Data

Wydarzenie

Gypsy Suns And Rainbows

Występ na żywo w programie The Tonight Show w NBC TV. Na perkusji Ed Shaughnessy, na basie Billy Cox.

1969.07

Jimi zamieszkuje w Nowym Jorku na lato. Już na początku lipca 1969 powstaje nowa grupa Gypsy Suns And Rainbows. Zasadniczą osobą, z którą Jimi chce grać jest stary przyjaciel z wojska Billy Cox (bas). Dochodzą Juma Sultan i Jerry Velez na instrumentach perkusyjnych. 14 lipca dołącza Larry Lee (gitara).

Juma Sultan grał na fortepianie, sousafonie i saksofonie barytonowym już w latach szkolnych, śpiewał w kościelnym kwartecie i pobierał lekcje gry od perkusisty afrykańskiego. W 1965 roku znalazł się w Nowym Jorku i grywał na kongach z Sonny'm Rollinsem, Albertem Ayler'em oraz Ritchie'm Havens'em.

1969.07.30

Wydanie w USA albumu kompilacyjnego Smash Hits przez Reprise. Wersja brytyjska z 1968 roku była standardową składanką, natomiast ta wersja amerykańska zawierała nie publikowane dotąd wersje nagrań Can You See Me oraz Red House. #6.

Na przełomie lipca i sierpnia Jimi spędza czas na wakacjach w Maroku. Pojechał tam z przyjaciółmi Colette Mimram i Deering Howe. Maroko urzekło go do tego stopnia, że urządził swoje mieszkanie w Greenwich Village w stylu marokańskim. Były to jedyne wakacje Jimi'ego w jego krótkim życiu, chcoiaż niektóre źródła mówią o co najmniej kilku krótkich wizytach w Maroku.

1969.08.14

Woodstock Festival. Był to pierwszy i jedyny oficjalny występ grupy pn. Gypsy Suns And Rainbows. Grali: Jimi Hendrix (gitara, śpiew), Billy Cox (bas), Larry Lee (gitara), Mitch Mitchell (perkusja), Jerry Velez (konga), Jume Sultan (instr.perk.). Grupa miała zagrać w sobotę na prawach gwiazdy wieczoru za 18 tysięcy $, ale z powodu problemów pogodowych i technicznych występ Hendrixa przesunięto na poniedziałek. Jimi nie był z tego zadowolony. Koncert trwał 2 godziny. Sporo problemów technicznych z mikrofonami i gitarami. Również sam program występu nie był zbyt dobrze przećwiczony z nową grupą. Poza tym Jimi rzekomo przyjął przed koncertem LSD. Wydarzeniem była sugestywna wersja hymnu amerykańskiego The Star Spangled Banner. W trzech utworach śpiewał Larry Lee (Mastermind, Gypsy Woman i Hey Joe). Słychać jego gitarę w Beginning i Voodoo Chile. Odnośnie zakończenia występu Jimi'ego na festiwalu toczą się dyskusje. Są bowiem ludzie, którzy przysięgają, że Hey Joe nie był jedynym bisem i po nim nastąpiły utwory Stone Free oraz Wild Thing. Niestety nie ma na to dowodów.

Występ w Harlemie.

1969.09.09

Występ na żywo w The Dick Cavett Show. Oprócz Jimiego grali Billy Cox (bas), Mitch Mitchell (perkusja) i Juma Sultan (instr. perk.).

We wrześniu Jimi został porwany przez dwóch osobników wyglądających jak śmieciarze i przetrzymywany dwa dni gdzieś w Nowym Jorku. Sprawę załatwił menadżer Jimiego, Mike Jeffery, który pokojowo dogadał się z porywaczami. Incydent nie jest odnotowany w kartotekach policyjnych i nawet gazety o nim nie pisały. Jimi opowiadał o tym wypadku z mieszanymi odczuciami. Wierzył, że Jeffery nagrał sprawę, aby wzmocnić swoją pozycję menadżera i nastraszyć go. Był to okres niezbyt pozytywnych stosunków Jimiego z menadżerem, jak również nowo tworzonym zespołem. Jeffery i Hendrix ścierali się w kwestii kierunku dalszej kariery, a można domniemywać, że chodziło o pieniądze.

Nagrania w studio Record Plant m.in. z Buddy'm Milesem, Steve'm Stillsem i Johnem Sebastianem. Bywało, że Jimi grał na basie. Mitch Mitchell zaczął zdradzać poważne symptomy braku zainteresowania dalszą grą z Jimim.

Zespół Hendrixa zostaje rozwiązany. Tworzy się nowa grupa Band Of Gypsys. W składzie Billy Cox (bas) i Buddy Miles (perkusja, urodzony 5.09.1947 Omaha, Nebraska). Grupa staje się czarna. Buddy Miles najbardziej zasłynął z występów z grupą Electric Flag, a wcześniej z zespołem Wilsona Picketta. Przez 10 dni ćwiczą w studio Juggy's. W utworze Earth Blues dołącza do nich żeńska grupa The Ronettes.

Band Of Gypsys (od lewej):

Buddy Miles, Jimi Hendrix, Billy Cox

W grudniu 1969 zapadł również wyrok w innej sprawie. Ed Chalpin wygrał w końcu swój proces. Zdaniem sądu Chalpin miał prawo do jednego albumu Hendrixa, procentu od jego zarobków w przeszłości i obecnie oraz 1 miliona dolarów z góry.

Wydanie singla Stone Free / lf 6 Was 9 w USA.

Cztery koncerty Band Of Gypsys w Fillmore East, NYC. Występy są nagrywane i to nie bez powodu. Nad Jimi'm ciągle wisi kontrakt z 1965 roku z przedstawicielem wytwórni PPX, Ed'em Chalpin'em, menadżerem Curtisa Knighta. Chalpin wytoczył Jimi'emu proces domagając się nagrania albumu na mocy kontraktu i to sobie wywalczył. Menadżer Hendrixa Jeffery był jednak zbyt cwany, aby przekazać Chalpinowi nowe nagrania studyjne i stąd pomysł wydania koncertowego albumu Band Of Gypsys.

