Data

Wydarzenie

1943.01.19

Janis Lyn Joplin została urodzona w mieście Port Arthur, w szpitalu St. Mary's. Matka Dorothy Joplin pochodzi z Nebraski z rodziny farmerskiej. Farma jej rodziców upadła i przeprowadzili się do Kansas, a potem do Los Angeles. Po skończeniu szkół Dorothy zamieszkała w Port Arthur w Texasie, gdzie poznała swojego męża Setha Joplina. Seth skończył koledż rolniczy w Amarillo, Kalifornia i podjął pracę w Port Arthur. Objął etat inżyniera w firmie Texaco zajmującej się wydobyciem i przetwórstwem ropy naftowej, którą odkryto w tym rejonie w 1901 roku. Seth jest bardzo spokojnym i rodzinnym człowiekiem. Uwielbia książki, choć ocenia je po grubości. Dorothy jest kobietą zaradną, ale porywczą i stanowczą. Ich ślub odbył się w 1936 roku. Kupili dom na wsi, który już dzisiaj nie istnieje. Janis po urodzeniu ważyła ledwie 2 i pół kilo. Była drobna i blada. Jej rozwój jako dziecka był jednak zupełnie normalny. Nie sprawiała kłopotów wychowawczych. Była zawsze grzeczna i uśmiechnięta. Sama potrafiła śpiewać sobie do snu. Po pewnym czasie doszło jej rodzeństwo: brat Michael (ur. 1953) i siostra Laura (ur. 1949).

Rodzina Joplinów kupuje nowy dom poza granicami miasta, ale Port Arthur wchłonie ich w 1982 roku.

1950.09

Janis idzie do szkoły Tyrrell Elementary School w Port Arthur. Umie już czytać. Matka wprowadza córki do kościoła First Christian Church. Janis została baptyską po całkowitym zanurzeniu w wodzie. Rozpoczyna śpiewanie w chórze kościelnym.

1953

Matka funduje Janis prywatne lekcje rysunku wobec wyraźnego zainteresowania sztukami pięknymi. Janis zdradzała ponad przeciętną inteligencję i ciekawość poznania. Była lubiana przez równieśników. Razem z dziećmi wystawiali teatrzyki lalkowe. Nauczyciele uznali, że mała Janis może przeskoczyć jedną klasę.

Janis rozpoczyna naukę w Thomas Jefferson High School w Port Arthur. Tu kończy klasy 10 i 11. Ostatnią klasę kończyła już w nowym budynku. Dziś szkoła ta jest podzielona. Pierwsza z nich nazywa się Thomas Edison Middle School, a druga Memorial High School.

1960.05

Kończy się nauka Janis w Thomas Jefferson High School. Składa papiery do Port Arthur College, gdzie pracowała jej matka. Jednakże nauka w tej uczelni jej nie odpowiada i przenosi się jeszcze w 1960 roku do miasta Beaumont na Lamar University, gdzie ma okazję studiować sztuki piękne. Uczelnia obecnie nazywa się Lamar State College.

1960.koniec

Matka Janis wprowadza obie córki do kościoła metodystów w Port Arthur.

1961.lato

Janis wyjeżdża do Los Angeles do ciotki. Tam pracuje jako telefonistka. Mieszka u ciotki, lecz po pierwszej wypłacie wynajmuje mieszkanko w Venice, siedlisku bitników. Znajduje tam przyjaciół.

1961.11 lub 12

Powrót Janis do Port Arthur i zamieszkanie u rodziców.

