)1949.08.20
W
Birmingham urodzony został Philip Parris Lynott. Jego ojcem był Brazylijczyk
Cecil Parris, nazywany The Duke. Matka Philomena była Irlandką. Poznali
się w Londynie, gdzie Phyllis znalazła pracę. Wkrótce zaszła w ciążę z
Cecilem. Nie pobrali się. Phil został urodzony w West Bromwich, Birmingham,
w szpitalu Halham. Ojciec wyjechał do Brazylii po 3 tygodniach od urodzenia
Phila i zostawił ich. Matka postanowiła wrócić do Irlandii, do swoich
rodziców mieszkających w Dublinie. Ze względu na samotność i ciemniejszy
kolor skóry Phila, matka nie miała lekkiego życia. Postanowiła wyjechać
do Anglii i osiedliła się w Manchester. Poszukiwała pracy. Phil był wtedy
wychowywany przez babcię, Sarę. Phil dorastał szybciej niż inni równieśnicy.
Musiał radzić sobie sam w wielu sytuacjach. Mówią, że był jednak lubiany
w środowisku. Chodził do CBS Crumlin i Colgher Road Technical School w
Dublinie. Ćwiczył samoobronę i lubił muzykę.
The Black Eagles
Phil Lynott zaczął karierę muzyczną jako wokalista folk w okolicy Crumlin. Pierwszą ważniejszą grupą na jego drodze byli The Black Eagles. Śpiewał. Nie umiał grać jeszcze na żadnym instrumencie. Zespół wykonywał przeboje z list i lokalnie był lubiany. Otwierali co większe koncerty w Dublinie i na prowincji. Nosili czarne sweterki polo. Phil zakładał na występy jedną czarną rękawiczkę. Kiedy zabrakło perkusisty, Phil polecił kolegę ze szkoły, którym był Brian Downey. Grał wtedy w zespole The Liffey Beats. Phil i Brian z czasem zostali najlepszymi przyjaciółmi. Phil zaczął już wtedy pisać. Był to okres eksperymentów muzycznych. Black Eagles grali pod wpływem Zappy i brytyjskiego bluesa. Eksperymenty dotyczyły także narkotyków, które uważano wtedy za środek poszerzający możliwości ludzkiego umysłu.
1967.koniec - 1968
Kama Sutra
Drogi Phila i Briana rozeszły się. Phil skorzystał z propozycji innego zespołu z Dublina, Kama Sutra. Był wokalistą, ale zespół działał bardzo krótko.
Skid Row
| 1967 | Skid
Row powstali w 1967 roku w Dublinie. Założycielem zespołu był basista
Brendan 'Brush' Shiels.
Zorganizował zespół, w skład którego wchodzili Nollaig
'Noel' Bridgeman (perkusja) i Bernhard
Cheevers (gitara). Niektóre źródła podają, że pierwszym
perkusistą był Robert Brennan,
późniejszy członek zespołu Stepaside. Współpracował z: Mary Coughlan,
Clannad, Grand Slam, Auto Da Fe, Johnny Duhan, Sinead O'Connor,
Marianne Faithful, Paul Brady, Christy Moore, Davy Spillane, Hotfoot,
Philip Donnelly, Ron Wood i Jerry Lee Lewis. |
