Przełom lat 60-tych i 70-tych.
Liczne zamachy IRA. Od 1969 roku jej zbrojne ramię staje się bardzo aktywne.
Rozmowy z rządem brytyjskim nie przynoszą rezultatu. Bomby wybuchają w miastach
Północnej Irlandii prawie co dzień. Zagrożenie nie omija również Londynu i innych
miast brytyjskich. W takiej scenerii posądzać Londyn o uwielbienie dla irlandzkich
grup rockowych było czystym szaleństwem. A jednak muzykom z Thin Lizzy udało
się złamać bariery polityczne i zrobić w Anglii karierę. Nie od razu tak się
stało. Bagatela, tylko kilka lat żmudnej pracy.
Liderem Thin Lizzy był od
początku Phil Lynott. Postać intrygująca i barwna. Znakomity basista, kompozytor
i twórca tekstów, aranżer i producent. Jego życie nie było usłane różami. Trudne
dzieciństwo, ciemny kolor skóry po ojcu Brazylijczyku, brak bezpośredniego kontaktu
z rodzicami. Szybko dorastał. Jeśli nie wiesz, jak się zachować, ulica cię nauczy.
W młodym Philu odbijały się wszystkie tęsknoty tego świata i wszystkie marzenia
dojrzewających chłopaków. Pragnął być gwiazdą i tego dokonał. Thin Lizzy byli
jego zespołem, od początku do końca. Phil poprowadził ich do sukcesu artystycznego
i komercyjnego. Zapłacił za to znaczną cenę.
Muzyka Thin Lizzy
nie przekraczała granic głównego nurtu rocka. Większość ich nagrań to dynamiczne
numery z uwypukloną linią basu, dynamiczną perkusją oraz dwoma gitarami, które
tylko czasem prowadziły solowe dialogi. Dwie gitary i silny bas niewątpliwie
stanowiły mocny atut na rockowym rynku muzycznym i Thin Lizzy wykorzystali swój
pomysł znakomicie. Zdecydowana większość nagrań zawiera ciekawe, czasem urocze
wręcz solówki gitarowe, które stały się ich wizytówką. Nic dziwnego, w czasie
istnienia grupy grali z nimi tacy gitarzysci, jak Gary Moore, Brian Robertson,
Eric Bell, Snowy White i John Sykes. Krótki okres czasu spędził w grupie John
DuCann. Jest się kim pochwalić. Największy przebój mieli w 1972 roku. Whisky
In The Jar zwalił z nóg Europę. Wykorzystali w niej starą tradycyjną piosenkę
ludową. Sięgali czasem do celtyckich tradycji muzycznych, ale grali głównie
rocka. Dopiero po 4 latach od pierwszego sukcesu Anglia przyjęła ich nagraniem
The Boys Are Back In Town. Potem sypnęły się przeboje, a jeden był lepszy od
drugiego. Co ciekawe, albumy zespołu były przyjmowane znacznie lepiej, może
za sprawą bardzo interesującego podejścia do tekstów. Thin Lizzy nie mieli ambicji
tworzenia bardziej ambitnych form muzycznych, a jedyną próbą była suita Black
Rose.