Pracuje jako kelnerka w Port Neckes. Przeprowadza się do Austin, gdzie zamieszkuje w kamienicy zwanej The Ghetto, siedzibie bitników. Na jesieni rozpoczyna studia w klasie malarstwa na University Of Texas w Austin. Zaczyna o siebie dbać. Od lipca 1962 występuje z dwoma muzykami Powell St. John (harmonijka) i Lanny Wiggins (bas). Zespół nazwali The Waller Creek Boys. Prawdopodobnie grali we trójkę do końca roku. Janis była wtedy pod dużym wpływem artystycznym wokalistki Bessie Smith. Ponieważ śpiewała też country jej wzorem była tutaj Rosie Maddox. Janis raz wzięła pejotl, ale dostała mdłości i więcej nie próbowała. Oprócz alkoholu, którego piła sporo, zażywała wtedy seconal. W tym okresie zatrudnił ją Ken Threadgill w swojej knajpce Threadgill's. Janis przez pewien czas nawet mieszkała nad lokalem, na 1-szym piętrze. Z tego okresu zachowały się nagrania Janis, wydane później na butlegu Threadgills Cafe. W 1971 roku została wydana plastykowa płytka z 5 nagraniami, w tym 3 z nich to Janis i Waller Creek Boys. Płytka nie ukazała się na rynku. Na albumie Janis (1975) znalazło się 13 nagrań artystki z okresu Austin. Są to: Trouble in Mind (R. M. Jones), What Good Can Drinkin' Do (kompozycja własna Janis), Silver Threads and Golden Needles (J. Rhodes, D. Reynolds), Mississippi River, Stealin' (L. Stock, A. Lewis), No Reason For Livin' (kompozycja własna Janis), Kansas City Blues (C. Parker), Daddy, Daddy, Daddy (kompozycja własna Janis), See See Rider (M. Rainey), San Francisco Bay Blues (J. Fuller), Winin' Boy (J. R. Morton), Careless Love (H. Ledbetter, A. Lomax), I'll Drown In My Own Tears (H. Glover).

1963.01

Porzucenie koledżu w Austin. Wyjazd do San Francisco razem z Chetem Helmsem, dokładnie 23 stycznia.

1963.01.25

Janis już śpiewa w knajpce w North Beach, San Francisco. Często śpiewa bez pomocy muzyków. Zdarzało się, że akompaniował jej Jorma Kaukonen na gitarze (później Jefferson Airplane). Śpiewała bluesy z repertuaru Bessie Smith, jej niedoścignionego wzoru, oraz utwory innej wokalistki Ma Rainey. Śpiewała także bluegrass, czyli wczesny amerykański folk. Mieszka w North Beach razem z przyjaciółką. Dorywczo pracuje. Pobiera zasiłek dla bezrobotnych. O dziwo oszczędza i zakłada nawet konto w banku.

1963.wiosna

Spotyka muzyków Big Brother. Poznaje Petera Albina i Jima Gurley'a, którzy grają w knajpce The Coffee Gallery, gdzie Janis śpiewała. Co ciekawe, zachowały się jej nagrania z tej knajpki, wydane na butlegu Cofee Gallery. Można było ją również posłuchać w kafejce Coffee & Confusion. Czasem przygrywała sobie na harmonijce.

1963.lato

Janis śpiewa na Festiwalu Muzyki Folk w Monterey. W tym okresie została pobita przez grupę narkomanów. Miała także poważny wypadek motocyklowy. Nie układało się jej z facetami. Nie dostawała tego, czego oczekiwała. Została również aresztowana za kradzież w sklepie. Zrobiła sobie krótką wycieczkę do Nowego Jorku i Memphis, prawdopodobnie autostopem i możliwe że z Chetem Helmsem.

1963.koniec

W San Francisco wystąpiła w radiowym programie Midnight Special w stacji KPFA.

1964.06.25

Tego dnia Janis była w San Jose. Razem z gitarzystą Jormą Kaukonen'em nagrali parę bluesów. Towarzyszyła im żona Jormy, Margareta, która udawała perkusję na maszynie do pisania. Nagrania z tej sesji ukazały się na butlegu The Typewriter Tapes.

1964.lato

Janis ponownie wyjeżdża do Nowego Jorku. Tym razem zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu razem z przyjaciółką. Chodzi po knajpkach, ubiera się na czarno, jak to było w modzie na Greenwich Village. Okazjonalnie śpiewa w knajpie Slug's na East Village.