Na zdjęciu od lewej: Billy Cox, Buddy Miles, Jimi Hendrix

Znamienny występ na Winter Festival For Peace w Madison Square Garden, Nowy Jork. Imprezę charytatywną zorganizował komitet Vietnam Moratorium, a prowadził go Peter Yarrow (Peter Paul & Mary) prezentując młode talenty grające za darmo. Koncert zespołu opóźnił się podobnie jak w Woodstock z powodu licznych przerw technicznych. Jimi wszedł na scenę zaćpany. Po pierwszym numerze Who Knows, jakaś kobieta z sali wykrzyknęła prośbę o Foxey Lady i została cierpko zgaszona przez Jimiego nieco wulgarnym zdaniem. W trakcie wykonywania drugiego numeru Earth Blues, Jimi przerwał i rzucił do mikrofonu 'Oto co się dzieje, gdy ziemia pieprzy się z niebem, nigdy o tym nie zapominajcie'. Potem usiadł cicho na scenie i siedział aż został wyniesiony przez obsługę. Wokół tego zdarzenia narosło wiele legend. Najbardziej ucierpiał na tym zdarzeniu Buddy Miles, gdyż uważano, że to jego perkusja wkurzyła Jimiego. Buddy twierdził później, że widział razem ze swoją siostrą jak menadżer Michael Jeffery podrzucił Jimiemu LSD, aby wysadzić nowy skład w powietrze i powrócić do składu Experience. Natomiast Johnny Winter zauważył rzekomo, że to dziewczyna Jimi'ego, Devon Wilson, nafaszerowała jego drink narkotykami. Miles w jednym z późniejszych wywiadów powiedział, że Hendrix stracił szacunek dla innych muzyków.

Wydanie albumu Band Of Gypsys. #6 UK, #5 USA. Produkcja Jimi'ego ukrywającego się pod szyldem Heaven Research Unlimited. Płyta zawiera nagrania z dwóch koncertów w Fillmore East, New York zarejestrowanych 01.01.1970, a więc z okresu Band Of Gypsys i Buddy'ego Milesa. Album zwiastuje zmiany w kierunku artystycznym Hendrixa. #5 USA. W Anglii album wyszedł 12 czerwca.

Album był wynikiem posunięć taktycznych Eda Chalpina i Michaela Jeffery'ego. Ed Chalpin, z którym Hendrix podpisał kontrakt w 1965 roku, domagał się w procesach sądowych najpierw sporych sum pieniędzy za naruszenie tego kontraktu nowym kontraktem z Warner Brothers, a potem wydania albumu dla niego i jego firmy PPX Enterprices. Chalpin miał go produkować, stąd szyld Heaven Research Unlimited, co zamazywało nazwisko Chalpina jako producenta. Hendrix musiał więc nagrać album, a ponieważ uznano, że przekazanie Chalpinowi nowych nagrań byłoby posunięciem głupim, postanowiono i uzgodniono to z Chalpinem, że zostanie wydany album koncertowy pod producencką batutą Chalpina. Zespół Band Of Gypsys przystał na to chcąc pomóc Hendrixowi. Wydanie albumu położyło kres walce sądowej, negocjacjom i narosłym problemom. Płyta miała się ukazać pod szyldem Capitol Records. Natomiast Warners walczyli o to, aby Hendrix nie występował pod szyldem Experience, stąd nowa nazwa grupy Band Of Gypsys. Chalpin wydawał z szyldem Hendrixa wszystko co możliwe z okresu 1965 - 1966 nawet, jeśli Hednrix nie miał nic wspólnego z tymi nagraniami. Często były one słabej jakości, co obniżało pozycję gwiazdy rocka.

Niewątpliwie jednym z najciekawszych nagrań albumu jest 12-minutowa wersja Machine Gun. Wszystkie kompozycje Jimiego oprócz We Gotta Live Together, którą skomponował Buddy Miles. Po raz pierwszy na scenie Jimi używał wszystkich lubianych przez siebie przystawek gitarowych: wah-wah, octavia, univibe oraz fuzz face.

Band Of Gypsys (od lewej):

Billy Cox, Jimi Hendrix, Buddy Miles

Jeffery wyrzuca Milesa i Coxa, dzwoni po Mitcha Mitchella i Noela Reddinga. Nowy zespół wraca do starego składu i starej nazwy The Experience. Jednak Jimi nie daje za wygraną i walczy o odrzucenie Reddinga. W rezultacie przepychanek menadżer przystaje na korektę. W składzie Billy Cox (bas) i Mitch Mitchell (perkusja). Fani niezbyt ochoczo akceptują nowy kształt The Experience i niektórzy nazywają zespół The Cry Of Love, od nazwy zbliżającego się tournee po USA.

Wydanie singla Izabella / Stepping Stone w USA. Reprise wydali tego singla bez powiadomienia Jimi'ego.

USA tour pn. The Cry Of Love (5), Pierwsza noga. Początek w LA, gdzie na rozbieg grali The Buddy Miles Express oraz Ballin' Jack. Potem kilka koncertów w interiorze, na początku rozpoczynanych przez Oz. Jimi gra klasyczne utwory plus Freedom, Machine Gun, Ezy Rider oraz Star Spangled Banner. Ze standardów wspomina Sgt Pepper i Johnny B.Goode, Blue Suede Shoes. 8 maja występ w Norman, Oklahoma dedukują studentom zabitym podczas strzelaniny na Kent State University (zaczynał zespół Bloodrock). Kończą w Texasie. 16 maja w Filadelfii była ostra konkurencja: Grateful Dead, Steve Miller Band, Cactus. Potem Jimi złapał grypę i przełożono dalsze koncerty.

Ukazał się album You Can Be Anyone This Time Around firmowany przez Timothy'ego Leary, jednego z wodzów rewolucji społecznej. Album był pomysłem Alana Douglasa i on go produkował. Jimi grał na basie w 14-minutowym jamie, który kręcił sie wokół tematu Woodstock, Joni Mitchell. Na gitarach Stephen Stills i John Sebastian, na perkusji Buddy Miles.

