1948.08.20

Urodzony w West Bromwich, Staffordshire, dwojga imion Robert Anthony. Przez 6 lat będzie uczył się w King Edward VI's Grammar Scool w Stourbridge.

1960.12.25

Robert otrzymuje magnetofon Dansette w prezencie choinkowym. Grał tylko mono. Robert twierdzi, że używał go do 1969 roku, kiedy ukazał się 2-gi album.

1963

Porzuca szkołę i poświęca się muzyce. Nie chce już być buchalterem. Śpiewa w przeróżnych zespołach w rejonie The Black Country (Birmingham), pierwszym był The New Memphis Bluesbreakers. Od wczesnych lat młodzieńczych jest zafascynowany bluesem, słucha Bobby Parkera i Roberta Johnsona. Blues spowodował, że Robert opuścił dom i szukał pracy jako śpiewak.

1964

Robert wchodzi w skład grupy The Crawling King Snakes. Grał tu także John Bonham. Krótko potem zalicza zespoły The Blach Snake Men oraz The Delta Blues.

1966

Listen

Tworzy grupę Listen, która nagrała kilka singli dla CBS. Skład: Robert (śpiew), Roger Beamer (bas), John Crytchley (gitara), Geoff Thompson (perkusja). Grupa powstała w Birmingham, gdzie udało się im podpisać kontrakt z CBS i wydać singla You'd Better Run / Everybody's Gonna Say (10.1966), piosenkę grupy The Young Rascals. Utwór wydała jednocześnie grupa The N'Betweens. Przez pewien czas road-menadżerem Listen był Noddy Holder, któremu słabiej się wiodło na scenie, lecz właśnie po pracy w grupie Listen załapał się do N'Betweens, która była zaczątkiem Ambrose Slade i Slade. Grupa Listen nie miała charakteru bluesowego. Zwykły pop. Kariera Roberta stanęła pod znakiem zapytania. Był taki moment, kiedy Robert rozważany był jako wokalista The N'Betweens, ale nie zgodził się.

1966

Band Of Joy

Robert wchodzi w skład grupy Band Of Joy, z której szybko zostaje wyrzucony. Wtedy stara się stworzyć alternatywny zespół o tej samej nazwie, ale to się kończy ugodą między muzykami. Robert zasila kolejne wcielenie Band Of Joy, przypuszczalnie trzecie. Znani z Listen basista Roger Beamer i gitarzysta John Crutchlet występują okazyjnie w Band Of Joy. W okresie od schyłku 1967 do 1968.05 grupa stabilizuje się w składzie: Robert, Chris Brown (klawisze), Kevin Gammond (gitara), Paul Lockey (bas), John Bonham (perkusja). Na początku 1968 nagrywają 4 utwory demo w Regent Studios. Utwór Memory Lane był planowany do edycji na singlu, ale to upadło. Pozostałe 3 nagrania to: Hey Joe, For Which It's Worth (Buffalo Springfield) oraz Adriatic Sea View (aternatywny tytuł Got To Find My Baby). Styl: heavy rock-blues. Robert w pełnej palecie wokalnej. W lecie (maj) 1968 zespół rozpada się, gdyż Robert i perkusista wchodzą w skład Led Zeppelin.

Robert: "Byliśmy szanowani, jednak muzyka była wtedy bardziej trudna."

Robert podaje, że wzorowali się na Buffalo Springfield. Na początku lat 70-tych Gammond i Pasternak zakładają grupę Bronco, do której przyłączył się perkusista Peter Robinson. Grał on w Band Of Joy przed Bonzo. Innym członkiem Bronco był młody gitarzysta Robbie Blunt, który później zaistnieje w grupie Roberta po rozwiązaniu Led Zeppelin. Po grupie Bronco, Blunt grał w Silverhead z Michaelem Des Barres'em, potem był w Chicken Shack. W Chicken Shack grał także Paul Martinez.

W 1976 Band Of Joy reaktywuje się w składzie: Kevin Gammond (gitara, śpiew), Paul Lockey (gitara, śpiew), John Pasternak (bas), Michael Chetwood (klawisze), Francesco Nizza (perkusja). W 1978 wydają album dla Polydor pn. Band Of Joy. Był pomysł, aby Robert i Bonzo wystąpili gościnnie na albumie, ale skończyło się na pomyśle. W zasadzie na albumie grał Robinson, co spowodowało powrót Nizzy do Włoch. Drugi album 24K grupa wydaje w 1983 dla Thunderbolt.