1964.jesień

Janis wraca do San Francisco. Tym razem mieszka w obskurnym mieszkaniu w najgorszej dzielnicy. Pomimo poprawy warunków mieszkaniowych dzięki kolejnej przyjaciółce, Janis nie wiodło się najlepiej. Była już uzależniona od speedu, a nawet była dilerem narkotyków, aby na nie zarobić. Twierdziła, że to wynik zawodu jakiego doznała z pewnym facetem, również nieco uzależnionym od narkotyków. Jest pewne prawdopodobieństwo, że chodzi o Rona 'Pigpena' McKernana, późniejszego członka The Grateful Dead.

Janis występuje z mało znanym zespołem jazzowym The Dick Oxtott Jazz Band. Jej lider grał na tubie. Na albumie Janis (1975) można znaleźć 4 nagrania Janis z tym zespołem: Black Mountain Blues (R. Cole), Walk Right In (G. Cannon, H. Wood), River Jordan, Mary Jane (kompozycja własna Janis).

Życie Janis przeraziło ją samą do tego stopnia, że zgłosiła się do szpitala w San Francisco. Myślała, że jest chora psychicznie. Lekarze uznali, że sumuluje i nie została przyjęta.

1965.06

Powrót do domu. Powrót do studiów. Tym razem była to socjologia na koledżu Lamar. Janis zerwała na 10 miesięcy z życiem na granicy życia i osiadła w Port Arthur doprowadzając się do porządku.

Janis śpiewa w klubie Eleventh Door w Austin. Wzbudza podziw podobieństwem stylu do Bessie Smith. Kolejne występy w Austin są tak udane, że Janis rozważa możliwość przeprowadzki i kontynuacji kariery wokalnej na poważnie.

Bierze udział w koncercie dobroczynnym na rzecz chorego muzyka bluesowego nazwiskiem Teodar Jackson. Śpiewała piosenki Buffy St.Marie. Widownia zareagowała hucznym aplauzem.

Janis wyjeżdża do Austin. Chce śpiewać z zespołem rockowym 13th Floor Elevators. Spotyka Travisa Riversa, którego wysłał do niej Chet Helms z propozycją przyjazdu do San Francisco i wejścia w skład jego nowej grupy rockowej Big Brother & The Holding Company. Janis po rozmowie telefonicznej z Chetem postanawia przyjąć propozycję. 30 maja wyjeżdża z Austin do San Francisco samochodem razem i Travisem i paroma innymi ludźmi. Z licznymi przygodami, gdyż samochód miał 16 lat, dotarli 4 czerwca 1966.

Big Brother & The Holding Company

1966.06

Janis wchodzi w skład zespołu Big Brother & The Holding Company. Grupę utworzyli w lecie 1965 roku dwaj muzycy: Peter S. Albin (urodzony 6.06.1944 San Francisco), Sam Houston Andrew III (urodzony 18.12.1941 Taft, Kalifornia). Albin wyrósł w San Francisco. Był synem wydawcy magazynu. Jego matka grała na kilku instrumentach muzycznych i prawdopodobnie stąd bakcyl muzyczny. Albin grał na gitarze od 14 roku życia. Lubił folk i country, ale także blues (Johnny Lee Hooker, BB King). Podczas nauki w San Meteo Junior College zainteresował się muzyką rockową. Razem z bratem Rodney'em założyli zespół The Liberty Hill Aristocrats i grali bluegrass. Potem studiował fotografię. Współpracował z Grateful Dead i Ronem 'Pig-Pen'em' McKernan'em.

Ojciec Andrew'a był oficerem lotnictwa, co powodowało, że rodzina często zmieniała adres. Andrew mieszkał przez pewien czas w San Antonio, Texas, a nawet na japońskiej wyspie Okinawa. Gitara zainteresowała go w wieku 14 lat. Grywał w kilku mało znanych grupach rockowych m.in. w zespole Cool Notes w 1956 roku na Okinawie. Ukończył koledż San Francisco State. W latach 1963-65 był dwa lata w Paryżu. Przed utworzeniem zespołu BB&THC grywał jazz w klubie Juke Box na Haight Street w San Francisco.