USA tour (5), druga noga. 30 maja dwa koncerty w Berkeley Community Theatre, Berkeley, Kalifornia. W czerwcu grają w Texasie, Memphis i Kalifornii. 4 lipca występ na Atlanta Pop Festival z największą dotąd publicznością z jaką zetknął się Jimi, 400 - 500 tysięcy ludzi. Jimi'ego nękają prooblemy zdrowotne. Upał daje się we znaki i objawia się odwodnieniem organizmu, chociaż to pewnie tylko jedna strona medalu. Ostatniego dnia występują na Florydzie, gdzie Jimi zostaje na parę dni mając okazję pograć z Jaco Pastoriusem.

USA tour (5), trzecia krótka nóżka. 26 lipca występ w Seattle, po którym Jimi był u ojca w domu. Ten występ nie był udany i widownia dołożyła Jimiemu nieco gwizdów. 30 lipca dwa koncerty na hawajskiej wyspie Maui, fimowane z myślą o dokumencie. Film ukazał się pt. Rainbow Bridge w 1971 roku. 1 sierpnia ostatni oficjalny koncert Jimiego w USA (Honolulu). Ze ścieżką dźwiękową do filmu Jimi uporał się jeszcze w lipcu.

Oficjalne otwarcie własnego studio Electric Lady w Nowym Jorku. Była to wspólna inwestycja Hendrixa i Jeffery'ego. Od strony architektonicznej studio zaprojektował John Storyk. Okna były okrągłe, a kolorowe podkłady zapewniał specjalny aparacik od świateł. Jedno z pomieszczeń zostało nazwane Purple Haze i stała tam purpurowa konsola. Inżynier Eddie Kramer zażądał, aby podczas pracy w studio nie wolno było używać narkotyków. Jimi od razu zabrał się do pracy i spędzał w studio każdą wolną chwilę. Niestety nie miało to potrwać długo. Nowy album miał nazywać się First Rays of The New Rising Sun.

Występ na festiwalu Isle Of Wight, Anglia. Fani usłyszeli zarówno starsze hity, jak nowsze kompozycje i z tego względu był to udany występ. Hendrix zmierzył się z przeszłością i przyszłością. Jednak bardziej staranne obejrzenie filmu z tego festiwalu sprawia, że zauważa się niezbyt zadowolonego Jimi'ego. Samo zakończenie jest tego wymownym przykładem. Jimi odrzuca gitarę z niesmakiem. Już na początku koncertu Jimi miał problemy techniczne i w pewnym momencie rzucił do widowni, aby zrobili sobie przerwę i kupili jakieś hotdogi. Utwór Foxey Lady zadedykował Lindzie Keith.

Przed koncertem spotkał się z Chasem Chandlerem i Eric'iem Burdonem. Rozmawiali o ewentualnej zmianie na stanowisku menadżera Hendrixa. Widział się także z Lindą Keith, która go odkryła w Nowym Jorku i podarował jej czarnego stratocastera oraz ich korespondencję. Na festiwalu zagrał również Miles Davis. Jimi i Miles uzgodnili spotkanie w londyńskim studio, ale Miles nie dojechał, gdyż utknął w korku. Kolejne spotkanie obu muzyków nie doszło do skutku z powodu śmirci Jimi'ego.

Trasa europejska. Szwecja, Dania, Niemcy. Koncert 2 września w Aarhus, Dania skończył się wcześniej niż zakładano, gdyż Jimi zażył zbyt dużą dawkę środków nasennych. Koncert w Kopenhadze następnego dnia był natomiast wyjątkowo dobry. Już pierwszego dnia Mitch Mitchel dowiedział się, że został ojcem i na krótko poleciał samolotem zobaczyć córkę. Ostatnim oficjalnym koncertem Jimiego był 6 września, wyspa Fehmann, Niemcy. Atmosfera była agresywna od strony widowni. Hendrix był wygwizdywany, a publiczność domagała się starych hitów. Ostatnim wykonanym nagraniem było Voodoo Chile (Slight Return). Coś stało się wtedy. Billy Cox pożegnał się i wyjechał do Stanów. Dla niego ten dzień był okropny, gdyż podłożono mu drinka z LSD, co zakończyło się załamaniem nerwowym. Dalsze koncerty trasy zostały odwołane. Z Niemiec Jimi wyjechał z duńską instruktorką narciarską, Moniką Denneman. Mieli zatrzymać się w Cumberland Hotel w Londynie, ale Jimi uznał, że będzie sporo prasy i woli być bardziej na uboczu. Monika zaprosiła go do swojego mieszkania w Notting Hill, które mieściło się w podpiwniczeniu hotelu Samarkanda na 22 Lansdowne Crescent w Londynie.

17 września Hendrix miał umówione spotkanie z Chalpinem, ale nie zjawił się. Spotkał się natomiast z Devon Wilson. Wieczorem Jimi był ze swoją przyjaciółką Moniką Danneman w mieszkaniu Moniki w Notting Hill w Londynie. Zjedli kolację, wypili butelkę białego wina, rozmawiali i słuchali muzyki.

W środku nocy z 17 na 18 września Jimi postanowił wyskoczyć w pewne miejsce i Monika podwiozła go, a po godzinie odebrała samochodem. Prawdopodobnie palił tam trawę. Była 3 rano 18 września. Monika twierdzi, że Jimi miał garść prochów, które dostał tam gdzie był, ale wyrzucił je wszystkie. Zjadł kanapkę z tuńczykiem, którą zrobiłą Monika. Rozmawiali do rana, aż Monika usnęła. Podczas rozmowy Jimi miał zaproponować Monice małżeństwo. Kiedy Monika usnęła Jimi wziął od niej 9 tabletek środka nasennego Vesperax (normalnie brał dwie, dawka zalecana: pół). Monika obudziła się po kilku godzinach i zauważyła, że Jimi wymiotuje. Mówił coś o Devon Wilson, że niby dała mu czegoś za dużo. Monika wyszła po papierosy. Jimi spał po jej powrocie, ale uwagę Moniki zwróciło to, że był nieruchomy i coś wydobywało się z kącika ust. Zadzwoniła do Erica Burdona, aby uzyskać telefon do lekarza Jimiego, ale w końcu wezwała karetkę (11:27). Eric twierdził, że telefon był wcześnie rano.