Głównym
dostarczycielem tekstów był Phil Lynott. Pisał ich wiele, wydawał nawet tomiki
poezji. Jego twórczość od tej strony zdumiewa. Najbardziej grubą teczką tekstów
okazuje się teczka z napisem nocne życie. Phil uwielbił pisać teksty o blaskach
i cieniach nocnych knajp, bójkach na noże, konfliktach między gangami, ulicznym
folklorze, upadłych kobietach, niebezpiecznych facetach. Przykładami są piosenki
Call The Police, The Rocker, Black Boys On The Corner, She Knows, Night Life,
Showdown, Dear Heart, Suicide, Wild One, Jailbreak, Angel From The Coast, Warriors,
The Boys Are Back In Time, Johnny, Dancing In The Moonlight, Killer Without
A Cause, Toughest Street In Town, We Will Be Strong, Chinatown, Killer On The
Loose, Bad Habits. Tematyka tych piosenek szła w parze ze słonnościami zespołu
do uczestniczenia w bójkach na żywo. Ciągle któryś z nich był zraniony i nie
mógł grać. Druga wyraźnie wybijająca się grupa tekstów porusza problemy wolności
jednostek, które znajdują się w przejściowych kłopotach życiowych, czują się
wyalienowani, przegrani, są nieprzystosowani i pragną wyzwolić się z życiowych
matni, uciec od przerastających ich problemów. Przykładami takich tekstów są
nagrania Chatting Today, Vagabond Of The Western World, Whisky In The Jar, Broken
Dreams, For Those Who Love To Live, Freedom Song, Ballad Of A Hard Man, Running
Back, Romeo And The Lonely Girl, Borderline, Southbound, Waiting For An Alibi,
Sugar Blues, Leave This Town, Mexican Blood, It's Getting Dangerous, This Is
The One. Phil był również bystrym obserwatorem i podglądał społeczeństwo znajdując
w nim inspiracje do swojej twórczości. Pisał o ekologii, o pogoni za pieniędzmi,
o zagrożeniu przemocą, o narkotykowej zgubie, o walce o jutrzejszy dzień, a
nawet o ciągłej walce dobra i zła. Pisał o tym w następujących tekstach: Mama
Nature Said, The Hero And The Madman, Little Girl In Bloom, It's Only Money,
Fighting My Way Back, King's Vengeance, Fool's Gold, Soldier Of Fortune, Bad
Reputation, Opium Trail, Do Anything You Want To, S&M, Got To Give It Up,
Hey You, Angel Of Death, Hollywood, The Holy War, Cold Sweat. Część tych tekstów
jest bardziej zaangażowana od innych, część ocenia, a część tylko przedstawia
problem. Odwieczne problemy między osobnikami płci przeciwnej Phil równo dzielił
na konflikty i wzdychania. Z jednej strony walka, z drugiej przyciąganie. O
nieudanych związkach śpiewał w piosenkach Brought Down, Frankie Carroll, Silver
Dollar, Don't Believe A Word, That Woman's Gonna Break Your Heart, Get Out Of
Here, With Love, Didn't I, The Pressure Will Blow, No One Told Him, The Sun
Goes Down, Someday She's Going To Hit Back. Tło konfliktów męsko - damskich
czasem wynikało z nadużywania. Żar miłosny pałał w piosenkach Sarah (1), Slow
Blues, A Song For While I'm Away, Still In Love With You, Philomena, Rosalie,
Old Flame, Sweet Marie, Sarah (2), Sweetheart, Baby Please Don't Go, Heart Attack.
Są tu liryczne wspomnienia dawnych romansów, wzdychania bieżące, hymn do ukochanej
córeczki (Sarah 2) i wiele, wiele wyznań. Jeśli już o kobietach mowa, to trafiły
się również piosenki nieco erotyczne np. Baby Face, Randolph's Tango, Sha-La-La,
Angel From The Coast. Phil pisał również o swoim świecie z dzieciństwa, nierzadko
w smutnym tonie np. Shades Of Blue Orphanage, Renegade. Udało mu się napisać
dwa żarliwe teksty religijne Spirit Sleeps Away oraz Dear Heart. Sięgał również
do celtyckich legend np. Emerald, Roisin Dubh (Black Rose) A Rock Legend, a
nawet zahaczył o tragedię Indian (Massacre, Genocide) i holocaust (Angel Of
Death). Dosłownie kilka tekstów było lekkich i traktowały o dobrej zabawie,
tańcu i muzyce. Ile z tych piosenek jest autobiograficznych?
Thin Lizzy byli w latach
70-tych najbardziej utytułowanym zespołem irlandzkim. Żadna z grup z zielonej
wyspy nie mogła im dorównać. Jak się mocno zastanowić, to żadna nie dorównała
im do dziś.
