1944.08.16

Urodzony w Herne Bay, Kent, UK.

1950 - 60

Dzieciństwo spędził w Malezji, wtedy Malajzji, gdzie jego ojciec Rowan Ayers pełnił funkcje administracyjne. Kevin z pewnością był pod wpływem większej spontaniczności, wolności i braku formalizmu wschodniego stylu życia, który go otaczał, niż kolonialnych przywilejów, z powodu których się tam znalazł.

1960

Powrót w rodzinne strony Herne Bay spowodował poszukiwanie wartości, które były dla niego atrakcyjne i tak dostał się w środowisko Wyatta i jego niekonwencjonalnych kolegów w Canterbury. Georgiański dworek należący do matki Kevina, Honor, był ogniskiem dla lokalnej Bohemy zajmującej się awangardowym jazzem, dadaistyczną sztuką i poezją. Stopniowo poznawał Ratledge'a, braci Hopper i potem Davida Allena. Ayers nie lubił tego, co grają, ale pozostawał ich przyjacielem.

1963.07 - 1965.07 lub 09

Wilde Flowers

Kevin komponuje swoją pierwszą piosenkę She's Gone, pod wyraźnym wpływem The Beatles.

Kliknij i poczytaj o Wilde Flowers.

1965.04

Wyjeżdża na Ibizę z Allenem. Tu ponownie spotyka się z klimatem swojej młodości. Po przyjeździe nie układa się konfrontacja z zespołem The Wilde Flowers.

1966.06 - 1966.08

Mister Head

Kevin wchodzi w skład Mister Head, prototypu The Soft Machine. Oprócz niego grają Wyatt, Allen i Larry Nolan.

1966.08 - 1968.12

Soft Machine

Ayers nie wytrzymał trudów tournee w 1968 roku po USA. Dla niego tour był koszmarem, gdyż zawierał codzienne koncerty, przy zupełnym braku wolności.

Kliknij i poczytaj o Soft Machine.

1969.wiosna

Ayers odpoczywa na Ibizie. Nie zamierza dołączyć do kolegów, ale rodzi się pomysł kariery solowej. Pisze piosenki.

1969.lato

Nagrania w Abbey Road Studios do albumu Joy of a Toy. Wystąpili: Ayers (śpiew, gitara, fortepian, bas), David Bedford (fortepian, aranżacje), Rob Tait (perkusja), Robert Wyatt (perkusja), Mike Ratledge (organy, fortepian, flet), Hugh Hopper (bas), Jeff Clyne (bas), Paul Minns (obój), Paul Buckmaster (wiolonczela) plus 3-osobowy chórek.

Pojawia się promocyjny SP Eleanor's Cake Which Ate Her. Nie wydano go na rynku.

1969.09

Nagranie utworu Soon Soon Soon, przewidywanego jako singiel. Ayers wziął do współpracy Davida Bedforda i Roberta Wyatta, występującego pod pseudonimem Whack Skins. Nagranie to wydano dopiero na albumie Odd Ditties w lutym 1976.

1969.11

Wydanie albumu Joy of a Toy. Był to 13-sty album wydany dla nowej wytwórni Malcolma Jonesa, Harvest. Utwory aranżował David Bedford, nieznany wtedy klasyczny kompozytor. Koprodukował Peter Jenner, którego Blackhill Enterprises prowadziło Ayersa. Album kosztował 4 000 funtów. Jego pojawienie się było znaczącym wydarzeniem. Dało Ayersowi sukces po wcześniejszym rozczarowaniu showbiznesem. Melodie pełne zadumy, radosne improwizacje i melancholiczne teksty. Reklamy ukazały się tylko w taniej prasie podziemnej, więc być może stąd sukces nie poszedł w parze ze sprzedaża. Wszystkie kompozycje Ayersa. Nazwa albumu pochodzi od nagrania z 1-szej płyty Soft Machine. Od tego miejsca rozpoczyna się długa i owocna współpraca Ayersa z Davidem Bedfordem.