Kiedy przybyła karetka Jimi był nieprzytomny. Próby przywrócenia go do życia nie powiodły się. Monika utrzymywała jednak, że Jimi żył, kiedy zabierała go karetka pogotowia. Więcej, zeznała że załoga karetki niezbyt przejęła się stanem Jimiego i nawet sobie żartowali. Jednak jej oświadczenia często były sprzeczne i różniły się z poprzednimi. Wypowiedzi pielęgniarzy (Reg Jones i John Sua) z wywiadu prasowego Tony'ego Browna, różniły się od wypowiedzi Moniki. Mówili oni, że kiedy przybyli do apartamentu Hendrix był sam. Był cały w wymiotach. Stwierdzili zgon, ale zabrali go do szpitala. Zdementowali fakt, że Monika udała się z Jimim w karetce. Podobnie zdementowano fakt podany przez Monikę, że to ona zidentyfikowała ciało Hendrixa po śmierci. Według szpitala dokonał tego szef ekipy technicznej Gerry Stickells. Gerry utrzymywał, że Monika dzwoniła do niego między 8:30 a 9:00 z informacją, że nie może dobudzić Jimiego.

Jimi został zabrany karetką do szpitala St. Mary Abbot's. W południe 18 września stwierdzono oficjalnie jego zgon (12:45), po godzinnej reanimacji. Jako przyczynę śmierci podano 'inhalację wymiotów spowodowaną odurzeniem barbituranami'. Stwierdzono jednak tylko śladowe ilości Seconalu i amfetaminy. Podczas oględzin Jimiego nie stwierdzono żadnych śladów po strzykawakach. Policja i załoga karetki stwierdzili po przybyciu, że Jimi już nie żył. Drzwi do apartamentu były otwarte i oprócz Jimiego nikogo tam nie było. W pokoju znaleziono smutny wiersz napisany przez Hendrixa, który stał się poszlaką do twierdzenia o samobójstwie. Jednak ta teoria została obalona przez lekarzy, którzy zgodnie potwierdzili, że 9 tabletek nasennych nie jest dawką śmiertelną. Dodatkowym faktem przeciwko samobójstwu jest to, że przy Jimim znaleziono opakowanie z 45 tabletkami. Gdyby chciał popełnić samobójstwo wziąłby znacznie więcej dla pewności. Nie umiera się od białego wina, skręta, kanapki z tuńczykiem i 9 tabletek środka nasennego. Jedynie Noel Redding twierdził, że Jimi musiał wziąć LSD, ale twierdzenie to opierał na intuicji.

Spekulowano również wokół wątku morderstwa i w tej materii Jimi miał być siłą nakarmiony środkami odurzającymi, a potem uduszony przez ludzi wynajętych przez Mike'a Jeffery'ego. Teoria ta jednak była zbyt śmiała i nie znalazła potwierdzenia. Jedynym przemawiającym za nią śladem było zaginięcie taśm z nowymi nagraniami Jimiego, ale taśmy się znalazły u Mitcha Mitchella, któremu wręczył je Jimi. Potwierdzono jedynie fakt, że mieszkanie nowojorskie Jimiego w Greenwich Village zostało splądrowane i ukradziono sporo taśm, przedmiotów osobistych Jimiego oraz nieokreśloną liczbę wierszy, z których część szybko znalazła się na aukcjach.

Media wylansowały opinię, że Jimi zmarł wskutek przedawkowania heroiny i taka opinia najszybciej dotarła do Polski. Tymczasem nie było śladów ukłuć, ani znaleziono przy nim strzykawki, a jak wiadomo każdy amator heroiny nie rozstawał się nigdy ze swoją strzykawką. Wiele wskazuje na to, że informacje o silnym uzależnieniu Jimiego od heroiny były przesadzone. Jimi był raczej uzależniony od środków nasennych, które brał często i w dużych ilościach, o czym świadczą recenzje z koncertów.

Niestety okoliczności śmierci Jimiego były i są trudne do ustalenia. Spekulacje nic tu nie wniosą. Jimi zabrał swoją tajemnicę. 29 września Gary Stickells zawiózł zwłoki do Seattle.

Pogrzeb. Pomimo, że Jimi miał się wypowiadać za życia, że chce być pochowany w Anglii, jego ojciec zażądał przewiezienia zwłok do Seattle. Trumnę wystawiono w kościele Dunlop Baptist Church, Renton, Washington, USA. Pochowano go na cmentarzu Greenwood Memorial Park w Renton. Al Hendrix przygotował rodzinny grób na 5 miejsc i złożono tam Jimiego. Żegnał go ojciec Al, jego druga żona oraz ich dwoje dzieci Leon i Janie. Na płycie nagrobkowej wyryto gitarę stratocaster.

"Chociaż były plotki, że ogromny publiczny pogrzeb odbędzie się na stadionie baseballowym w Seattle, to podobno ojciec Jimi'ego zawetował ten plan. Pan Hendrix rozmawiał z promotorami, co jest potwierdzone, o dużym pogrzebie rockowym z wieloma wielkimi nazwiskami, ale odpowiedziano mu, że jest to niemożliwe do przygotowania w tak krótkim czasie. Wśród tych, którzy znaleźli się w Seattle na pogrzebie, byli: Pallbearers, przyjaciele Jimi'ego z lat chłopięcych w Seattle, Eric Clapton, Bobby Whitlock, Miles Davis, Johnny Winter, Carl Radle, Jim Gordon, Eric Burdon i Buddy Miles." (nierozpoznane, 1970)

Kathy Etchingham: "Jimi był zupełnie jak wiatr. Spróbować go okiełznać to jakby włożyć ptaka do klatki." (Curtis Knight, książka An Intimate Biography Of Jimi Hendrix, 1973).