| 1968 | Shiels proponuje, aby Phil Lynott śpiewał w zespole. W przypadku tego zespołu o wejściu Phila zadecydował głównie oryginalny wygląd. W tym czasie w Dublinie pojawił się niezwykle uzdolniony, młodziutki gitarzysta Gary Moore, chłopak z Belfastu, jak go wtedy nazywano. Shiels zaprosił go do gry, co z kolei zmusiło 5-osobowy zespół do zmniejszenia składu. Odszedł Bernhard Cheevers. Zespół szybko zdobył uznanie i pod koniec lat 60-tych był czołowym przedstawicielem irlandzkiego rocka oprócz Taste, Rory'ego Gallaghera. Phil starał się, aby do zespołu wszedł Brian Downey, ale ten nie chciał, gdyż nie odpowiadał mu klimat muzyki Skid Row. Moore: "Musiałem opuścić dom, więc żyłem 100 mil od Belfastu i miałem własne mieszkanie. Był w nim pokój z czerwoną żarówką. To było wspaniałe. Mogłem grać kiedy chciałem i mieszkać kiedy chciałem. W zespole byli ludzie, za którymi nie przepadałem. To był zespół kierowany przez basistę, więc on chciał zrobić ze mnie najszybszy rewolwer na zachodzie i takie tam g***o. Nie byłem za tym, więc czułem się w pewien sposób manipulowany. Kiedy przedstawił się i powiedział, że Skid Row potrzebują gitarzysty, zapytałem czy grają bluesa. Odpowiedział, że nie grają, więc odmówiłem. Ale Phil namówił mnie do zespołu, który miał jednak pewne interesujące aspekty. Kiedy Phil odszedł zrobiło się nieco dziwnie. Tym niemniej zrobiliśmy parę dobrych koncertów." (Courtney Grimes, Power of the Blues: An Interview with Gary Moore, 18.10.2004). |
| 1969.05 | Nagrywają pierwszy singiel dla niezależnej, irlandzkiej wytwórni Song, kompozycję Shielsa, New Faces Old Places. Strona B, Misdemeanour Dreams Felicity. To pierwsza płyta, na której śpiewa Phil Lynott. Otwierają koncert Fleetwood Mac w Dublinie, który zjednuje im Petera Greena, zafascynowanego grą Gary'ego Moore'a, dla którego zresztą Peter był idolem. Phil wpada w kłopoty z głosem (operacja wycięcia migdałków) i wypada z grupy. Po leczeniu chciał wrócić, ale zespół nie widział już dla niego miejsca. Jedyną rzeczą, którą Phil wyniósł ze Skid Row były lekcje gry na gitarze basowej, których udzielał mu Shiels. Obaj współpracowali na tym polu jeszcze jakiś czas. Oczywiście poznał tu Gary'ego Moore'a, ale między nimi nie zaiskrzyło, co potem odbijało się czkawką w zespole Thin Lizzy. Phil nie realizował się w Skid Row. Nie znalazł tu ujścia dla swojego talentu poetyckiego i kompozytorskiego. Lynott: "Skid Row poprosili mnie, abym się przyłączył. Zaczęli pisać własny materiał. Przedtem grali dużo piosenek Buffalo Springfield. Byłem wokalistą, który miał stać na scenie 30 minut podczas, kiedy oni emocjonowali się grą na instrumentach." (MM, 1.11.1975). Shiels i Moore postanowili nie zatrudniać wokalisty. Jego rolę przejął Shiels. Legenda głosi, że to Peter Green zasugerował muzykom Skid Row, aby przenieśli się do Londynu i załatwił im kontrakt z CBS.