1970.01

Nagranie singla Singing A Song In the Morning. Pomagali mu przyjaciele z Caravan oraz Syd Barrett. Pomimo, że Syd grał na gitarze, w końcowym miksie usunięto go ze ścieżki dźwiękowej.

1970.02.10

Nagrania w Maida Vale Studios w Londynie dla programu BBC Top Gear. Ayers nagrał 5 utworów Stop This Train, Clarence in Wonderland, Why Are You Sleeping, The Oyster and the Flying Fish, Hat Song. Emisja 28 lutego 1970. W sesji udział wzięli: Ayers (śpiew, gitara), David Bedford (fortepian), Mike Ratledge (organy), Lol Coxhill (sax sopran), Elton Dean (sax alt), Lyn Dobson (sax sopran, harmonijka), Nick Evans (puzon), Hugh Hopper (bas), Robert Wyatt (perkusja). Nagrania wydano dopiero w 1996 roku na CD Kevin Ayers: Singing The Bruise.

1970.03 - 1971.08

Whole World

1971.jesień - 1972.początek

Ayers przyłączył się do grupy Gong Daevida Allena we Francji i odbył z nią tournee po Anglii i Belgii. Współpraca nie układała się.

1971.jesień

Nagrywanie albumu Whatevershebringswesing w Abbey Road Studios, firmowanego przez Ayersa, ale w sesjach brali udział muzycy Whole World oraz Gong: Kevin Ayers (śpiew, gitara, fortepian, bas), Mike Oldfield (bas, gitara), David Bedford (klawisze, aranżacje), Didier Malherbe (sax, flet), Dave Dufort (perkusja), Robert Wyatt (chórki), Gerry Fields (skrzypce), Johnny Van Derek (skrzypce), Tony Carr (perkusja), William Murray (perkusja).

1972.01

Wydanie albumu Whatevershebringswesing. Jakość albumu oceniono wysoko, pomimo, że nie tak dobrze, jak poprzednich. Wszystkie kompozycje Ayersa oprócz Among Us (Bedford). Wielowarstwowy utwór Bedforda There Is Loving oraz hymn tegoż autora Song From the Bottom of a Well oceniano najwyżej.

1972.01.06

Sesja nagraniowa dla programu BBC In Concert. Whole World w składzie: Ayers, Bedford, Coxhill, Oldfield i Dufort. 12-osobowa orkiestra. Nagrania dokonano w Paris Theatre w Londynie. Emisja 15 stycznia.

1972.02

Ukazuje się album Nurses With Elephants firmowany przez Davida Bedforda. Reedycja 1993. Ayers śpiewał w utworze Sad And Lonely Faces do wiersza Kennetha Patchena.

1972.03 - 1972.10

Archibald

1972.03.21

Sesja nagraniowa dla programu BBC Top Gear w studiach Kensington House w Londynie. Nagrywają 4 utwory wspólnie z Oldfieldem, Davidem Bedfordem. Kilku ludzi m.in. Wyatt uczestniczy w chórkach. Emisja 14.04.1972. Nagrano następujące utwory: Take Me To Tahiti, Whatevershebringswesing, Stranger In Blue Suede Shoes, The Interview. Aranżował Bedford na 12-osobową orkiestrę. Propozycja tournee została odrzucona z powodów finansowych, za duże koszty orkiestry.

1972.11 - 1972.12

Decadence

Głównie z powodu sesji albumu Bananamour zawiązuje się grupa Decadence. Ayers kontynuuje współpracę z Leggett'em i Sparrow'em.

1972.11.10

Ukazuje się SP O! Wot A Dream / Connie On a Rubber Band. Strona A poświęcona pamięci Syda Barretta, strona B była ostatnią wersją Clarence in Wonderland, nagrana wspólnie z grupą reggae Greyhound.

We Francji ukazuje się SP ze zmieniona stroną B: Don't Let It Get You Down.