Wydanie albumu The Cry Of Love w Anglii (w Stanach wyszedł w maju). #2 UK, #3 USA. Produkcja Jimi Hendrix, Eddie Kramer, Mitch Mitchell. Nagrań dokonano w studiach Electric Lady i Record Plant w Nowym Jorku. Płyta jest dziełem ostatniego składu Experience z Coxem i Mitchellem. Album miał się nazywać First Rays Of The New Rising Sun. Jimi nie dokończył tego albumu. Po jego śmierci Kramer i Mitchell postanowili zająć się najbardziej skończonymi nagraniami studyjnymi, które nie wymagałyby zbyt wiele zachodu. Zrobiono 12 nagrań, z których 10 wydano, a dwa które się nie zmieściły zostały przeznaczone na kolejną płytę (Dolly Dagger i Room Full OF Mirrors). Goście muzyczni: Stephen Stills (fortepian), Steve Winwood (klawisze), Chris Wood (instr. dęte), Buzzy Linhart (wibrafon), Paul Caruso (harmonijka), Emmeretta Marks (chórki), Ghetto Fighters (chórki). Pierwszy pośmiertny album Jimi'ego z nowym materiałem studyjnym.

Wydanie albumu Woodstock Two, będącego jakby uzupełnieniem albumu z maja 1970. Trzy nagrania Jimiego: Jam Back At The House, Izabella, Get My Heart Back Together.

Wydanie albumu Rainbow Bridge - Original Motion Picture Soundtrack. #16 UK, #15 USA. Nagrania znalazły się na ścieżce dźwiękowej filmu Rainbow Bridge, nazwanego tak od miejsca medytacji na hawajskiej wyspie Maui. Film reżyserował Chuck Wein, wychowanek Andy'ego Warhola. Film zawiera 15-minutową sekwencję z koncertów Jimiego m.in. na wyspie Maui z 30 lipca 1970 roku. Na albumie z tej sekwencji znalazło się tylko nagranie Hear My Train A Comin' pochodzące akurat z Berkeley (30 maja 1970). Drugi pośmiertny album Jimiego z nowym materiałem studyjnym.

Wydanie albumu Hendrix In the West. #7 UK, #12 USA. Płyta zawiera nagrania koncertowe z czterech imprez: Royal Albert Hall, Londyn 24.02.69 / International Sports Arena, San Diego, Kalifornia 24.05.69 / Berkeley Community Theatre, Berkeley, Kalifornia 30.05.70 / Isle Of Wight Festival, East Afton Farm, Isle of Wight 30.08.70.

"Sporo wydanego w imieniu Jima materiału po jego śmierci jest poniżej standardów i można być pewnym, że on rzuciłby kilka zdesperowanych wyrażeń między stwierdzenie: 'Och, nie powinniście byli tego wydawać', gdyby był tu i słyszał ich. Sądzę jednak, że Jimi polubiłby ten zestaw utworów. Oprócz dwóch rzeczy wziętych z wyspy Wight, występy przedstawiają Jimi'ego w najlepszej formie jako bluesmana, par excellence.

Humor i zwyczajny czar jego gitary spływa i nigdzie nie jest tak widoczny jak w Redhouse. Od zawsze mój ulubiony utwór Experience, który brzmi tu jak prosty blues daleko odsunięty od eksperymentów na Electric Ladyland, i jakoś tu był prawdziwy Jimi pełen emocji łkający 'My b-b-baby don' love me no more', replikowany zgodną frazą gitary indukującej płaczliwą odpowiedź 'yey' u większości słuchaczy.

Jest tu również Jimi ładnie śpiewający w pięknej piosence Little Wing, jak nieśmiertelny romantyk przebijający się przez dziką powierzchowność. Jimi zawsze był uważany za muzyka, który gra czysto nuty i śpiewa poprawnie. Ale rodzaj okropnej autodestrukcji słyszany w The Queen i pozbawionej blasku grze w Sgt. Pepper z festiwalu IOW z 1970 roku nie może osobiście satysfakcjonować Jimi'ego. Spośród tych wszystkich nagrań koncertowych remiksowanych w Nowym Jorku przez Eddie'ego Kramera i Johna Jansena, najlepsze kawałki pochodzą z San Diego Sports Arena. Wszystkie trzy są dziełem oryginalnych Experience i to w ich najlepszej kondycji. Niestety nie podano dat, że nie wspomnę o nieprawidłowych tytułach na okładce. Nie szkodzi, ale w San Diego musiał być wielki koncert. Oprócz Little Wing i Redhouse, nagrano tam markotną wersję Voodoo Chile.

W Berkeley Community Centre słuszymy Jimi'ego wpadającego w rock and rolla z niespodziewaną wersją Johnny B.Goode, Chucka Berry'ego, przy poziomie szybkości ustalonym w sposób niezbyt normalnie kojarzonym z jego stylem. Jego wersja Blue Suede Shoes nie jest już tak udana, gdyż podstawowy riff jest zmieniony a zatem redukuje to wartość utworu jako medium ekspresji. Lover Man jest bardzo szybki i wściekły, kiedy on śpiewa w unisonie z linią gitary, a Mitch skacze po perkusji. Zauważ tu krótki cytat Jimi'ego z The Flight Of The Bumble Bee.

Wsparcie od strony basu i perkusji jest przez cały czas dobre, a Mitch przewyższa swoją inteligencję i inwencję w grze szczególnie na nagraniach z San Diego. Bill Cox występuje w 5 nagraniach, ale nie ma wielkiej przepaści między jego grą, a Noela, co często było krytykowane.

Jest kilka mglistych tajemnic. Co stało się z głosem Jimi'ego podczas zapowiedzi Blue Suede Shoes? Albo taśma się wkręciła albo wydobył swój głos prosto z żołądka. Jest również trochę niezbyt przekonującej perkusji na nagraniu z IoW, co wskazywałoby na niezdecydowanie na scenie. Jednak podsumowując, oto Jimi, jakiego większość wolałaby pamiętać, dmuchający w swoją gitarę ostro i swobodnie, śpiewający świetnie i przyjemnie." (CW, MM, 1975).

Wydanie albumu War Heroes. Trzeci pośmiertny album Jimiego z nowym materiałem studyjnym. Produkcja Jimi Hendrix i Eddie Kramer. #23 UK, #48 USA.

Michael Jeffery, ostatni menadżer Hendrixa zginął w katastrofie lotniczej. Podróżował samolotem do Londynu. W czasie lotu samolot eksplodował. Po jego śmierci taśmy pozostawione przez Hendrixa zostały przekazane do producenta Alana Douglasa, który zajął się ich obróbką. To, co jeszcze pozostało do wydania to nagrania demo i studyjne dżemy.