W 1989 roku ukazał się kompilacyjny album In The Forest, gdzie Band Of Joy z Robertem mają utwór Adriatic Sea View.

1967.początek

Robert podpisuje kontrakt z CBS na nagranie 3 singli. Wszystkie przepadły.

Robert: "Pracowałem jako robotnik drogowy. Wylewałem asfalt w West Bromwich. Miałem 6 szylingów na godzinę, opiekę zdrowotną i duże bicepsy."

1967.03

Wydanie solowego singla dla CBS: Our Song / Laughing Crying Laughing.

1967.07

Wydanie solowego singla dla CBS: Long Time Coming / I've Got A Secret.

1968.08

Robert gra sesje z Alexisem Kornerem, co spowodowało angaż Roberta do jego zespołu Hobbstweedle, grającego w salach Anglii środkowej. Na jednym z koncertów pod koniec sierpnia Grant i Jimmy podpatrywali Roberta, by złożyć mu propozycję wejścia do nowo tworzonego zespołu. W tym czasie Robert chciał wydać singla Operator, ale do tego nie doszło. Utwór ten został wydany w 1971 na albumie Alexisa Kornera, Bootleg Him. Inny utwór nagrany w tym okresie to Steal Away z września 1968. Produkował go Ian Samwell. Wydano go na albumie Alexisa Kornera, On The Move w 1996. Ciekawostką jest fakt, że jest to wspólna kompozycja Roberta, Kornera i Steve Millera. Robert bywał w Londynie i występował w klubie Cellar Club.

1968.10 - 1980.12

Led Zeppelin

W grupie nazywano go Percy. Na zdjęciu poniżej Robert symbolizuje lansowany w latach 70-tych farmerski styl życia gwiazd rocka. Celował w tym także Paul McCartney.

Robert: "Żyję skromnie przy granicy z Walią z ludźmi, których znam od lat. Jestem sentymentalny. Chciałbym myśleć, że ludzie postrzegają mnie w taki sposób, a nie jako ulicznego wojownika."

Kliknij i poczytaj o Led Zeppelin.

1968.11.09

Robert żeni się z Maureen Wilson, którą znał od dwóch lat. Spotkali się na koncercie Georgie Fame'a. Wkrótce zamieszkali razem w domu pełnym emigrantów indyjskich, do których należała też Maureen. Zrobili łącznie troje dzieci, córkę Carmen Jane urodzoną 1968.11.21 oraz dwóch synów. Pierwszy Karac, urodziny w 1972, zmarł w lipcu 1977 po zapaleniu żołądka, drugi Logan Romero, został urodzony 1979.01.21. Dosyć oryginalne imię Karac wywodzi się od imienia wojownika walijskiego Karacusa i było efektem zainteresowań Roberta historią Walii. Również imię Logan nie było wtedy popularne.

Maureen i Robert

1979.01.21

Małżeństwu Roberta rodzi się 3 dziecko Logan Romero. Przyjście Logana na świat dało rodzinie nowe siły po śmierci syna Karaca. Widać to w tekście piosenki All My Love. Mieszkają w posiadłości w Wolverly Hall.

1980.01

Robert wystąpił na koncercie dla Kambodży. Wydanie kasety video Little Sister z fragmentami koncertu.

1981.02

Wydanie składanki The Concerts For Kampucha. Robert w utworach: Rockestra Theme, Let It Be, Lucille (z Jonesem i Bonhamem), Little Sister (z grupą Rockpile).

1981.początek - 1985.01

The Honeydrippers

Robert formuje grupę The Honeydrippers, grającą r&b i blues wzorowany na amerykańskim. W 1945 roku amerykański pianista rozrywkowy Joe Liggins nagrał utwór The Honeydripper, który stał się jego dużym przebojem. Na początku lat 50-tych grał razem z zespołem, który nazwał The Honeydrippers. W 1961 roku ten przebój nagrał też inny amerykański pianista Roosevelt Sykes. Między marcem a czerwcem 1981 występowali w Anglii z małym powodzeniem. Oryginalny skład: Robert, Robbie Blunt (gitara), Andy Sylvester (gitara), Keith Evans (sax), Ricky Cool (sax, harm), Jim Hickman (bas), Kevin O'Neill (perkusja). Robert traktuje zespół eksperymentalnie i jednocześnie razem z Bluntem rozpoczyna prace nad projektem solowym (Pictures At Eleven).