1972.12

Sesja nagraniowa albumu Bananamour Kevina Ayersa w Abbey Road Studios. Główni muzycy: Ayers (gitara, śpiew), Archie Leggett (bas, śpiew), Eddie Sparrow (perkusja), Ronnie Price (fortepian). Sekcja dęta: Howie Casey (sax tenor), Dave Caswell (trąbka), Lyle Jenkins (sax baryton), Tristram Fry (cymbały). Ratledge zagrał w utworze Interview na organach. Steve Hillage wystąpił na gitarze w utworze Shouting In a Bucket Blues. Podśpiewywał Wyatt, jeden z utworów aranżował Bedford.

1973.początek

Ayers spędza wakacje na Karaibach.

1973.04 - 1973.09

747

1973.04.13

Wychodzi SP Caribbean Moon. Wznawiany w 1975 i 1976 roku z powodu uparcia się, że będzie to przebój. Utwór został wydany na amerykańskiej wersji Bananamour (Sire Records).

1973.05.04

Ukazuje się album Bananamour, którego edycję przesunięto ze stycznia z powodu wakacji Ayersa. Album wydaje się być pikantną muzyczną wycieczką po znajomych Ayersa: Nico, Barrecie i Gurdjieff'ie. Nie brak też odnośników do wina, ulubionego napoju Ayersa. Wszystkie kompozycje Ayersa.

W wersji USA dodatkowe nagranie Caribbean Moon na stronie 2.

1973.jesień

Nagrywa dla grupy Lady June w Kaleidophon Studios. Uczestniczył w sesji utworu Soprano Derivitavo / Apricot Jam, który miał się znaleźć na albumie Linguistic Leprosy. Razem z nim grali Lol Coxhill (sax sopran), Archie Leggett (bas) i Robert Wyatt (instr. perk., głos). Nagranie ukazało się na innym albumie 27 września 1974.

1974.01

Kontrakt z Island Records. Nagrywanie albumu Confessions of Mr Dream w Air and Ramport Studios. Muzycy: gitary: Mark Wamer, Sam Mitchell, Ollie Halsall, Mike Oldfield, Cal Batchelor; basy: John Perry, John Gustafson, Trevor Jones; klawisze: Rupert Hine, Henry Crallan, Mike Moran, Steve Nye; perkusja Mike Giles; instrumenty perkusyjne: The G'Deevy Ensemble, Ray Cooper, Rupert Hine; saksofon Lol Coxhill; śpiew Nico (w 1 utworze); chórki: Doris Troy, Rosetta Hightower, Joanne Williams, Sean Milligan, The Hulloo Choir. W utworze See You Later grał Geoff Richardson (skrzypce). Związek z Ollie Halsallem stał się nową ostoją Ayersa. Trwał aż do 1992 roku, kiedy Ollie zmarł. Grał m.in. w grupie Tempest.

1974.02

Wychodzi SP The Up Song / Everybody's Sometime and Some People's All the Time Blues. Pierwsza edycja Island.

W Holandii pojawia się SP Day By Day / The Up Song.

1974.04

Wydanie albumu Confessions of Mr Dream. Wzięło udział wielu muzyków, zbyt wielu. Produkcja Ruperta Kine'a okazała się za mało subtelna. Jedynym jasnym punktem stało się solo gitarowe Petera 'Ollie' Halsalla. Wszystkie utwory kompozycji Ayersa.

1974.04.11

Sesja nagraniowa Kevina Ayersa dla programu BBC Bob Harris Show. Mike grał w utworze Interview na organach.

1974.05 - 1975.04

Soporifics

1974.06.01

Niezwykły koncert w Rainbow Theatre w Londynie, uświetniający jubileusz Island. Wspólnie grają Kevin Ayers (gitara), Robert Wyatt (perkusja), John Cale (fortepian), Brian Eno (klawisze), Nico ([piew), Mike Odlfield (gitara), Ollie Halsall (gitara), John 'Rabbit' Bundrick (klawisze). Poza nimi występują: Archie Leggett (bas), Eddie Sparrow (perkusja), Irene Chanter (śpiew), Doreen Chanter (śpiew), Liza Strike (śpiew). Nagrania z tego koncertu ukazały się na płycie Beat Goes On, wydanej przez Island w tym samym roku.