Wydanie albumu Sound Track Recordings from the Film Jimi Hendrix. Obraz Joe Boyd'a dokumentujący występy Jimiego m.in. w Monterey, Woodstock, Berkeley, Isle Of Wight. Wywiady z gitarzystą. #37 UK, #89 USA.

Wydanie albumu Crash Landing. Warners w Stanach wydali ją w lutym, Polydor w Europie we wrześniu. #35 UK, #5 USA. Zawiera on nie wydane dotąd materiały studyjne Hendrixa obrobione przez Alana Douglasa. Douglas był bardzo naciskany na zrobienie tej płyty przez Warners i Polydor. W przeciwieństwie do Kramera, który robił poprzednie pośmiertne albumy studyjne, Douglas poszedł dalej, ale też nie miał za bardzo wyjścia, gdyż pozostały mu najgorsze technicznie nagrania. Douglas wyciął oryginalne sekcje rytmiczne, a nawet mniej udane partie gitarowe. Zaprosił do studio muzyków sesyjnych, którzy dograli to czego brakowało i w rezultacie powstał nowy album Jimiego. Płyta zaskoczyła jakością nagrań i sprzedała się zupełnie nieźle. Nagrania pochodzą z okresu 1968 - 70 i słuchając ich warto mieć na uwadze fakt, że to może nie być Jankiel. Atakowany przez fachowców i fanów Douglas twierdził, że to co miał zawierało oczywiste błędy muzyków, więc gdyby zachował oryginalność nagrań pewnie nikomu by się to nie podobało. Chyba miał rację, jeśli tak było. Przykładowo, tytułowe nagranie zostało zrobione na podstawie demo nagrania Freedom, zaś nagranie Captain Coconut powstało przez złożenie trzech instrumentalnych kawałków jeszcze w 1972 roku przez asystenta Kramera. Faktem jest, że wielu fanów odcięło się od wyrobów Douglasa.

"Czy istnieje moralność w rock and rollu? Czy to źle dodać sekcję rytmiczną do 7-letnich taśm demo artysty, którego śmierć naraziła go bardzo na takie majsterkowanie? Tylko wtedy gdy eksperyment upada i jest potworna jakość. W tym przypadku moje odczucie jest takie, że jest usprawiedliwione ukończenie taśm demo i to jest z pewnością artystycznie bardziej cenne niż wydanie materiału Jimi'ego zrobionego z wątpliwych, prehistorycznych jam-sessions. I nareszcie jest Hendrix z ostatniego okresu, śpiewający pięknie i wspierany przez zespół, który mógłby sam wybrać. Jak dużo zostało z oryginalnych ścieżek rytmicznych, jeśli jakieś się tu w ogóle znalazły, trudno ocenić, ale z pewnością nie ma problemów z synchronizacją, metrum i kluczami.

Wszystko to daje raczej niesamowity efekt ciągle żywego Jimi'ego, który sekretnie nagrał album ze współczesnymi muzykami sesyjnymi. Usłyszawszy tak bardzo niestandardowego Hendrixa z niekompetentnymi albo wręcz złymi sekcjami rytmicznymi, albo nawet niektóre błędy Hendrixa dzieła anonimowych upiorów, odczuwa się ulgę słysząc wersję Message To Love, gdzie Jimi przekrzykuje kołyszącą się sekcję rytmiczną z Billy'm Cox'em na basie i Buddy'm Miles'em na perkusji.

Cały projekt wyprodukowali Alan Douglas i Tony Bongiovi i to oni dodali więcej energii do ramienia Jimi'ego w cieniu następujących muzyków: Jeff Mironov (gitara), Bob Babbit (bas), Alan Schwartzberg (perkusja) oraz Jimmy Maeulen (instr.perk.)." (CW, Hendrix Lives On, MM 1975).

Jeff Mironov grał dla Gladys Knight & The Pips, Richie'ego Havensa, Sha Na Na, Dionne Warwick. Bob Babbit współpracował z Dianą Ross, Marvinem Gaye'em i Stevie'm Wonder'em. Alan Schwartzberg grywał z Jamesem Brownem, Judy Collins i grupą Dawn.

Wydanie albumu Midnight Lightning. Druga porcja wyrobów Alana Douglasa po płycie Crash Landing. Nagranie Trashman oparto na luźnym dżemie zacznającym się jak Midnight. Sekcja rytmiczna została wyrzucona. Gypsy Boy jest wyraźnie wcześniejszą wersją nagrania Hey Baby. #46 UK, #43 USA.

W wyniku przeprowadzonego procesu o ustalenie ojcostwa Jamesa Henrika Daniela Sunquista, syna Evy Sundquist, sąd szwedzki uznał jego ojcem Jimi'ego Hendrixa. Zgodnie z prawem szwedzkim Jimi junior miał wszystkie prawa spadkowe po swoim ojcu. Z kolei ojciec Henrixa podejrzewał ostre oszustwo i odmówił Evie jakiejkolwiek spuścizny pod Jimi'm. Zgodnie zresztą z prawem amerykańskim, które nie musiało uznać wyroku sądu szwedzkiego.

Wydanie albumu Nine To The Universe. #127 USA. Zawiera tylko nagrania instrumentalne. Produkował Alan Douglas, który dużo czasu przeczekał po dwóch swoich wyrobach z 1975 roku. Tym razem stworzył płytę dżemów studyjnych z okresu 1-szej połowy 1969 roku ze studio Record Plant. Trzeba mieć nadzieję, że Douglas nie użył muzyków studyjnych i wierzyć, że nagrania są autentyczne, a jedynie lekko podretuszowane na stole mikserskim. Nagranie tytułowe pochodzi z maja 1969 i zawiera Billy'ego Coxa i Buddy'ego Milesa, a więc de facto Band Of Gypsys zanim jeszcze powstali. Numer ten mógł potem zostać przerobiony przez Jimi'ego na Message To Love. W Jimi / Jimmy Jam grają Billy Cox i Mitch Mitchell, a więc drugie wcielenie Experience. Oprócz nich Larry Young na klawiszach, Jim McCarty na gitarze i Roland Robinson na basie. W dwóch kolejnych nagraniach Young / Hendrix i Easy Blues grają również Cox i Mitchell. W Easy Blues dodatkowo pojawia się Larry Lee na drugiej gitarze. W ostatnim dżemie Drone Blues udział biorą Billy Cox i na perkusji Rocky Isaacs.