1981.04.12 - 13

Pierwsze dwa koncerty The Honeydrippers w Anglii. W kwietniu wystąpią jeszcze raz (28).

1981.05

3 koncerty w Anglii, Nottingham i Bradford.

1981.12.22

Po 7-miesięcznej przerwie pojedynczy koncert w Leeds Warehouse.

1982.03.09

Robert rozpoczyna serię koncertów w Anglii z zespołem The Honeydrippers. Grają własne rzeczy, ale też utwory Alberta Kinga (Crosscut Saw), Howlin' Wolfa (How Many More Times), Otisa Rusha, Gene Vincenta i Bobby Darina.

1982.05

Koncert w Monachium, Niemcy.

1982.06

Wydanie kasety video Burning Down One Side (Swan Song), na której śpiewa Robert.

1982.06.28

Wydanie solowego albumu Roberta, Pictures At Eleven. #2UK, #5 USA. Muzycy: Robbie Blunt (gitary), Paul Martinez (bas), Jezz Woodroffe (klawisze i syntezatory), Phil Collins (perkusja), Cozy Powell (perksuja), Raphael Ravenscroft (sax, tylko w utworze Pledge Pin). Martinez grał w krótko w Chicken Shack, Blunt także i to aż do 1982 roku. Woodroffe wydał w 1980 solowy, instrumentalny album Opposite Directions. Album nie zwrócił niczyjej uwagi, oprócz Roberta. Produkcja własna Roberta dla Swan Song. Nagrań dokonano w Rockfield Studios Monmuth. Album bardzo zbliżony brzmieniem do propozycji Led Zeppelin, a niektórzy krytycy uważali, że brzmienie to jest przedłużeniem muzyki Led Zeppelin. Większość tekstów Robert poświęcił swoim problemom osobistym.

Robert: "Gra z nowymi muzykami po 12 latach gry z Led Zeppelin była początkowo ciężka, ale okazało się że jest dużo lżejsza niźli przewidywałem. Uzmysłowiłem sobie, że chcę wylać całą moją duszę jak tylko drzwi się otworzyły. Od tego momentu byłem gotów pracować z każdym." (notka na albumie).

1982.07.21

Występ w Londynie na Prince's Trust Rock Gala w Dominion Theater. Grali Worse Than Detroit. Plany śpiewał w I Wanna Take You Higher razem z innymi. Nagrania ukazały się na albumie Prince's Trust.

1982.08 lub 10

Występy w klubie Sgt Pepper Bar w San Antonio na Ibizie.

1982.09

Wydanie singla Burning Down One Side / Moonlight In Samosa. W innej wersji znalazł się dodatkowo utwór Far Post. #72 UK, #64 USA.

1982.11

Wydanie singla Pledge Pin / Fat Lip w USA. #74.

1982

Bardzo niewiele koncertów wyszło. Pojedyncze występy w maju, lipcu, sierpniu, listopadzie i grudniu.

1983.06

Wydanie singla Big Log / Messin' With Mekon. W innej wersji doszedł utwór Stranger here... Than Over There. #10 UK.

1983.06.22

Występ Roberta w Newcastle był filmowany przez BBC (Tyne Tees TV). Robert był tak niezadowolony z występu, że zapłacił 7000 funtów za to, aby telewizja nigdy nie mogła puścić tego filmu. Głównym powodem takiego zachowania Roberta były jego problemy z gardłem. I tak większość dokonanych nagrań ukazała się na bootlegu. Nagrano: Little Sister/Treat Me Right/Sea Of Love/Pledge Pin/Other Arms/In The Mood/Big Log/Like I've Never Been Gone/Worse Than Detroit/Other Arms (take 2)/In The Mood (take 2)/Big Log (take 2)/Fat Lip/Burning Down One Side. W składzie następujący muzycy: Robbie Blur, Bob Mayo I Robert Taylor z The Queen.

1983.07.04

Wydanie singla Big Log / Far Post w USA. #20. Utwór ze strony B ukazał się na ścieżce dzwiękowej z filmu White Knights w 1985 roku.