1974.06.28

Wydanie albumu June 1, 1974 firmowanego przez Ayersa, Johna Cale, Eno i Nico. Nagrania z koncertu 1 czerwca 1974 roku w Rainbow Theatre. Produkcja Richard Williams. Jedno z najszybszych wydań płytowych.

1974.07

Ukazuje się SP After the Show / Thank You Very Much.

1975.03

Wydanie ostatniego albumu dla Island, Sweet Deceiver. Skrytykowany za zbyt duże wpływy Eltona Johna. Słaba produkcja, chociaż niezły materiał. Wszystkie kompozycje Ayersa. Nagrania w Manor Studios. Produkcja Ayersa i Ollie Haircuta (Halsalla). Muzycy: Ollie Halsall, Jacob Magnusson, Freddie Smith, John Altman, Elton John, Bias Boshell, Fuzzy Samuels, Chili Charles, Muscle Shoals Horns (Ronnie Eades, Charles Rose, Harrison Calloway Jnr., Harvey Thompson), the Manor Chorus.

1975.07

Ponowna edycja SP Caribbean Moon / Take Me to Tahiti. Reedycja albumów Joy Of A Toy / Shooting At The Moon.

1976.01

Harvest wznawia jego starszy materiał Odd Ditties. Zawiera nagrania, często nie wydane dotąd, z okresu 1969-1973. Świetny album, który podreperowuje nieco budżet Ayersa. Soon Soon Soon pochodzi z 09.1969, Singing A Song in the Morning z 06.1970, Jolie Madame z 01.1970, Lady Rachel z 02.1972, Fake Mexican Tourist Blues z 09.1972, Don't Sing No More Sad Songs z 09.1972. Znalazł się tutaj także singiel Caribbean Moon. Wszystkie kompozycje Ayersa. Wśród muzyków , z którymi nagrywał te rzeczy byli: bracia Sinclair z Caravan, David Bedford, Robert Wyatt, Richard Coughlan. Lol Coxhill, Mike Oldfield, Mick Fincher, Dave Dufort, Tony Carr, Bridget St. John, Archie Legget, Eddie Sparrow, Duncan Brown i inni.

Nowy kontrakt z Harvest.

1976.02

Wychodzi SP Falling in Love Again, stary przebój Marleny Dietrich z filmu Fallen Angel z lat 30-tych. Strona B: Everyone Knows The Song. Kontrakt z Island kończy się. W Holandii ukazuje się inna wersja singla ze stroną B The Owl.

1976.02

Jednocześnie ukazuje się SP dla Harvest, Stranger in Blue Suede Shoes / Fake Mexican Tourist Blues.

1976.06

Wychodzi album Yes We Have No Mananas So Get Your Mananas Today. Produkcja Muff Winwood. Wszystkie kompozycje Ayersa, oprócz Falling In Love Again (Connelly/Hollander). Muzycy: Ollie Halsall, Billy Livsey, Charlie McCracken, Rob Townsend, Roger Saunders, B.J.Cole, Tony Newman, Rick Wills, George Money (aka Zoot), Roger Pope, Mick Feat, Andy Roberts, Nick Rowley. Aranżowali Pip Williams (Falling In Love Again), David Bedford (Blue).

