Łagodne obłąkanie czy wstęp do pandemonium?
Dorset jest hrabstwem w płd. Anglii i traf chce, że wyrastają tu silne korzenie dwóch spośród kilku supergrup brytyjskiego rocka: King Crimson oraz Emerson Lake & Palmer. King Crimson powstali rok wcześniej w 1969 roku na bazie zwariowanej grupy z Bournemouth pod nazwą Giles Giles & Fripp. Tworzyli ją dwaj bracia Giles, Michael i Peter oraz Robert Fripp. Wyczyny artystyczne GGF zdumiewały krytyków muzycznych, a jeszcze bardziej oszołomiły potencjalnych nabywców płyt.
W 1968 roku trio wydało jedyny album, który trudno było ocenić i zakwalifikować do panujących wtedy trendów muzycznych. Kompletne zaskoczenie prasy i dystans sfery nabywczej rynku. Sprzedaż płyty była znikoma. Trio zwróciło raczej uwagę osobliwością, a nie mocnym wejściem w rozszalałą wtedy w Anglii psychodelię rockową. Płyta jest jednak urokliwa. Kompozycje są w większości lekie, melodyjne, czasem inspirowane muzykę folk, a czasem muzyką klasyczną. Sympatyczne harmonie wokalne, a chórki rozpisane na dwa głosy. Brak jazgotu psychodelii, a w zamian stonowany klimat jazzowy i klasyczny opracowany w formie prostych piosenek pop. Zdumiewające wyzwanie.
"Wszyscy znamy musicalowe nonsensy McCartney'a między wierszami Maxwell's Silver Hammer i sporo z tego ma Cheerful Insanity, jest lekko, dziwacznie i z łagodną satyrą, oprócz może orkiestracji, która jest nawet głupsza." (Eric Tamm, Robert Fripp - From Crimson King To Crafty Master).
Któż pomyślał wtedy, że za rok trio przekształcone w kwintet King Crimson będzie na ustach wszystkich miłośników rocka. Z pewnością nikt wtedy tak nie myślał. Sygnałów przyszłej progresji GGF było niewiele i pochodziły one głównie od Roberta Frippa. Jego szybkie, jazzujące solówki giarowe zdradzały nie tylko dobre umiejętności techniczne, ale również pewną dozę wyobraźni muzycznej. Zauważyć to można w utworze The Cruckster, gdzie gitara Frippa proponuje dysonanse i proste efekty dźwiękowe albo w utworze Erudite Eyes, w którym zespół wszedł w improwizacje, nieznane przecież muzyce pop. Na albumie King Crimson pt. Islands, w utworze Prelude: Song Of The Gulls odnaleźć można echa utworu Suite No. 1, kompozycji Roberta Frippa z tego okresu. Jednak odległość artystyczna między albumem The Cheerful Insanity of GGF a pierwszym albumem King Crimson jest tak wielka, że ktoś nieobeznany nigdy nie połączyłby obu tych produkcji w żaden sensowny związek przyczynowo - skutkowy. Pewnym rozwiązaniem tego zdumiewającego zjawiska było ukazanie się na rynku w 2001 roku starych taśm z drugiej połowy 1968 roku pn. The Brondesbury Tapes, albumu uważanego żartobliwie za brakujące ogniwo między GGF a King Crimson. Tu muzyka jest już nieco trudniejsza, kompozycje bardziej wyrafinowane, a pomysły idące daleko bardziej w świat psychodelii i rocka progresywnego. Kilka przykładów: motywy hiszpańskie i improwizacje gitarowe w utworze Tremelo Study in A Major, ponuro - psychodeliczny nastrój i trudna linia melodyczna w utworze Hypocrite, bardziej zniekształcona gitara elektryczna Frippa (np. utwory Why Don't You Just Drop In, Passages Of Time, Erudite Eyes, Wonderland). Inne łączniki z King Crimson, to utwór I Talk To The Wind, który w nowej wersji znajdzie się niedługo na pierwszym albumie King Crimson, albo Why Don't You Just Drop In, który po wielu zmianach zaistnieje w kompozycji The Letters z albumu Islands, natomiast Passages of Time stanie się mostem w utworze Peace: A Theme z albumu In the Wake of Poseidon.
Teksty proponowane przez GGF to eksplozja wyobraźni i humoru. Często są to obserwacje prowincjonalnego życia ludzi zasnute absurdalnym humorem, rozkwitającym pod niebo w Elephant Song. Satysfakcja dla Greenpeace, który znajdzie kilka przykładów hymnów do czystego piękna i czystej niewinności natury (np. North Meadow, The Sun Is Shining, Thursday Morning, Under The Sky). Parę tekstów zaskakuje a to poruszaniem problemu antagonizmu płciowego starszych dzieci (Little Children), a to moralizatorstwem wyklutym z filozofii flower - power (Make It Today). Ciekawe, że odnaleźć można refleksje stricte filozoficzne, zahaczające o teorię poznania (epistemologię), kiedy Fripp intrygująco nas ostrzega, że człowiek poznaje świat przy pomocy umysłu, a nie oczu (Erudite Eyes). No cóż, niektórzy nie zauważyli tego do dziś.
Peter Giles: "Teksty GG&F powoli ewoluowały od czegoś co było niezdefiniowanym stylem Cheerful Insanity do bardziej zdyscyplinowanego, ale płynnego podejścia, które ostatecznie naprawdę urzeczywistniło się w piosenkach King Crimson z In The Court Of The Crimson King." (wywiad Richarda Ormeroda, Voiceprint 2002).
Recommended websites:
http://www.terazrock.pl/index.php?id_page=4&news=1&newsid=2067
http://www.powersalad.com/music/gilesfripp.htm
http://www.public.asu.edu/~checkma/Tab/ggflyr.html
http://elephant-talk.com/rfmusic/cheerful.htm
http://www.holeintheweb.com/drp/drpmg.htm
http://www.dprp.net/forgotten/macdonald/index.html
http://www.songsouponsea.com/Keeling/Keeling-McDonaldAndGiles.html
Thanks a bunch.