Bruce Shiels |
| 1969 | Wydanie singla Saturday morning man / Mervyn Aldrige w Irlandii. Drugi singiel dla Song wszedł w dolne rejony list przebojów. |
| 1970.03 | Wydanie singla Sandy' Gone Parts 1 & 2 dla CBS. Piosenka podzielona jest na dwie części i zajmuje obie strony singla. Ciężki rock z wpływami bluesa i psychodelii. |
| 1970.07.21 | Sesja nagraniowa dla BBC, program Top Gear. |
| 1970.10 |
|
| 1970 | Tour USA i po Europie. |
| 1971. początek | Sesje nagraniowe do drugiego albumu. Podobno czas nagrań wiąże się z tytułem. |
| 1971.09 | Wydanie albumu 34 Hours. Produkcja Clifford Davis. W nagraniu Mar na basie zagrał Paul Scully. Album oceniono jako zdecydowanie różny od poprzedniego, wyznaczający nowy muzyczny styl zespołu. Shiels traktował gitarę basową jak instrument solowy, a Gary Moore wnosił nowinki techniczne wzbogacając brzmienie gitary. |
| 1971.09 | Wydanie singla Night Of The Warm Witch / Mr De-Luxe. |
| 1971.lato | Drugie tournee po USA. Drugie także po Europie. |
| 1971.koniec | Zespół nagrywa swój trzeci album, który ukaże się jednak dopiero w 1990 roku. |
| 1971 | Skid Row są grupą irlandzką #1 wg magazynu New Spotlight. Kategoria dotyczyła tych grup, które nie pracują na stałe w Irlandii. |
| 1972 | Tournee po USA (3). Gary Moore rezygnnuje z gry i nie jedzie do USA. Zastępuje go Paul Chapman (gitara), były członek walijskiej grupy The Universe. Powtarzają nagrania do trzeciego albumu, ale ta wersja nie ukaże się również. Sytuacja nie trwała długo i zespół rozpadł się. Shiels i Brudgemore wrócili do Irlandii i koncertowali pod nazwami Skid Row lub Shiels. Współpracowali z nimi wtedy następujący gitarzyści: Ed Dean, Eric Bell i Jimmy Slevin. Chapman trafił do UFO i Lone Star. Chapman: "Pamiętam jakby to było dzisiaj. Moja matka weszła w deszczu do autobusu linii 39a o 15.00 wymachując telegramem od Noela Bridgemana. Byłem zszokowany z kilku powodów. Ona powinna być w pracy. Jak do diabła znalazła mnie w autobusie. I telegram od Skid Row. Zadzwoń na ten numer w Londynie stop bardzo ważne Nolaig (po irlandzku Noel). Tak piszą telegramy, nie postawią kropki, a zamiast piszą stop, głupio. Niestety był kłopot, gdyż nie mieliśmy telefonu, więc poszedłem do sąsiadów, państwa Gray, którzy mieli kawiarnię i zadzwoniłem stamtąd. Noel odebrał i powiedział, że Gary odszedł z zespołu i że oczekują mnie jutro, gdyż będą grać koncert. (...) Zabrali mnie do Cardiff, pojechaliśmy prosto do Leicester i grałem mój pierwszy koncert tego samego wieczora, wróciliśmy do Londynu, wyskoczyliśmy z vana do luksusowego mieszkania w pięknej dzielnicy Clapton Pond tylko po to, aby obudzić się w narożniku salonu Bena, i ujrzeć Mar, jego żonę, stojącą nad kuchenką gazową i wrzeszczącą nad śladami myszy na smalcu w garnku w kuchence mikrofalowej. Mały 15 miesięczny Matthew dopominał się cycka, a Ben grał na gitarze akustycznej w innym rogu pokoju." (http://www.pchapman.com/askarch.htm) |
| 1975 | W
1975 Shiels reaktywował Skid Row w składzie: Shiels, Nollaig Bridgeman,
Timmy Creedon (gitara) i Jimi Slevin (gitara). Menadżerem był wtedy
John Dee. Po 8 miesiącach grania Slevin odszedł. W tym czasie nagrali
singla The Spanish Lady / Elvira. |
| 1976 | Wydanie albumu Alive And Kicking. Skład: Brush Shiels (bas, śpiew), Noel Bridgeman (perkusja), John Brady (gitara), Jody Pollock (gitara).
|
| 1983.03 | Wydanie albumu Skid Row (Dublin Gas Comy), który został nagrany na początku 1970 roku w trójkę. Produkcja Mike Smith dla CBS. Nagrań dokonano po raz drugi dla innego producenta i nowa produckja ukazała się na jesieni 1970 roku. |
| 1990.07 | Wydanie albumu Gary Moore / Brush Shiels / Noel Bridgeman zawierającego nagrania z sesji z końca 1971 roku, zarejestrowane w De-Lane Lea Studios w Londynie. |
Wydanie
albumu Skid. Produkcja Clifford Davis. Skid Row nagrali go w trójkę.
Album wchodzi w dolne rejony brytyjskich list przebojów. Dla Irlandii
jest to powód do dumy. To pierwszy album rockowy, jaki zaistniał
w Londynie. Album nagrywali 11 godzin. Muzyka jest progresywna oparta
na schematach bluesowych.