"Po dwuletnim związku z Island, z czego wyszły 3 albumy, koncertowy June I, który był ciekawym dokumentem współpracy z Eno, Johnem Cale'm i Nico, zaskakującym i nietuzinkowym Dr Dreams oraz katastrofalnym Sweet Deceiver, Kevin Ayers powrócił do Harvest i nagrał tam swój najsilniejszy i najbardziej twórczy album od czasów błogiego spokoju Whatevershebringswesing. Kilka nagrań wartych zapamiętania obejmuje żwawe, burleskowe kalipso Mr Cool, zimny romansowy Love's Gonna Turn You Round, odważny Ballad Of Mr Snake i melancholijny Yes I Do, na którym gra pianino Nicka Rowley'a rozszerzając przekonywująco zdesperowany wokal Ayersa. Nastrój albumu pomimo, że istnieje lekka inklinacja do trudnych romansów, odbija jego aktualny, optymistyczny charakter, wydaje się więc pozbawiony frustracji. Piosenka Star, która otwiera album sugeruje, że ból jest tym, co osiągniesz aspirując do sławy. Nagranie to przedstawia wspaniałość muzyków, którzy nagrali z nim ten album: Charlie McCrackena (bas) i Roba Townsenda perkusja) z jego aktualnego zespołu, oraz grającego w większości kawałków, gitarzysty solowego Ollie Halsalla. Poprzednie nagrania Halsalla z Ayersem, szczególnie jego współpraca na albumie Sweet Deceiver, nie była zbyt udana. Grał tam jedno błyskotliwe solo w Didn't Feel Lonely (...). Tutaj ich partnerstwo daje wspaniałe rezultaty. Jego najlepszy moment nadchodzi w najlepszym nagraniu na płycie, Blue." (A.J., NME 1976)

1976.06

Ponowana reedycja SP Caribbean Moon. I znowu brak sukcesu.

1977

Ayers wydaje w USA promocyjny singiel Mr Cool w wersjach stereo i mono z przeznaczeniem dla disk-jockeyów.

1977.04

Wychodzi SP Star / The Owl.

1978.04

Ukazuje się album Rainbow Takeaway. Wszystkie utwory Ayersa. Nagrania z Workhouse Studio. Produkcja Anthony Moore i Ayers. Muzycy: Ollie Halsall, Anthony Moore, Billy Livesy, Graham Prescott (aka Preskett), Barry De Souza, Rob Townsend, Charlic McCracken. Koniec lat 80-tych Ayers spędza na Majorce w miejscowości Deya. Słoneczna atmosfera tej wyspy sprzyja kompozytorskiemu talentowi Ayersa.

1980.03

Ukazuje się SP Money Money Money / Stranger In Blue Suede Shoes.

1980.03

Wychodzi album That's What You Get Babe. Nagrany w Vineyard Studios. Produkcja Graham Preskett. Wszystkie utwory Ayersa. Muzycy: Ollie Halsall, Mo Foster, Liam Genocky, Graham Preskett, Roy Jones, Geoff Whitethom, Clare Torry, Neil Lancaster, Trevor Murrell.

1982

W Hiszpanii ukazuje się SP Animals / Don't Fall in Love With Me. Prawdopdobnie pochodzi z sesji z 1980 roku.

1983.06

Wychodzi album Diamond Jack And the Queen of Pain. Nagrań dokonano w Hiszpanii. Produkcja Julian Ruiz. Wszystkie kompozycje Ayersa, oprócz Lay Lady Lay (Dylan), You Keep Me Hangin' On (JJ Cale). Steppin' Out napisali Ayers i Halsall. Muzycy: Ollie Halsall, Zanna Gregmar, Carlos Garcia Vaso, Joaquin Montoya, Manolo Aguilar, Javier de Juan.

1983.06

Wychodzi album kompilacyjny The Kevin Ayers Collection. Wydawany był zresztą jeszcze dwukrotnie w 1986 i 1990. Zawiera nagrania z lat 1969-1980.

1983.07

SP Champagne and Valilim / My Speeding Heart.