1983.07.11

Wydanie drugiego solowego albumu The Principle Of Moments. #7 UK, #8 USA. Muzycy: Robbie Blunt (gitary), Paul Martinez (bas), Jezz Woodroffe (klawisze), Phil Collins (perksuja), Barriemore Barlow (perksuja), John David (śpiew), Ray Martinez (śpiew). Tytuł odnosi się do fizyki. Robert założył własną wytwórnię płytową Es Paranza. Dystrybucja przez Atlantic. Album wydała już nowa wytwórnia. Nagrań dokonano w Rockfield Studios, Monmouth, Gwent. Produkcja Roberta. Singiel Big Log stał się pierwszym wielkim solowym przebojem. Wszystkie kompozycje Roberta Planta i Robbie'ego Blunta. W utworach In The Mood, Messin' With The Mekon, Thru With The Two Step, Horizontal Departure i Stranger Here...Than Over There dodatkowo autorem jest Paul Martinez. Natomiast Jezz Woodroffe współpracował przy utworach Horizontal Departure, Stranger Here...Than Over There oraz Big Log.

1983.08.26 - 1983.10.01

Tour USA. 1-szy tour Roberta jako solisty. Zakończony w Vancouver, Kanada. W sierpniu 5 koncertów, we wrześniu 19, w pazdzierniku 1. 12 września występ w MSG, NY.

1983.11

Wydanie singla In The Mood / Pledge Pin (live) w UK. W innej wersji płytki doszedł utwór inny live, Horizontal Departure. SP nie wszedł na listy. W USA wydano w listopadzie SP In the Mood / Horizontal Departure (#39 USA).

1983.11.22 - 1983.12.24

Tour brytyjski. Początek w Glasgow. 12-13 grudnia występy w Hammersmith Odeon w Londynie. Zakończyli w wigilię oczywiście w Birmingham.

1983.11

Duży tour promocyjny po USA, UK i Dalekim Wschodzie, zakończony na początku 1984. 4 grudnia w Bristol, UK, Robert zaprosił na scenę Jonesa. Wykonali utwór Little Sister. 13 grudnia w Hammersmith Odeon, Londyn, Robert zaprasza na scenę Jimmy'ego i razem wykonują utwór Treat Her Right. Tour brytyjski skończył się 24 grudnia. Przygotowania do bardziej dalekiej eskapady do Australii.

1983

Cichy i przyjacielski rozwód Roberta z Maureen.

1984.01.22 - 1984.02.11

Tour po Australii. 10 koncertów w dużych miastach. Grali m.in. In the mood/Pledge Pin/Messin' with the Mekon/Moonlight in Samosa/Fat lip/Thru with the Two step/Other Arms/Horizontal Departure/Wreckless love/Slow dancer/Like I've Never Been Gone.

1984.02.16 - 26

Tour po Japonii. 8 koncertów w głównych miastach: Tokio, Osaka, Nagoja.

1984.03

Nagrywa album Honeydrippers Vol. 1 w studiach Atlantic. Jimmy gra w dwóch nagraniach. W składzie: Robert, Blunt, Cool, Evans, Sylvester, O'Neill, Jim Wickman. Oprócz Jimmy'ego zaproszono Jeffa Becka.

1984

Wydanie kasety video z koncertu Prince's Trust Rock Gala (MGA/UA) Robert w utworach Worse Than Detroit, I Wanna Take You Higher. Różni wykonawcy.

1984.11.12

Wydanie albumu The Honeydrippers Vol. 1. #56 UK, #5 USA. W utworach Sea Of Love i I Get A Thrill na gitarze zagrał Jimmy Page. W utworze Rockin' At Midnight na gitarze grał Jeff Beck. Produkcja albumu Nugetre & The Fabulous Brill Brothers. Nie ma kompozycji Roberta, tylko starocie. Jest utwór Raya Charlesa, I Got a Woman. Jest to krótki album złożony z 5 utworów: I Get A Thrill, Sea Of Love, I Got a Woman, Young Boy Blues, Rockin' At Midnight. 18 minut muzyki.

1984.11

Wydanie kaset video The Honeydrippers. Singiel Rockin' At Midnight oraz Sea Of Love, z wokalem Roberta. Stacje radiowe w USA przepuściły stronę A, cover bluesmana Charlesa Browna z 1959 roku i Roya Browna (#25). Zajadle natomiast grali stronę B, Sea Of Love, co doprowadziło utwór do #3 na listach Billboardu. Robert był zdumiony, gdyż, jak twierdził, nagrał Sea Of Love dla żartu i bez większej pasji.

1984.12

Wydanie singla Sea of Love / I Get A Thrill w USA. #3. W Anglii na stronie B znalazł się Rockin' At Midnight. #56.