W lipcu 1965 roku Albin i Andrew utworzyli zespół Blue Yard Hill. Mieszkali na Page Street w starym wiktoriańskim domu należącym do rodziców Albina. Legenda głosi, że Andrew usłyszał muzykę przechodząc obok domu i wszedł zaciekawiony. Początkowo ich menadżerem był Paul Ferraz znany także jako Paul Beck. To on zasugerował, aby szukając gitarzysty dać ogłoszenie w prasie. Zgłosił się David Eskerson. Pierwszym perkusistą był Chuck Jones. Natomiast Peter Albin został wyznaczony do gitary basowej i musiał nauczyć się grać. Zespół ćwiczył we wspomnianym domu nazywanym Family Dog. Po pewnym czasie zamieszkał tam również Chet Helms, który raz na tydzień organizował zamknięte przyjęcia w domowej piwnicy. Te imprezy przekształciły się szybko w jam-sessions. Wokalistą był Ferrez, który grał także na harmonijce.

We wrześniu 1965 odszedł Ferrez, a reszta przyjęła nazwę Big Brother & The Holding Company. Spośród wielu nazw dla grupy m.in. Tom Swift & The Electric Grandmother, The Greenleaf Boys, The Acapulco Singers, połączono dwie Big Brother oraz The Holding Company w jedną. Obie nazwy pochodziły z gry Monopol. Piątym muzykiem był wtedy czasem brat Petera, Rodney Albin (gitara), ale szybko wypadł ze składu.

Zespół grał bluesa, rytm and bluesa, folk i bluegrass w domu oraz lokalnych barach i klubach. W listopadzie 1965 roku zrezygnował Eskerson. Miał poniżej 21 lat i zgodnie z prawem nie mógł grać w klubach, które prowadziły sprzedaż alkoholu. Ograniczało to w istotny sposób jego udział w grupie. Zastąpił go James Martin 'Weird' Gurley (urodzony 22.12.1939 Detroit, Michigan). Gurley jest synem kierowcy samochodowego. W młodości często wyjeżdżał z ojcem na tory wyścigowe w całym kraju. Jako młodzian skończył koledż. Dużo podróżował, żył na luzie. Podczas licznych podróży trafił do Meksyku. Towarzyszyła mu gitara, na której zaczął grać w 1958 roku. Na początku lat 60-tych trafił do San Francisco i grywał folk oraz country w klubach m.in. z zespołem JP Pickens & The Progressive Bluegrass Boys. Do zespołu zaprosił go Chet Helms.

W styczniu 1966 roku grupa debiutuje na koncercie w Open Theater, Berkeley. Na syntezatorze wspomaga ich Donald Buchla. 22 stycznia 1966 występują na 3-dniowym (21-23) Trips Festival, Longshoremen's Hall, San Francisco.

"Big Brother and the Holding Company, świeżo po swoim pierwszym koncercie tydzień temu, nie mieli za dużo czasu aby sobie pograć, gdyż zmiótł ich The Grateful Dead, a The Acid Test dokonał reszty. Taniec, mrugające ultrafioletowe światła które uczyniły fluorescencyjny obraz tego dnia daleko bardziej rozjaśnionym, dziwne rzeczy wypisywane przez projektor nad głowami (np. każdy kto wie, kto jest Bogiem niech wejdzie na scenę) i rzucane na ścianę oraz ogłaszane przez głośniki." (Charles Perry, A History of the Haight-Ashbury, Vintage Books, A Division of Random House, New York, 1985, Copyright 1984 by Rolling Stone Press).

