1946.05.16

Robert Fripp został urodzony w The Bearcross Nursing Home, Bearcross, Wimbourne, Dorset. Wimbourne jest miejscowością oddaloną około 15 km od Bournemouth. W szkole najbardziej lubił angielski i literaturę angielską.

Fripp: "Zacząłem grać na gitarze 24 grudnia 1957 roku. Moja matka robiła ze mną zakupy w wigilię świąteczną w małym miasteczku koło Wimbourne, i znaleźliśmy gitarę Egmond Brothers. Jakaś pani zwróciła tę gitarę, aby kupić inną, droższą. Był to okropny instrument i niemożliwym było nacisnąć struny powyżej siódmego progu. Wymagało to kolosalnego wysiłku fizycznego, jeśli miałem się zintegrować z tą techniką. Zabrało mi to więcej niż 13 lat, aby zarzucić tę wadę, która nie mogła być naprawiona. Początki były podstawowe. Jeden rok z tym instrumentem to było wystarczająco dużo, aby zamącić w moim graniu." (wywiad Roberta Frippa dla Rock & Folk, Francja, 05.1995).

Pierwszymi inspiracjami młodego Roberta byli Amerykanie: Scotty Moore, Elvis Presley, Chuck Berry, a nieco później jazzowy wirtuoz gitarowy Django Reinhardt.

Fripp: "Don Strike, mój przyszły nauczyciel, mieszkał zaledwie kilka minut od mojego domu. Gdybym znał go wcześniej, znalazłby mi inny instrument, ale niestety właścicielom sklepu zależało tylko na robieniu pieniędzy. Po 3 miesiącach samodzielnej nauki spotkałem Kathleen Gartell, chrześcijankę z Armii Zbawienia, która prowadziła szkołę muzyczną, aby dać młodym dzieciom jakieś zajęcie. Kilka tygodni później opanowałem już wszystko, czego mogła mnie nauczyć i wtedy poleciła mi Dona Strike'a. (...) Mając 12 lat zmieniłem gitarę na model Rosetti, który był mniej okrutny. Don uczył mnie podstaw gry na gitarze, ponieważ Kathleen była pianistką i nie mogła nauczyć mnie żadnej techniki. Lekcje Dona oparte były na big bandach z lat 20-tych. Prawdziwa postać, która nauczyła mnie wiele dzięki podłączeniu mnie do tradycji. Można się uczyć grać na gitarze samemu, wszyscy nauczyciele o tym wiedzą. Ale dobry nauczyciel wrzuci praktykę w perspektywie historycznej. Pamiętam na początku jak rozwijałem technikę crosspicking, której nikt wtedy już nie używał." (wywiad Roberta Frippa dla Rock & Folk, Francja, 05.1995).

Fripp: "Zaczynałem od My Bonnie Lies Over the Ocean. Muzycznie mnie to nie ruszało. Była to część wyobrażenia, że wydawcy muzyczni, którzy sprzedają podręczniki młodym muzykom być może nie mają interesu tych muzyków na myśli. Być może byliby bardziej szczęśliwi, gdyby sprzedali im raczej katalog niż dostarczyli im materiałów ćwiczeniowych wspomagających naukę. Potem nauczyłem się Spic and Spanish, co grałem w Verwood Memorial Hall, kiedy miałem 13 lat. Don Strike był moim pierwszym prawdziwym nauczycielem. Jego wykształcenie muzyczne to banjo w stylu lat 20-tych i 30-tych. Nauczyłem się grać takich rzeczy jak You're Nobody's Sweetheart Now." (http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).

Fripp: "Mając 14 lat moje zainteresowania gitarowe rozszerzyły się o Scotta Moore'a i Chucka Berry'ego. Ale jakoś w moim graniu nigdy nie zbliżyłem się do nich. Potrzebowałbym nieco więcej czasu, który nadszedł w wieku 20, 21 lat. Wtedy muzyka i granie na gitarze nadeszło razem i zacząłem szukać swojego osobistego dialektu." (http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).