1984.08

W Hiszpanii wychodzi SP Stop Playing With My Heart / Champagne and Valium oraz album Deia&Vu. Nagrany w Maller Studios w Palma de Mallorca. Produkcja Ayers i Joan Bibiloni. Muzycy: Joan Bibiloni, Daniel Lagarde, Quique Vil]afania, Jorge Pardo, Linda Novit, Ollie Halsall (My Speeding Heart tylko), Zanna Gregmar (też, jak Halsall), Miguel Figuerola (Stop Playing With My Heart tylko). Nagrań dokonano w grudniu 1980. Przed wydaniem remiksowano.

1985

Ayers produkował płytkę (mini LP) belgijskiej grupy Starvin' Marvin & The Paranoid Androids.

1986.05

SP Stepping Out / Only Heaven Knows.

Album As Close As You Think. Nagrany w Boz Burrell's Studio w Londynie. Produkcja Ollie Halsall. Wszystkie utwory Ayersa. Niektóre spółki Ayers/Halsall.

1987.06

Magrania albumu Falling Up w Trak Studios w Madrycie. Produkcja Colin Fairley. Muzycy: Ollie Halsall, Marcelo C. Fuentes, Nete, Tony Vazquez, Pablo Salinas, Luis Dalzaides, Miguel Herrero, Javier Paxarino, El Reverendo plus w chórkach Charles J. Beale, Chuck C'Note, Patt Patterson, Andrea Bronston, Mary Jameston.

1987.10

Ukazuje się album Islands, Mike'a Oldfielda, na którym Ayers śpiewał w utworze Flying Start, kompozycji Oldfielda. W maju 1988 wydano SP z tego albumu.

1988.02

Wychodzi album Falling Up. Nagrany w Trak Studios w Madrycie.

1988

W Hiszpanii wychodzi SP Am I Really Marcel? / That's What We Did.

W Hiszpanii wychodzi SP The Best We Have / Saturday Night (in Deya).

1989.06

Wychodzi album kompilacyjny Banana Productions: The Best of Kevin Ayers. Nagrania pochodzą z lat 1969-1978 z obu wytwórni, z którymi Ayers był związany tj. Harvest i Island. Nagranie Lady Rachel pochodzi z 1972 roku i jest wersją orkiestrową.

1992

W Hiszpanii wychodzi SP Thank You Very Much / There Goes Johnny. Płytka promocyjna.

1992.02

Ukazuje się album Still Life With Guitar. Nagrany w Chipping Norton, the Church, the Townhouse, Marcus Studios, the Strongroom i Nomis and Real World Studios. Produkcja Ayers i Dave Vatch. Muzycy: Kevin Armstrong, Mark Nevin, Ollie Halsall, Mike Oldfield, Graham Henderson, Anthony Moore, BJ Cole, Danny Thompson, Simon Edwards, Roy Dodds, Steve Monti, Simon Clarke, Gavin Harrison, Ben Darlow, Stuart Bruce, Rich Lee. Wszystkie utwory Ayersa. Irene Goodnight jest tematem tradycyjnym z aranżacją Ayersa.

1996.09

Wychodzi CD Singing The Bruise. Zawiera nagrania z różnych sesji BBC z lat 1970-72 m.in. z sesji w Maida Vale dla BBC Top Gear 10 luty 1970. Muzycy: Kevin Ayers (śpiew, gitara), David Bedford (fortepian), Mike Ratledge (organy), Lol Coxhill (soprano sax), Elton Dean (alto sax), Lyn Dobson (soprano sax, harmonijka), Nick Evans (puzon), Hugh Hopper (bas), Robert Wyatt (perkusja).

W latach 90-tych nasiliła się jego działalność koncertowa. Grał w Brytanii z własną grupą i zespołem z Liverpool, Wizards of Twiddly. W ostatnich kliku latach tj. pod koniec lat 90-tych Ayers koncertował we Francji, Belgii, Holandii i Niemczech, głównie w duecie z gitarzystą Wizards, Carlem Bowry. W 1998 i 2000 grał 2 trasy w USA (Kalifornia). Na rok 2002 Ayers nie miał planów nagraniowych ani koncertowych.