Na festiwalowej widowni znalazł się David Getz, młody perkusista, który w marcu 1966 został członkiem BB&THC. David Getz (perkusja, urodzony 24.01.1940 Brooklyn, New York) wyrósł w Brooklynie. Od dziecka zdradzał talenty artystyczne, nie tylko muzyczne, ale także malarskie. W młodości interesowała go kultura plemion indiańskich. Był członkiem tanecznej grupy The Heyoka Indian Dancers, dla której rytm był podstawą funkcjonowania. Od 14 roku życia David gra na perkusji studiując jednocześnie w Henry Adler School na Manhattanie. W trakcie nauki występuje z wieloma zespołami muzycznymi i tanecznymi. Razem z zespołem jazzu tradycyjnego Rick Lundy & The Saints trafił na tournee po Europie, którą zjeździł przy okazji autostopem. Po powrocie rozpoczął studia na uczelni artystycznej Cooper Union na Manhattanie. Po 3 latach przeniósł się do San Francisco, gdzie studiował w Art Institute. Spędził blisko rok na stypendium Fulbright'a w Krakowie. Malował i miał na tym polu spore osiągnięcia. Aż spotkał Petera Albina i przyjął propozycję wspólnego grania w zespole, zarzucając nocną pracę jako kelner i kucharz.

W marcu 1966 współpracował z nimi Ed Bogas (skrzypce). W chórkach wspomagały zespół dwie kobiety: Lynn Hughes oraz Mary Ellen Simpson. Zespół znajdował angaże przede wszystkim w San Francisco. Grali gdzie się da m.in. w klubach The Rock Garden, Matrix i Avalon Ballroom. Konkurencja była spora. W roku 1966 w rejonie San Francisco istniało około 1500 zespołów rockowych. Wzorem zespołu Jefferson Airplane rozpoczęli poszukiwanie wokalistki. Głównym wokalistą był wtedy Peter Albin, ale istniała moda na wokalistki rockowe, a poza tym muzycy chcieli skupić się na pracy instrumentalnej. Na początku 1966 roku szczególne wrażenie robił gitarzysta Jim Gurley, samouk, który odkrywał nowe techniki gry na gitarze. W 1966 roku grupa korzystała z usług pianisty nazwiskiem John Simon, ale trudno ustalić dokładnie kiedy. Człowiek ten produkował w 1968 roku album Cheap Thrills.

Pierwszy koncert Janis i BB&THC w klubie Avalon Ballroom zarządzanym przez Helmsa. Janis zupełnie zmieniła styl grupy wprowadzając maniery Otisa Reddinga i Tiny Turner. Pod koniec czerwca występują w tymże klubie z zespołem Quicksilver Messenger Service.

Koncert w California Hall, San Francisco, który został wydany na winylu Cheaper Thrills w 1984 roku. Album jest odbiciem tego, co grupa robiła w początkach wielkiej kariery Janis. Większość kompozycji, jakie wtedy wykonywali to tematy tradycyjne (I Know You Rider, Coo Coo, Down On Me) oraz covery m.in. (Come on Baby) Let the Good Times Roll (Lee Leonard) czy Ball And Chain (Big Mama Thornton). Spośród własnych kompozycji zespołu znalazły się Hey Baby, Whisperman i Gutra's Garden. Pierwszą solową kompozycją Janis była wykonywana wtedy piosenka Women Is Losers. Również David Getz skomponował piosenkę Harry, często wtedy wykonywaną na żywo. Na edycjach kompaktowych dodano utwór Hall of the Mountain King, norweskiego kompozytora klasycznego Edvarda Griega, co w pewnym sensie świadczy o ambicjach młodego zespołu.

Kontynuacja imprezy Children's Adventure Day Camp w klubie Avalon Ballroom, San Francisco. Wystąpił wtedy Bo Diddley.