Orphanage
Po
tym, jak Skid Row zostawili go na lodzie po operacji, Phil złapał gitarę
akustyczną i grał po klubach własne piosenki. Doskonalił także grę na
basie, w czym pomagał mu Brendan Shiels. Wpadł kiedyś do Briana Downey'a
i okazało się, że Brian jest bez zajęcia. Postanowili razem grać. Szybko
powstał 4-osobowy Orphanage. Oprócz Briana i Phila grali tu: Pat Quigley
(bas) i Joe Staunton (gitara). Próbowali pisać własną muzykę. Grali pod
wpływem acid-rocka. Już wtedy Phil przejmował gitarę basową od Quigley'a.
Jedynym hitem, jaki mieli była wersja standardu Morning Dew.
Czasem dochodził ktoś do składu. Kiedyś pojawił się na horyzoncie gitarzysta Eric Bell. Miał niewielkie doświadczenie. Parę razy występował w zespole The Them z Vanem Morrisonem. Miał jednak talent. Lynott, Downey i Bell zdecydowali o założeniu całkiem nowego zespołu. Orphanage nie rokował nadziei. Marihuana i LSD.
Downey: "Każdy był na haju. Nie byłem również czysty w tym okresie, gdyż było sporo kwasu i palenia."
1970.02 - 1983.09
Thin Lizzy
Na początku drogi Phil i Eric mieszkali pod Dublinem w miejscowości Clontarf.
Kliknij i poczytaj o Thin Lizzy.
1972
Baby Face
W 1972 roku Ritchie Blackmore miał nieco dosyć gry w Deep Purple i myślał o odejściu. Powstał wtedy projekt utworzenia zespołu z Philem Lynottem, który nazwano Baby Face. Perkusistą miał być Ian Paice (Deep Purple). Jako wokalista brany był pod uwagę Paul Rodgers (Free, Bad Company). Trójka zebrała się u kogoś w domu i rozpoczęła próby.
Blackmore: "To było dosyć zabawne, że chciałem utworzyć zespół z Philem. Mieliśmy grać jako trio. Po zrobieniu kilku albumów [z Deep Purple] powiedziałem do Iana: 'To jest to. Odchodzę.' Powiedział, że mógłby zostać ze mną, ale zapytał czy to mądra decyzja. Ja miałem już wszystkich w nosie." (http://www.thehighwaystar.com/interviews/blackmore/rb198701xx.html)
Po kilku dniach zgrywania się grupa rozpadła się. Efekty ich pracy nie podobały się nikomu. Nagrali 3 utwory.
1972.koniec - 1973.początek
Funky Junction
Powstaje interesujący zespół o nazwie Funky Junction w składzie: Benny White (śpiew), Phil Lynott (bas), Eric Bell (gitara), Brian Downey (perkusja), Dave Lennox (klawisze). Na przełomie 1972 i 1973 roku nagrywają w Londynie album Funky Junction Play A Tribute To Deep Purple, wydany w styczniu 1973. Produkcja Leo Muller. Trójka z Thin Lizzy poszukiwała możliwości zarobkowych i przystała na propozycję wytwórni Decca, która została zasilona pieniędzmi od nieznanego miłośnika Deep Purple z USA. Phil nie umiał śpiewać jak Ian Gillan, więc zatrudnili wokalistę Benny'ego White'a z zespołu Elmer Fudd z Dublina. Dave Lennox na klawiszach również pochodził z tego zespołu. Album ukazał się prawie natychmiast. Dostali także propozycje z Niemiec, aby nagrać podobny album. Na okładce umieszczono zdjęcie zespołu Hard Stuff, który nagrywał wtedy dla wytwórni Purple.