Fripp: "Don Strike powiedział mi, że nadszedł czas, abym zagrał w zespole i The Ravens byli moim pierwszym. Od tamtej pory spędziłem 33 lata i 9 miesięcy w trasie. Aspekt był towarzyski z tymi wszystkimi muzykami zbierającymi się w domu Dona i dyskutującymi o wszystkim. Wtedy on poprosił mnie, czy nie chciałbym zająć się wszystkimi jego studentami." (http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).

Fripp: "Dlaczego lekcje gitarowe? Gdyż miałem czas, aby je dawać. Dawałem je w wieku 13, 17, 21 i 28 lat. Mogłem dawać lekcje albo reformować King Crimson. Co 7 lat są w moim życiu jakieś zmiany, co jest irracjonalne, ale zdarza się nawet w muzyce. Dwie rzeczy pozwalają nam opisać te zmiany. Efekt niespodzianki: 'jak to się stało?' i poczucie nieuchronności: 'Jak to się mogło nie stać?'. Jeden postrzega zmianę jako rodzaj niespodzianki, a racjonalność wtedy buduje wrażenie nieuchronności. W pewnych momentach mojego życia wycofywałem się z hałasu i chaosu, by pozwolić zaprezentować się przyszłości i to zawsze wychodziło." (wywiad Roberta Frippa dla Rock & Folk, Francja, 05.1995).

1963

Fripp: "Punkt zwrotny nastąpił kiedy miałem 17 lat. Zostałem z moją siostrą na wakacjach na wyspie Jersey. I wziąłem swoją gitarę. Miałem sporo okazji, aby tam ćwiczyć, co było cudowne. I właśnie tam głębiej zaprzyjaźniłem się z tym instrumentem. Po powrocie do domu ogłosiłem matce, że będę profesjonalnym gitarzystą. Matka starała się mi to wyperswadować. Po prostu się popłakała. Wziąłem sobie jej reakcję do serca i odłożyłem swoją decyzję aż do osiągnięcia dwudziestki." (http://www.progressiveears.com/frippbook/ch04.htm).

Początki kariery muzycznej Roberta. Snucie planów na temat zespołu muzycznego.

Fripp: "Kiedy miałem 17 lat grałem w Chewton Glen Hotel z zespołem The Douglas Ward Trio, oraz z kilkoma innymi lokalnymi zespołami tanecznymi. To działo się w 1963 i 64 roku. Między League Of Gentlemen a The Chewton Glen było pewne sprzężenie." (Eric Tamm, Robert Fripp - From Crimson King To Crafty Master, http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).

1964.03 - 1965.08

The League Of Gentlemen

Początek działalności The League Of Gentlemen. To była druga profesjonalna grupa Roberta. Nazwę jej wymyślił Gordon Haskell, jej basista, późniejszy członek King Crimson.

Fripp: "Grałem w The League Of Gentlemen w zachodnim regionie Anglii. Zamykałem biuro o 6, wskakiwałem do pojazdu terenowego i wyjeżdżaliśmy poza miasto. O ósmej wieczór byliśmy na scenie grając nasze wersje The Beatles i The Four Seasons czy skomplikowane aranżacje instrumentalne w typu Orange Blossom Special, grupy The Spotnicks. Ignorowałem fakt, że taśma była przyspieszana i starałem się grać równie szybko. Rzadko bywałem w domu przed 2-gą w nocy. Wracając doskonaliłem swoją technikę, diatoniczne ćwiczenia arpeggio, zasypiając i często budząc się z rękami gotowymi do grania." (wywiad Roberta Frippa dla Rock & Folk, Francja, 05.1995).

Zespół wydał dwa single w latach 1965 / 66. Pierwszy z 1965 roku: Each Little Falling Tear / And I Do Now. Drugi, wydany w lutym 1966: How Can You Tell / How Do They Know dla Columbii.

