować cię z 'wyższymi siłami', zgodnie z Bondem. Przynajmniej mamy nową kategorię - rockult!" (Chris Welch, MM, 2.01.1971).
Magick
| 1971.04 | Debiut nowej grupy Grahama pod nazwą Magick. Kontrakt z Vertigo. W skład Magick wchodzili: Graham Bond, Steve Gregory (sax tenor, flet), Diane Stewart (śpiew, instr. perk.), Gaspar Lawal (instr. perk.), John Pugwash Weathers (perkusja), Harold Hedley Williams (gitara). "Bond ciągle dominuje w zespole siłą swoich organów i sporadycznym solówkom na saksofonie altowym. Numery oparte są na silnym rytmie afrykańskim i progresji na bazie prostych riffów, z małymi oznakami całościowych aranżacji. Chociaż nie ma nic wielkiego w chórkach, soliści wychodzą na czoło i robią co chcą. Wolność wewnętrzna czyni ich szczęśliwymi i to przenosi się na widownię." (Tony McNally, NME 8.05.1971). |
| 1971.04.30 | Vertigo wydaje singla Twelve Gates To The City / Water Water firmowanego przez Grahama Bonda i Magick. New Musical Express użył w recenzji terminu jazz arabski (oryg. arabic-jazz). |
| 1971.06 | Pakietowy tour Vertigo. W programie Magick, Gentle Giant i May Blitz. |
| 1971.08.20 |
 Wydanie
albumu We Put Our Magick on You,
firmowanego przez Magick. Kontynuacja muzyczna albumu Holy Magick.
Album nagrano w składzie: Graham Bond, Diane Stewart, Terry Poole
(bas), Gaspar Lawal, John Pugwash Weathers, Harold Williams. |
| 1971.08 | Rozpad Magick. |
1971.08 - 11
Jack Bruce Band
1971.12
Pete Brown's Piblokto!
Bond & Brown
| 1972.01 | Na gruzach Piblokto! powstaje nowy zespół Bond & Brown. Skład: Graham Bond (organy, saksofon, śpiew), Pete Brown (instr. perk. śpiew), Ed Spevock (perkusja), Lisle Harper (bas), Diane Stewart (instr. perk.). Na początku wspomagał ich saksofonista Dave Thompson. Trzy miesiące koncertów i sesje dla radio BBC w marcu 1972. Pete Brown współpracował w zakresie tekstów z Cream. W 1969 roku miał grupę The Battered Ornaments, a potem założył Piblokto!
U góry od lewej: Ed Spevock, Diane Stewart, Pete Brown, potem dwaj nierozpoznani członkowie grupy na dole Graham Bond |
| 1972.03.15 | Sesja nagraniowa dla radio BBC, program Sound Of the 70s. |
| 1972.06 | Grupa Bond & Brown poszerza się. Dochodzi gitarzysta Derek Foley (ex - Paladin). Koncerty we Francji. |
| 1972.07.14 | Wydanie singla (EP) Lost Tribe. 3 nagrania. |
| 1972.jesień | Koncerty w Holandii. Nagranie muzyki do filmu Maltamour. Odchodzi Lisle Harper (bas), zastępuje go początkowo Steve York, a wkrótce Tom Duffy. |
| 1972.11 | Menadżer Bond & Brown usunął Diane Stewart z zespołu, co zbiegło się z separacją Diane i Grahama, a w konsekwencji zakończyło się rozwodem. "Wtedy ona i Bond rozstali się, kiedy ona odkryła, że Bond seksualnie molestował jej córkę, pasierbicę Bonda. Pod silnym stresem Bond zaczął zachowywać się dziwacznie." (http://www.grahambond.net/biography-b.html). Diane Stewart w listopadzie 1972 weszła w skład Gong, razem zresztą z Robem Tait'em. Razem odeszli z Gongu w marcu 1974. |
| 1972.11.24 |
Wydanie albumu Two Heads Are Better
Than One firmowanego przez grupę Bond & Brown.
Album został nagrany w składzie: Graham Bond, Pete Brown (instr. perk.,
śpiew), DeLisle Harper (bas), Diane Stewart (instr. perk., śpiew),
Dave Thompson (sax, organy), Derek Foley (gitara). Ze względu na odejście
Harpera na jesieni 1972, Graham dobierał do sesji nagraniowych innych
basistów. Byli to Jim Mullen i Roger Bunn. Po odejściu Spevocka w
nagraniach uczestniczyli perkusiści: John Pugwash Weathers i Rob Tait.
Pozostali muzycy: Phil Ryan (klawisze), Mick Walker (instr. perk.),
Michael Hutchinson (gitara), Sue Woolley (chórki), Erica Bond (chórki).
"Dwie najbardziej inspirujące postacie lat 60-tych grają razem w klubach od pewnego czasu. Graham Bond miał Organisation, tarlisko wielu niezłych muzyków. Ginger Baker i Jack Bruce grali obaj w jego zespole, zanim założyli Cream, gdzie współpracowali z Petere'em Brown'em, nadzwyczajnym tekściarzem. Chociaż Bond i Brown nie współpracowali na wszystkich ośmiu nagraniach, tam gdzie firmowali razem albo Pete napisał muzykę do własnego tekstu, są najlepsze utwory." (GB, MM, 16.12.1972).
Pete Brown i Graham Bond |
| 1972.12 | Rozpad zespołu. |
Bond
& Brown
Wydanie albumu Bond In America firmowanego przez Grahama i zawierającego nagrania z Ameryki z 1969 roku.
"Jedynie kiedy Graham zaczyna swingować I Couldn't Stand It Anymore jakieś zainteresowanie może się zdarzyć. Reszta czasu jest zajęta nudnymi prezentacjami nudnych melodii. To wszystko wstyd, gdyż zostały nagrane w czasie, kiedy Graham walczył o powrót po złym okresie i nie pokazują go z najlepszej strony. Jest tu stary gardłowy głos i nieco organów pracujących funky, ale to wszystko brzydnie w obliczu czystej wspaniałości i ekscytacji w dniach Organisation. Nie, to nie jest Graham Bond!" (Chris Welch, MM, 05.1972).
Przebywając na peronie stacji metro Finsbury Park, skoczył pod koła jadącego pociągu.
"Nie była to dosłowna śmierć samobójcza. Dla niego przyjąć śmierć znaczyło tyle, co powiedzieć Jak się masz? lub wypić piętnaste z kolei piwo." (NN, nieznane polskie pismo, 1974)