Głównym
dostarczycielem tekstów był Phil Lynott. Pisał ich wiele, wydawał nawet tomiki
poezji. Jego twórczość od tej strony zdumiewa. Najbardziej grubą teczką tekstów
okazuje się teczka z napisem nocne życie. Phil uwielbił pisać teksty o blaskach
i cieniach nocnych knajp, bójkach na noże, konfliktach między gangami, ulicznym
folklorze, upadłych kobietach, niebezpiecznych facetach. Przykładami są piosenki
Call The Police, The Rocker, Black Boys On The Corner, She Knows, Night Life,
Showdown, Dear Heart, Suicide, Wild One, Jailbreak, Angel From The Coast, Warriors,
The Boys Are Back In Time, Johnny, Dancing In The Moonlight, Killer Without
A Cause, Toughest Street In Town, We Will Be Strong, Chinatown, Killer On The
Loose, Bad Habits. Tematyka tych piosenek szła w parze ze słonnościami zespołu
do uczestniczenia w bójkach na żywo. Ciągle któryś z nich był zraniony i nie
mógł grać. Druga wyraźnie wybijająca się grupa tekstów porusza problemy wolności
jednostek, które znajdują się w przejściowych kłopotach życiowych, czują się
wyalienowani, przegrani, są nieprzystosowani i pragną wyzwolić się z życiowych
matni, uciec od przerastających ich problemów. Przykładami takich tekstów są
nagrania Chatting Today, Vagabond Of The Western World, Whisky In The Jar, Broken
Dreams, For Those Who Love To Live, Freedom Song, Ballad Of A Hard Man, Running
Back, Romeo And The Lonely Girl, Borderline, Southbound, Waiting For An Alibi,
Sugar Blues, Leave This Town, Mexican Blood, It's Getting Dangerous, This Is
The One. Phil był również bystrym obserwatorem i podglądał społeczeństwo znajdując
w nim inspiracje do swojej twórczości. Pisał o ekologii, o pogoni za pieniędzmi,
o zagrożeniu przemocą, o narkotykowej zgubie, o walce o jutrzejszy dzień, a
nawet o ciągłej walce dobra i zła. Pisał o tym w następujących tekstach: Mama
Nature Said, The Hero And The Madman, Little Girl In Bloom, It's Only Money,
Fighting My Way Back, King's Vengeance, Fool's Gold, Soldier Of Fortune, Bad
Reputation, Opium Trail, Do Anything You Want To, S&M, Got To Give It Up,
Hey You, Angel Of Death, Hollywood, The Holy War, Cold Sweat. Część tych tekstów
jest bardziej zaangażowana od innych, część ocenia, a część tylko przedstawia
problem. Odwieczne problemy między osobnikami płci przeciwnej Phil równo dzielił
na konflikty i wzdychania. Z jednej strony walka, z drugiej przyciąganie. O
nieudanych związkach śpiewał w piosenkach Brought Down, Frankie Carroll, Silver
Dollar, Don't Believe A Word, That Woman's Gonna Break Your Heart, Get Out Of
Here, With Love, Didn't I, The Pressure Will Blow, No One Told Him, The Sun
Goes Down, Someday She's Going To Hit Back. Tło konfliktów męsko - damskich
czasem wynikało z nadużywania. Żar miłosny pałał w piosenkach Sarah (1), Slow
Blues, A Song For While I'm Away, Still In Love With You, Philomena, Rosalie,
Old Flame, Sweet Marie, Sarah (2), Sweetheart, Baby Please Don't Go, Heart Attack.
Są tu liryczne wspomnienia dawnych romansów, wzdychania bieżące, hymn do ukochanej
córeczki (Sarah 2) i wiele, wiele wyznań. Jeśli już o kobietach mowa, to trafiły
się również piosenki nieco erotyczne np. Baby Face, Randolph's Tango, Sha-La-La,
Angel From The Coast. Phil pisał również o swoim świecie z dzieciństwa, nierzadko
w smutnym tonie np. Shades Of Blue Orphanage, Renegade. Udało mu się napisać
dwa żarliwe teksty religijne Spirit Sleeps Away oraz Dear Heart. Sięgał również
do celtyckich legend np. Emerald, Roisin Dubh (Black Rose) A Rock Legend, a
nawet zahaczył o tragedię Indian (Massacre, Genocide) i holocaust (Angel Of
Death). Dosłownie kilka tekstów było lekkich i traktowały o dobrej zabawie,
tańcu i muzyce. Ile z tych piosenek jest autobiograficznych?