1965.09 - 1967.10

Majestic

Robertowi zaproponowano koncerty w hotelu Majestic, gdyż ich gitarzysta Andy Summers wyjechał do Londynu. Robert grał tu dla Hebrew Fraternity w Bournemouth. Jednocześnie pracował w hotelu. Summers zagra później w The Police, będą również współpracować z Robertem w latach 80-tych.

1965.10 - 1967.01

Na jesieni 1965 roku Robert rozpoczął studia w Bournemouth College. Zetknął się tam z Johnem Wettonem, który również studiował.

Fripp: "Na uniwersytecie uczyłem się ekonomii, ekonomii politycznej, historii i doktryn politycznych. Aby przetrwać grałem w żydowskim hotelu w Bournemouth. Big band, w którym grałem pożegnał Andy Summers i dołączył wtedy do zespołu Zoota Money'a. W wieku 20 lat zrozumiałem, że muszę podjąć decyzję o przejściu na zawodowstwo i poświęcić się temu całkowicie." (wywiad Roberta Frippa dla Rock & Folk, Francja, 05.1995).

Zdał egzaminy z ekonomii, historii ekonomii i historii polityki. Zamierzał wyjechać do Londynu i studiować zarządzanie nieruchomościami.

1967.05.16

Robert decyduje się na dobre zarabiać na muzyce. Na początek stworzył zespół Cremation, ale po kilku koncertach rozwiązał go, gdyż bał się o swoją dalszą reputację.

1967.12

Robert występuje z Majestic na koncercie z okazji świąt. Był już członkiem Giles Giles & Fripp.

1967.06 - 1968.12

Giles Giles & Fripp

Kliknij i poczytaj o Giles Giles & Fripp.

Fripp: "Pamiętam, jak jechałem do hotelu pewnego wieczoru i usłyszałem Sgt. Pepper po raz pierwszy. Włączyłem po przedstawieniu albumu, więc nie wiedzialem początkowo kto to gra. To zdumiało mnie, A Day In The Life, wielkie rozwinięcie na końcu. Wtedy słuchałem Hendrixa i Claptona z John Mayall's Bluesbreakers, kwartetów smyczkowych Bartoka, Strawińskiego The Rite Of Spring, Dworzaka New World Symphony. Wszystko to przemawiało do mnie w ten sam sposób. To wszystko była muzyka. Być może różne dialekty, ale ten sam język. Od tego momentu moim problemem było jak wziąć energię muzyki rockowej i rozszerzyć ją na muzykę tła jako element europejskiej tonalnej tradycji harmonicznej. Innymi słowy jak brzmiałby Hendrix gdyby grał Bartoka?" (Eric Tamm, Robert Fripp - From Crimson King To Crafty Master, http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).

1969.01 - 1970.05

King Crimson

Kliknij i poczytaj o King Crimson.

1970.08 - 1972.04

King Crimson

Kliknij i poczytaj o King Crimson.

1970.11 - 1971.12

Centipede

Centipede byli projektem od początku prowadzonym przez pianistę jazzowego Keitha Tippetta. Keith współpracował w 1970 roku z King Crimson, ale zespół rozleciał się. Na jesieni został zaproszony na sesje nagraniowe albumu Lizard i zaraz potem Fripp zaproponował mu pełne członkostwo KC, na co Tippett zareagował odmową. Właśnie wtedy, pod koniec 1970 roku już kombinował z projektem Centipede, stąd odmowa. Pierwszym koncertem Centipede był wystep w London's Lyceum 15 listopada 1970, a zaraz potem wyjechali na dwa koncerty do Bordeaux we Francji. Tippett zebrał mnóstwo ludzi, bo mówiło się o 50 osobach. Wśród nich kwiat jazzu brytyjskiego np. Robert Wyatt, Elton Dean, Nick Evans, Mark Charig, Karl Jenkins, Ian Carr, Brian Smith, Jeff Clyne, Roy Babbington, Bryan Spring, John Marshall, Robert Fripp, Peter Sinfield, Ian McDonald, Boz Burrell. Poza nimi klasyczni muzycy z London School of Music. Wszyscy oni mieli zagrać tylko jedną długą kompozycję, nad którą Tippett pracował od miesięcy. Podstawą tej kompozycji były improwizacje uczestników muzycznej przygody. W czerwcu 1971 grupa Centipede nagrywała swój jedyny album Septober Energy w Wessex Studios (16 - 19.06.1971). Produkował Robert Fripp. Album został wydany w październiku 1971. W tydzień po wydaniu wszyscy wystąpili w Royal Albert Hall w Londynie (14.10.1971, grali m.in. Boz Burrell i Ian McDonald). W grudniu 1971 wystąpili w Rainbow Theatre i to był ich ostatni raz. Centipede byli unikalnym projektem free-jazzowym nie tylko w latach 70-tych.