Pierwsza edycja całości koncertu w Monterey pt. Jimi Plays Monterey. Ukazała się w Stanach, natomiast w Anglii wyszła w 1987 roku. Koncert odbył się 18 czerwca 1967. #192 USA. Na wersji kompaktowej zawarto ponad 2-minutowe dostrajanie zespołu plus zapowiedź Briana Jonesa, który specjalnie w tym celu przyleciał z grupą z Anglii.

Wydanie podwójnego albumu Radio One. Kolekcja nagrań dla radio BBC uchwyconych w całym 1967 roku. W nagraniu Hoochie Coochie Man wystąpił Alexis Korner na gitarze slide. Czasem pojawiają się głosy prezenterów Alana Feeemana, Briana Mathew oraz Johna Peela. Nagrania wydano powtórnie na albumie BBC Sessions w 1998 roku. #30 UK, #119 USA.

Wydanie albumu Live & Unreleased - The Radio Show. Zbiór 3 dysków. Mieszanka nagrań studyjnych i koncertowych dotąd nie wydanych.

Wydanie albumu Lifelines - The Jimi Hedrix Story. 4 dyski różnych nagrań głównie studyjnych, stanowiących jakby przedłużenie albumu Live & Unreleased. Na 4-tym dysku znalazł się zapis koncertu w LA Forum z 26 kwietnia 1969.

W 1990 roku wydano także pierwszy album z hołdem muzykowi pt. If Six Was Nine. Zawierał 4 nagrania innych, mniej znanych wykonawców.

Kathy Etchingham, Eric Burdon i Mitch Mitchell z żoną Dee, rozpoczynają kampanię mającą na celu wznowienie śledztwa w sprawie śmierci Hendrixa. Po dwóch latach Scotland Yard ugina się pod presją.

Scotland Yard wznowił śledztwo w sprawie śmierci Jimiego. Działania podjęto głównie w kwestii opóźnionego przywołania karetki przez Monikę w dniu śmierci Jimiego, chociaż ponownego zbadania wymagały również inne wątki.

Natomiast Polydor i Reprise wznowiły 3 pierwsze albumy JHE, na kompaktach w wersji remaster. Robotę wykonał Alan Douglas.

W Stanach zorganizowano objazdową wystawę audiowizualną pt. Jimi Hendrix: On The Road Again, która wędrowała po kampusach i galeriach sztuki.

Drugi album z hołdem dla Jimiego pt. Stone Free. Tym razem grali The Pretenders, Eric Clapton, Cure, Jeff Beck, Pat Metheny, Paul Rodgers, Buddy Guy, The Cure, Belly, PM Dawn, Ice-T, Nigel Kennedy.

W 1994 roku na scenie związanej z Hendrixem pojawił się 24-letni chłopak James Henrik Daniel Sundquist, który podawał się za syna Jimi'ego zrodzonego przez Evę Sundquist (rocznik 1943). Przygoda Jimiego miała mieć miejsce w 1969 roku podczas wizyty w Sztokholmie. Ponieważ z powodu urodzenia syna Eva wysłała Jimi'emu róże, Jimi czasem występował na scenie z czerwoną różą. Syn Jmi'ego jest do niego podobny, ale jego dzieciństwo było z tego powodu utrudnione (chodzi o czarny kolor skóry). Jimi Junior ogłosił, że zamierza procesować się z Alem Hendrixem o prawa do spuścizny po Jimi'm ocenianej na jakieś 30 milionów dolarów. W marcu 1994 złożył pozew w Najwyższym Sądzie Los Angeles.

Monika Danneman opublikowała książkę The Inner World of Jimi Hendrix. Poprzednia dziewczyna Jimiego, Kathy Etchingham, z którą był od 1966 do 1969 roku, wytoczyła Monice proces o zniesławienie w związku z zamieszczonym materiałem. Już wcześniej Kathy wygrała sprawę z Moniką, która nazwała ją publicznie kłamcą. Dwa dni po ogłoszeniu wyroku, na początku kwietnia, znaleziono Monikę martwą w mercedesie. Udusiła się toksycznymi oparami. Wypadek został określony jako samobójstwo. Należy zwrócić uwagę, że w 1993 roku wznowiono śledztwo w sprawie śmierci Hendrixa i w jego wyniku Monica została całkowicie oczyszczona z winy.

Zakończył się proces Ala Hendrixa, ojca Jimiego, o przejęcie praw do dorobku artystycznego syna. Proces trwał 2 i pół roku i sąd przyznał prawa ojcu Jimi'ego, odbierając je od Alana Douglasa. Niecodziennym wydarzeniem w sądzie było kopnięcie Douglasa w tyłek przez Paula Allena, jednego z założycieli Microsoft, wielkiego fana Hendrixa. Paul Allen od wielu lat zabiegał o stworzenie galerii poświęconej Jimiemu.

Jednym z pierwszych posunięć Ala i jego córki Janie było odpalenie sprawdzenia dotychczasowego przebiegu remasteringu nagrań i rozpoczęcie nowego procesu remasteringu. Znaleziono wszystkie oryginalne taśmy. Do pracy zatrudniono Johna McDermotta i Eddie'ego Kramera.

Pierwszy efekt działań Ala Hendrixa. Ukazały się trzy pierwsze albumy studyjne Jimiego z bardzo udoskonalonym brzmieniem. Nowe wersje ucyfrowił Eddie Kramer. Czwartym albumem była składanka First Rays Of The New Rising Sun, która była złożona z nagrań zawartych na albumach The Cry Of Love, Rainbow Bridge i War Heroes.

Tego dnia w Londynie odsłonięto tablicę upamiętniającą Jimiego. Znalazła się na domu przy 14 Brook Street, Mayfair, gdzie Jimi mieszkał ze swoją pierwszą przyjaciółką angielską Kathy Etchingham. Odłonięcia dokonali Pete Townshend, Ray Davies, Dave Gilmour, Jeff Beck i Jimmy Page.