1978.07 - 1978.12
The Greedy Bastards (The Greedies)
29 lipca 1978 roku w sali The Electric Ballroom, Camden w Londynie zagrał zespół o nazwie The Greedy Bastards, przed którym wystąpili The Drones. GB grali w eksplodującym składzie: Phil Lynott (bas), Gary Moore (gitara), Scott Gorham (gitara), Brian Downey (perkusja), Steve Jones (ex - Sex Pistols), Paul Cook (ex - Sex Pistols), Chris Spedding (gitara) i Jimmy Bain (ex - Rainboe, Dio). Grali materiał Thin Lizzy i Sex Pistols. Dwaj członkowie Sex Pistols zaprzyjaźnili się z Philem podczas sesji nagraniowej w 1978 roku. Do kolejnych koncertów doszło w grudniu 1978 pod nazwą The Greedies. Skład zmienił się nieco. Nie było Baina i Speddinga, ale był za to Bob Geldof z Boomtown Rats. 16 grudnia zagrali w Camden, tym samym miejscu, co w lipcu. 20 i 21 grudnia zagrali w Dublinie. Na pierwszym koncercie wystąpili razem z U2. Potem słuch o nich zaginął na cały rok.
W grudniu 1979 ukazał się singiel A Merry Jingle, nagrany przez dżemujących Thin Lizzy i Sex Pistols, lecz firmowany przez The Greedies. 20 grudnia 1979 wystąpili w Top Of The Pops śpiewając tę piosenkę. # 28 UK.
(http://www.cookandjones.co.uk/swindle_part1.htm)
1978.12
Phil grał na albumie Gary'ego Moore'a, Back On The Streets. Nagrań dokonano na wiosnę 1978.
W Walentynki 1980 roku Philip Lynott poślubia Caroline Crowther, matkę ich 14-miesięcznej córki Sarah. Ojcem Caroline jest Leslie Crowther, człowiek z przemysłu telewizyjnego.
Crowther: "Kiedy Phillip poprosił o rękę mojej córki powiedziałem: 'Dlaczego nie? Masz wszystko co trzeba!' " (http://the-m-files.com/m3index.html).
Wydanie
solowego albumu Solo In Soho.
#28 UK. Produkcja Philip Lynott, Kit Woolven. Nagrań dokonano w Good Earth
Studios, Soho, Londyn oraz Compass Point Studios, Nassau. Phil Lynoot grał
na basie, organach, minimoogu, gitarze rytmicznej, wokoderze, string machine
oraz śpiewał. Pozostali muzycy: gitarzyści Scott Gorham, Snowy White, Gary
Moore, Mark Knopfler, perkusiści Brian Downey, Mark Nauseef, Bobby C. Benberg,
Tony Charles, basista Jerome Rimson, klawiszowcy Jimmy Bain, Midge Ure,
Billy Currie, aranżacje smyczkowe Fiachra Trench, instr. perk. Andy Duncan,
harmonijka Huey Lewis plus chórki.Phil wystąpił w Savoy Theatre, New York City na koncercie UNICEF Benefit show. Grał z Rickiem Derringerem i Charlie'm Danielsem.
Phil zadysponował solowe tournee z zespołem o nazwie Phillip Lynott & The Soul Band. Odbyli małe tournee po Irlandii i Ulsterze. Skład: Philip Lynott (śpiew, bas), Robbie Brennan, Trevor Knight, Darren Wharton (klawisze), Jerome Rimson (bas), Guy Isidore (gitara).
Phillip Lynott & The Soul Band koncertują w Europie, głównie Skandynawii. Skład: Lynott, Nauseef, Wharton, Bain, Rimson, Isidore.
Wydanie
płyty The Philip Lynott Album.
Produkcja Philip Lynott, Kit Woolven, Midge Ure, Mark Knopfler i Niel
Dorfman. Nagrań dokonano w Good Earth Studios, Soho, Londyn, Compass Point
Studios w Nassau, Odyssey Studios w Londynie i Windmill Lane, Dublin.