Oto wszyscy muzycy, którzy brali w nim udział: pianiści (Keith Tippett), wokaliści (Maggie Nicholls, Julie Tippett (żona Keitha), Mike Patto, Zoot Money, Boz Burrell), gitarzyści (Brian Godding, Robert Fripp), basiści (Brian Belshaw, Roy Babbington, Jill Lyons, Harry Miller, Jeff Clyne, Dave Markee), perkusiści (John Marshall, Tony Fennell, Robert Wyatt), skrzypkowie (Wendy Treacher, John Trussler, Roddy Skeaping, Carol Slater, Louise Jopling, Garth Morton, Channa Salononson, Steve Rowlandson, Mica Gomberti, Colin Kitching, Philip Saudek, Esther Burgi), wiolonczeliści (Michael Hurwitz, Timothy Kramer, Suki Towb, John Reese-Jones, Katherine Thulborn, Catherine Finnis), saksofoniści altowi, sopranowi i fleciści (Elton Dean, Jan Steel, Ian MacDonald, Dudu Pukuwana), saksofoniści tenorowi (Larry Stabbins, Gary Windo, Brian Smith, Alan Skidmore), saksofoniści barytonowi, basowi, klarneciści i obojowcy (Dave White, Karl Jenkins, John Willimas), trębacze, korneciści, również flueghorniści (Peter Parkes, Mick Collins, Ian Carr, Momgesi Fesa, Mark Charig), puzoniści (Nick Evans, Dave Amis, Dave Perrottet, Paul Rutherford). Wilf Gibson dyrygował i grał na pierwszych skrzypcach.

Centipede odrodzili się w październiku 1975 występując na kilku koncertach we Francji. W składzie był wtedy inny muzyk King Crimson, David Cross.

1972.07 - 1974.09

King Crimson

Kliknij i poczytaj o King Crimson.

1972.09.08

8 września 1972 spotkali się w studio Fripp i Eno.

"Pewnego wieczoru we wrześniu 1972, mniej więcej w tym samym czasie kiedy King Crimson III rozpoczęli próby, Brian Eno zaprosił Frippa do swojego domu i pokazał mu system tworzenia muzyki przy pomocy dwóch sprzężonych magnetofonów, który działał w ten sposób, że gdy grano pojedynczy dźwięk był on słyszany kilka sekund później przy niższym poziomie głośności, potem znowu kilka sekund później na normalnym poziomie głośności i tak dalej. System zezwalał na ustawianie różnych parametrów, w tym poziomów głośności i czasu trwania opóźnienia; więcej, sygnał pierwotny mógł być odłączony od pętli, co powodowało, że nagrane już dźwięki mogły być powtarzane w nieskończoność, a pierwotny sygnał mógł być grany na pierwszym planie. Obaj muzycy przystąpili ochoczo do pracy i po 45 minutach wyprodukowali ponad 20-minutowy utwór, który nazwali The Heavenly Music Corporation, który stał się stroną A na albumie No Pussyfooting wydanym następnego roku." (Eric Tamm, Robert Fripp - From Crimson King To Crafty Master, http://www.furious.com/perfect/fripp2.html).