Powstał pomysł utworzenia Jimi Hendrix Museum, w który bardzo zaangażował się Paul Allen. Muzeum miało powstać w Seattle. Koszt miał wynieść 60 milionów dolarów.

Odpala również wytwórnia płytowa Dagger Records, która należy do rodziny Hendrixa. Rozpoczęła ona w 1998 roku wydawanie albumów z nagraniami koncertowymi, ale również wydała album z zapisem nagrań studyjnych. Więcej informacji o płytach:
http://www.daggerrecords.com/

Ukazał się także album South Saturn Delta z nagraniami z albumów pośmiertnych Jimiego: Crash Landing, War Heroes, Rainbow Bridge. Nagrania nie zawierają dogranych partii innych muzyków. Znalazł się tu także materiał przekazany przez Chasa Chandlera, którego nikt do tej pory nie znał.

Wydanie pełnego występu Jimiego z Woodstock (2xCD Live At Woodstock) oraz dodatkowych nagrań koncertowych Band Of Gypsies (CD Live At The Fillmore East). Tym razem rządził Eddie Kramer. W przypadku Woodstock to ciągle nie był kompletny występ Jimi'ego na tym festiwalu.

Wydanie singla na CD pt. Merry Christmas and a Happy New Year. Zawierał on dwie wersje, normalną i poszerzoną, utworu składającego się z trzech znanych tematów tradycyjnych Little Drummer Boy / Silent Night / Auld Lang Syne oraz piosenki Three Little Bears. Nagrania zostały po raz pierwszy nagrane przez Band Of Gypsys i wydane na przełomie 1969 i 1970 roku ale tylko w niewielkim nakładzie przez Reprise jako prezenty dla ludzi biznesu.

Prawdziwe zaskoczenie. Gitarowa wersja kolędy Cicha noc. Kolęda powstała w XIX wieku w Austrii. Autorem tekstu był Joseph Mohr, który w wigilię 1818 roku wybrał się do Franza Grubera z zamiarem namówienia go na dopisanie muzyki. Wspólne dzieło miało zostać zagrane i zaśpiewane na pasterce. Już tego samego wieczoru kolęda została wykonana razem z chórem. Nazwano ją Stille Nacht, Heilige Nacht. Po śmierci Mohra uznano, że Gruber nie jest kompozytorem melodii, a pochodzi ona od któregoś ze znakomitych kompozytorów klasycznych. W grę wchodzili Haydn, Mozart lub Beethoven. Kolęda szybko stała się popularna w Europie, a potem na całym świecie. Dopiero nie tak dawno, pod koniec lat 90-tych zakończyły się usilne badania nad pochodzeniem tej kolędy. Uznano, że rękopis aranżacji kolędy wykonany przez Mohra z zapiskiem 'melodia Fr. Xav. Gruber' jest autentyczny. Wersja Hendrixa urzeka przede wszystkim technikami gry, gdyż melodia jest śliczna i broni się sama. Jimi uwidocznił tu kunszt liryczny dowodząc, że wzmocniona elektronicznie gitara jest w stanie nie tylko grać brudne, cieżkie dźwięki symbolizujące odgłosy wojenne.

Al Hendrix, ojciec Jimiego, postanowił ufundować dla syna bardziej okazały grobowiec. Miejsce to miało stać się jednocześnie grobowcem rodziny Hendrix. W końcu 1999 roku Al ogłosił rozpoczęcie prac. Miejsce pochówku Jimiego było już dosyć nadwyrężone przez ludzi odwiedzających cmentarz Greenwood. Niestety Al nie doczeka ukończenia nowego grobowca z powodów zdrowotnych.

Otwarcie Experience Music Project, ośrodka w Seattle poświęconego muzyce Hendrixa. Jednym z fundatorów jest Paul Allen. Działalność ośrodka została znacznie poszerzona od pierwotnych zamiarów. Obecnie jest to placówka edukacyjna zajmująca się amerykańską muzyką rozrywkową.

Więcej szczegółów: http://www.emplive.org/

Wydanie 4xCD zawierającego pozostałości z albumów In The West, Crash Landing i Rainbow Bridge plus nagrania przekazane przez Chasa Chandlera.

Śmierć ojca Jimiego na atak serca. Razem z jego śmiercią odkryto, że wydziedziczył Leona, brata Jimi'ego z całej schedy po nim. W 2004 roku odbył się proces, który miał na celu dowieść autentyczności testamentu Ala. Pojawiły się także oskarżenia, że Janie Hendrix źle prowadzi finanse firmy Experience Hendrix. Postepowanie sądowe wykazało, że Janie i jej kuzyn Robert Hendrix wypłacali sobie wysokie pensje, pokrywali swoje kredyty i wydatki osobiste podczas gdy nie dostawali pieniędzy ci, którym się one należały, a grób Jimi'ego w Renton pozostawał niedokończony. Leon oskarżał Janie o nakłonienie Ala na zmianę testamentu, ale sąd oddalił to powództwo. Natomiast Janie i Robert zostali odsunięci od zarządzania firmą na korzyść niezależnych mendżerów. Grobowiec Jimi'ego do dziś pozostaje niedokończony.

"A śmierć. Czy niepokoi cię?
Hendrix: 'Wcale. Przechodzimy przez to tylko tutaj, gdzie nie jesteś jeszcze uważany za człowieka. Twoje ciało jest zaledwie fizycznym opakowaniem, które niesie cię z jednego miejsca w drugie byś nie popadł w duże kłopoty. Więc masz to podrzucone ciało i musisz je obnosić, pielęgnować i ochraniać i tak dalej, ale jak to ciało wyczerpie się, możesz wpaść w wiele innych scen, które są nawet większe. (...) Ludzie, którzy boją się śmierci, to kompletny przypadek braku bezpieczeństwa. Oto dlaczego świat dzisiaj się rozpieprza, ponieważ ludzie skupiają się za bardzo na tym co widzą, a nie na tym co czują." (Jane de Mendelssohn, Talking isn't really my scene. Playing is., International Times 03.1969).