Kontrakt z małą wytwórnią Mainstream Records specjalizującą się w muzyce jazzowej. Umowa opiewała na 5 lat. Zespół zdecydował się na ten krok będąc w długach. Z ramienia wytwórni umowę podpisał Bob Shad. Tego samego dnia zespół BB&THC z Janis rozpoczyna miesięczne występy w Chicago, gdzie grywali w klubie Mother Blues. Wyjazd nie był udany. Byli wtedy bez menadżera. Zespół nie chwycił ani publiczności ani producentów. Kierownik klubu nie wypłacił im całej uzgodnionej sumy pieniędzy. Wracali załamani. W trakcie pobytu dokonali kilku nagrań dla Mainstream Records.

1966.09

Grupa dostała menadżera, którym został Jim Kalarney. Poprawiły się sale koncertowe. W październiku wystąpili w Winterland z The Grateful Dead.

1966.12.12 - 14

Sesje nagraniowe do debiutanckiego albumu w Chicago, po których zagrali kilka koncertów przedświątecznych rozjeżdżając się już po różnych miastach Kalifornii.

Nowym menadżerem grupy został Julius Karpen. Jego pierwszym krokiem jest wyciągnięcie członków grupy z komuny hipisów w Lagunitas i przeniesienie ich do centrum miasta, dokładnie do Haight Ashbury. Janis ma romans z Joe McDonaldem z zespołu Country Joe & The Fish. Mieszkają razem przez 3 miesiące, po czym rozstają się.

Występ charatatywny w Fillmore Auditorium, San Francisco w ramach imprezy Sunflower-Phoenix Dance Benefit for Aid to Vietnam and Mississippi. Wystąpili również Country Joe & The Fish, Steve Miller Blues Band i Quicksilver Messenger Service.

Wydanie singla Down On Me / Call On Me. Nie wszedł na listy, ale po reedycji w lipcu 1968 doszedł do #43. Po kolejnej, pośmiertnej już reedycji w lipcu 1972 doszedł do #91.

1967.06.17 - 18

17 czerwca przełomowy występ na The Monterey International Pop Festival. Byli drugim tego dnia zespołem po Canned Heat. Janis wypadła fantastycznie. Zagrali 5 utworów: Down On Me, Combination Of The Two, Harry, Roadblock oraz Ball And Chain. Prasa wpadła w zachwyt. Zainteresowanie Janis wyraził szef wytwórni Columbia, Clive Davis.

"Chłopcy najpierw chwilę stroili instrumenty, a potem wyskoczyła główna wokalistka, błyszcząca, w srebrnobiałym spodniumie z lejącej się lamy. Stanęła w kółku za mikrofonem. Złapała go jak nawiedzona. Zapamiętale przytupywała. Po czym wydała z siebie krzyk, który wstrząsnął całym festiwalem. Odpowiedział jej ryk, jak gdyby ziemia się rozstąpiła." (Myra Friedman, Buried Alive. The Biography of Janis Joplin, Harmony Books, wydanie polskie WAB 2005, tłumaczenie polskie Anna Kołyszko).

18 czerwca Janis i Big Brother wystąpili ponownie, gdyż chciał ich zarejestrować reżyser Pennebaker, który kręcił film o festiwalu.

Big Brother & The Holding Company (od lewej):

Janis, David Getz, James Gurley, Peter Albin, Sam Andrew

Koncerty na wschodnim wybrzeżu. 17 lutego pierwszy koncert nowojorski w Anderson Theatre. Pomimo, że sala nie była pełna, publiczność zgotowała Janis wielką fetę. Było sporo dziennikarzy i ludzi z branży. Większość z nich przyszła po koncercie na przyjęcie do greckiej knajpy Pireus. Nazajutrz w prasie same superlatywy. Dzień wcześniej debiutowali w Filadelfii. Potem grali w Bostonie, Detroit i Chicago. Występy w Detroit próbowano zarejestrować z zamiarem wydania płyty koncertowej, ale sprzęt okazał się zawodny. Grupa także nie grała najlepiej. Grossman odrzucił taśmy. 8 marca wystąpili na otwarciu sali Fillmore East w Nowym Jorku. W kwietniu zakończyli trasę koncertami w klubie The Generation w Nowym Jorku. 7 kwietnia koncert w klubie The Generation przybrał formę protestu i nadano mu nazwę Przebudzenie Martina Luthera Kinga, którego zamordowano 4 kwietnia 1968 roku. Wystąpili również Jimi Hendrix, Buddy Guy, Joni Mitchell, Richie Havens, Paul Butterfield i Elvin Bishop.