Recenzje były słabe. Biorąc pod uwagę krytykę albumu Renegade wydanego
przez Thin Lizzy, kariera Phila nie rokowała dobrze. Philip Lynott śpiewał,
grał na basie, programował maszynę perkusyjną, używał róznych instrumentów
perkusyjnych, a nawet karabinu - zabawki swojej córki. Goście muzyczni:
Scott Gorham (bas!), Darren Wharton (klawisze, maszyna perkusyjna), Midge
Ure (gitara, klawisze, linn drum machine), Mark Knopfler (gitara solowa),
Brian Downey (perkusja), Mark Nauseef (perkusja), Jimmy Bain (bas), Huey
Lewis (harmonijka), Jerome Rimson (bas), Bobby C Benberg (perkusja), Rusty
Egan (perkusja), Gordon Johnson (głos), Suzanne Machon (głos), Monica
Lynott (chórki), Mel Collins (sax), Pierre Moerlen (perkusja).
Phillip Lynott & The Soul Band mieli tour po Irlandii. Skład: Lynott, Downey, Wharton, Bain, Rimson, Isidore.
Dave Edmunds miał zaplanowane tournee po Skandynawii, ale nie mógł wypełnić tego zobowiązania, więc agent koncertowy zaproponował udział zespołowi Phila Lynotta. Ten zmontował zespół w składzie Lynott, Downey, Sykes, Stanway, Doish Nagle. Tour odbył się pod nazwą The Three Musketeers Tour.
1984.początek - 1984.12
Grand Slam
Phil
zakłada swój nowy zespół Grand Slam. Jest bez rodziny, gdyż żona zabrała
dzieci i wyprowadziła się. Powodem było silne już uzależnienie Phila od
heroiny. Tłumaczyła, że chciała ochronić dzieci przed stylem życia ich
ojca. Grand Slam wystartowali w składzie: Mark Stanway (klawisze), Laurence
Archer (gitara), Robbie Brennan (perkusja), Doish Nagle (gitara rytmiczna).
Grupa debiutuje koncertem 26 kwietnia 1984 w Waterford, Irlandia otwierając
tournee po Irlandii, które trwało do 11 maja. Krótkie tournee po Anglii
w maju zostało jednak odwołane. Grupa zagrała tu dopiero w czerwcu w Marquee.
Koncerty były przyjmowane dobrze. Problem miał menadżer Chris Morrison,
który nie mógł załatwić kontraktu, gdyż pomijając nawet nałóg Phila, cały
zespół tracił kontrolę nad sobą i byli naćpani na każdym koncercie.
Stanway: "Im bliżej końca, tym nastroje Phila były niewiarygodne, prawie psychopatyczne. Straszne było być z nim na próbie, gdyż jeśli był na haju, mógł grać tę samą rzecz przez dwie godziny. Zapominał słów. Przybrał na wadze i wydawał się tracić swoją dumę podczas występów." (http://the-m-files.com/m3index.html).
14 lipca 1984 wystąpili na Crystal Palace Garden Party w Londynie. Byli też Status Quo, Little Steven van Zandt, Dave Edmunds, Chas & Dave. Od jesieni grali bardzo dużo w Brytanii. Ostatni koncert nastąpił 7 grudnia w Walthamstow, Anglia. Rozwiązali się, gdyż skończyły się pieniądze, a nie było widoków na lepsze czasy. Poza tym prasa dokuczała Philowi, pisząc o jego kłopotach osobistych i rodzinnych, kompletnie zapomiając o zespole. We wrześniu 2002 ukazały się dwa albumy Grand Slam: The Studio Sessions oraz Live 1984.
Phil zmarł z powodu problemów z sercem i płucami. Lekarze wykazali infekcje nerek i wątroby. Za bezpośrednią przyczynę zgonu lekarze uznali zatrucie krwi i zakażenie organizmu, w wyniku których doszło do uszkodzenia nerek, wątroby i w końcu ataku serca.
17 maja zespół Thin Lizzy z Bobem Geldofem jako wokalistą zagrali w Dublinie koncert ku pamięci Phila.
Prasa
podała, że w Dublinie stanie pomnik Phila. Negocjacje z tym związane trwały
dosyć długo. Stowarzyszenia rodzinne nie zgadzały się na pomnik dla uzależnionego
od narkotyków człowieka.
Phil był katolikiem.