Podczas trasy nagrali kilka numerów na album w studio. Niestety pod koniec trasy pojawiły się pierwsze jaskółki niezgody między Janis i zespołem. Media zainteresowane są tylko Janis. Big Brother czują to. Podczas trasy zespół nazywał się już inaczej, mianowicie Janis Joplin And Big Brother & the Holding Company.

Na zdjęciu od lewej: Peter Albin, David Getz, Janis, James Gurley, Sam Andrew

11 kwietnia wystąpili w programie telewizji ABC pt. Hollywood Palace. Wieczorem i przez następne dwa dni koncertowali w Fillmore i Winterland z Iron Butterfly i Booker T. and the M.G.'s.

Występ na Newport Folk Festival na wschodnim wybrzeżu.

"Nie byłam zbyt blisko z Janis Joplin, ale uwielbiałam jej muzykę i słuchałam jej albumów cały czas. Obie wyszliśmy z tej dekady i mieliśmy wzajemne uwielbienie dla siebie. Podczas Newport Folk Festival (1968), zapytałam ją czy nie zechciałyby wpaść do mojego hotelu na filiżankę herbaty czy coś w takiego, a ona powiedział: 'Co?'. Wyjęłam swoje nogi z ust i poczułam się jak idiotka. Nie wiedziałam zbyt wiele o tym, jak to jest być dzikusem..." (Joan Baez, notka do albumu Rare, Live & Classic, 1993).

Dwa dni wcześniej grali w Puerto Rico na imprezie zorganizowanej przez Columbia Records.

1968.08.17

Wydanie albumu Cheap Thrills przez wytwórnię Columbia. Złota płyta przed wydaniem. Sprzedaż w pierwszym miesiącu przekroczyła 1 milion egzemplarzy (wg niektórych źródeł). Produkcja John Simon. 6 utworów studyjnych i koncertowa wersja Ball And Chain zapisana podczas występu w San Francisco Winterland Ballroom, 12-13 kwietnia 1968. Początkowo album miał nosić tytuł Sex, Dope And Cheap Thrills, lecz wytwórnia wyperswadowała Janis pierwsze słowa. Zaraz po wydaniu albumu Janis i Big Brother dogadali się co do zakończenia współpracy. Mieli dotrwać razem tylko przez jesień.

"Nie jest zaskoczeniem, że prasa podziemna powinna polubić Big Brother od razu. Grupa jest przecież ucieleśnieniem fantazji hippisów: białe dzieciaki z klasy średniej w długimi blond włosami pretendują do bycia czarnymi. Cała rzecz wychodzi jak kiepska parodia..." (William Kloman, recenzja, New York Times, 09.1968).

1968.08

Wydanie singla Piece Of My Heart / Turtle Blues. #12.

Ostatni koncert BB&THC z Janis Joplin. Odbył się w klubie Avalon Ballroom, San Francisco.

Andrew: "To był jej błąd, że opuściła zespół tak wcześnie. Straciła swoją przystań. Nigdy nie wróciła do tego, czym była z Big Brother. Myślę, że dla nas Janis była bardziej tym, kim była, a nie tym, w kogo wierzyliśmy." (Anthony DeCurtis, Rolling Stone 17.09.1998).

Joplin: "To było smutne. Kocham tych facetów bardziej niż ktokolwiek na świecie. Ale jeśli poważne myślałam o sobie jako artystce, musiałam odejść. Zdobycie czegoś i prawdziwe uczucie, to cała rzecz z muzyki jakiej potrzebuję. Pod koniec byliśmy padnięci. Pracowaliśmy po 6 wieczorów na tydzień przez 2 lata, grając te same melodie i wkładaliśmy w nie wszystko co mogliśmy. Zużyliśmy się nazwajem." (Hit Parader, 1.09.1970).

Janis Joplin odchodzi od BB&THC. Jedynym muzykiem, który z nią pozostał na dalszą drogę artystyczną jest Sam Andrew. Grupa rozpada się pozbawiona dwóch wielkich indywidualności. Peter Albin i David Getz przechodzą w lutym 1969 do zespołu Country Joe & The Fish. Peter Albin grał na ich albumie Here We Are wydanym w lipcu 1969. David Getz prawdopodobnie także, ale nie ma go na liście muzyków. Obaj odeszli w czerwcu 1969 jeszcze przed wydaniem albumu.

W sierpniu 1969 reaktywacja Big Brother w składzie: Peter Albin, Sam Andrew, Dave Getz, James Gurley, Dave Shallock (gitara), Nick Gravenites (śpiew), Kathi McDonald (śpiew).

4 kwietnia 1970 roku odbył się koncert Big Brother & The Holding Company w San Francisco. Janis zaśpiewała z reaktywowanym zespołem, ale kończył się już proces formowania jej nowej grupy.

W październiku 1970 grupa wydała własny album Be A Brother nagrany z dużym wkładem muzycznym licznie zaproszonych gości. #134 USA. Oprócz dużego składu rdzennego zagrali: Mike Finnigan (klawisze), Richard Greene (skrzypce), Ira Kamin (klawisze) oraz sekcja instrumentów dętych Tower of Power. Udział Janis w sesjach jest możliwy. Podaje się, że śpiewała w chórkach w nagraniu Mr Natural. Producentem płyty był Nick Gravenites.

W 1971 roku wyszedł kolejny album How Hard It Is. #157 USA. Produkował Roy Segal. Oprócz rdzennej siódemki zagrał Mike Finnegan (klawisze). Muzycy wykorzystali na płycie kilka nowych instrumentów m.in. marimba i vibraslap. Po kilku trasach koncertowych rozpadli się gdzieś w 1972 roku.

W grudniu 1972 Peter Albin i David Getz ponownie przystali do Country Joe, który tym razem postanowił wskrzesić starych kumpli pod nazwą Country Joe & The All Stars Band. Występowali w nim do stycznia 1974, przy czym David z powodów osobistych rzadko udzielał się w grupie już gdzieś od maja 1973.

W październiku 1978 Big Brother okazyjnie zagrali w The Greek Theatre w Berkeley dla Cheta Helmsa.

W 1982 Peter Albin założył super grupę The Dinosaurus w składzie której znaleźli się obok niego John Cipollina, Barry Melton, Merl Saunders, Robert Hunter i Spencer Dryden. Po rozpadzie BB&THC w 1972 roku Sam Andrew rozpoczął studia w klasie harmonii i kontrapunktu na uczelni The New School for Social Research oraz w klasie kompozycji na uczelni Mannes School of Music. Komponował muzykę klasyczną. Na początku lat 80-tych wrócił do San Francisco. Grał wtedy na klarnecie i saksofonie. Dave Getz przeniósł sie do LA, ożenił się (Joan Payne, aktorka) i występował w muzycznej grupie awangardowej Passengers. Zbudował własne studio nagraniowe, malował, tworzył nowe formy artystyczne, które wystawiał w galeriach Ameryki i Europy.

Od 1987 roku BB&THC rozpoczynają kolejny rozdział działalności. Nie występują często, ale za to w całym świecie. Oprócz muzyków z okresu Janis, występują inni jak Michel Bastian (śpiew), Tom Finch (gitara), Chad Quist (gitara), Joel Hoekstra (skrzypce), Kate Russo (skrzypce), Lisa Battle (śpiew), Lisa Mills (śpiew), Sophia Ramos (śpiew). Sam Andrew prowadzi równolegle własny zespół The Sam Andrew Band. Gurley zrezygnował ze współpracy w maju 1997.