Jesteś
dzieckiem Wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy...
Początki
Uriah Heep nie były usłane różami. Ich droga do sławy był trudna i żmudna. Mieli
szczęście, gdyż trafili na bardzo obrotnego menadżera, którym był Gerry Bron.
Mieli także talent do kompozycji, które nabierały kolorów wraz z rozwojem artystycznym
grupy. Uriah Heep często wymieniano wtedy w czołówce grup hard-rockowych obok
Deep Purple, Led Zeppelin i Black Sabbath. Lecz te grupy były już bardzo populane,
kiedy na rynku pojawili się Uriah Heep. Sami muzycy analizując początki ich
działalności konkludują, że wstrzelili się w hard-rock dosłownie w ostatniej
chwili i dlatego tak trudno było im się zadomowić na rynku.
Od początku postawili
na dynamiczny rock, w którym ostro pulsująca sekcja rytmiczna krzyżowała drogi
z organami Hammonda nadającymi utworom grupy specyficznego napędu, porównywanego
przez niektórych krytyków do pędzącego parowozu. Głównymi solistami byli wokalista
David Byron i gitarzysta Mick Box wspomagani, a czasem nawet dominowani przez
instrumenty klawiszowe, na których grał Ken Hensley. Dynamiczny rock to bajorko,
w którym pływało się im najlepiej. Wzorem innych grup hard-rocka wprowadzali
również lżejsze aranżacje.
Hensley: "Próbowaliśmy
akustycznego sprzętu i to był nasz błąd. Innym eksperymentem, który podjęliśmy
i który się nie udał było uprawianie muzyki zbliżonej do Pink Floyd."
Niestety próby
grania bardziej progresywnego rocka skończyły się na suicie Salisbury, która
nie uzyskała należnego jej sukcesu. Zapędy progresywne zostały schłodzone po
drugim albumie studyjnym i już właściwie nie rozwijane na kolejnych. Propozycje
trudniejszych utworów były usuwane z listy nagrań przewidywanych do wydania.
W początkowym
okresie działalności tj. 1970 - 1971 zespół często zmieniał sekcję rytmiczną,
co nie wpływało korzystnie na wizerunek zespołu. Częste zmiany podyktowane były
specyficzną atmosferą wewnątrz grupy. Box, Byron i Hensley tworzyli od początku
artystyczną i towarzyską sztamę. Ich poglądy wyrastające z flower - power powodowały
taki, a nie inny styl bycia, który rzutował na pracę artystyczną w zespole.
To oni komponowali zdecydowaną większość materiału. Inni muzycy, a więc basiści
i perkusiści nie umieli przystosować się do szczególnego klimatu i albo rezygnowali
albo z nich rezygnowano. Na początku 1972 roku cementuje się skład. Basistą
został Gary Thain, a na perkusji grał Lee Kerslake. Stabilność składu i szczególny
dobór muzyków, którzy wreszcie stanowili duchową całość przyczyniły się do gwałtownych
sukcesów Uriah Heep.
To co najbardziej
wyróżniało zespół od innych grup hard - rockowych to chórki. Nazywanie ich jednak
'Beach Boys'ami heavy metalu' nigdy nie miało poważnego podtekstu, gdyż najzwyczajniej
w świecie jest to głupi dowcip. Chórki Uriah mają się nijak do chórków The Beach
Boys. Jeśli natomiast uprzeć się i porównywać, to bardziej zbliżone są do harmonii
głosowych zespołu Vanilla Fudge.
Hensley: "To
po prostu było coś, co przyniosłem z czasów The Gods. Inspirowali nas Vanilla
Fudge i mogę wskazać na nagranie You Keep Me Hanging On jako rzeczywiste źródło
tej inspiracji. Byliśmy pierwszym zespołem, który włożył to do hard rocka i
to rozszerzyło się, czyż nie?" (http://www.rocknrolluniverse.com/rocknrolluniverse_367.htm).
Box: "Zdarzyło
się nam mieć pięciu wokalistów w zespole, więc używaliśmy wszystkich naszych
zasobów co w ostateczności stało się naszym znakiem rozpoznawczym. Jedynym odniesienem
do The Beach Boys był diskdżokej z USA, który nazwał nas 'Beach Boys'ami heavy
metalu'." (http://dmme.net/interviews/box1.html).
W 1973 roku wybucha
wokół zespołu istna wrzawa. Już album Look At Yourself zasygnalizował duże możliwości
muzyków, lecz kolejne, a więc Demons And Wizards oraz szczególnie The Magician's
Birthday postawiły ich na piedestale sławy. Histeria jaka wybuchła wokół ich
nagrań przypominała czasem Beatlemanię, choć jej wymiar był dużo mniejszy. W
przypadku Uriah Heep mówiło się i pisało o Heepsterii. Ogarnęła ona początkowo
Anglię, lecz grupa cieszyła się zawsze ogromną popularnością w Niemczech (wówczas
NRF, potem RFN) i Skandynawii oraz na antypodach (Australia, Nowa Zelandia,
trochę z powodu Nowozelandczyka Gary'ego Thain'a). Sukcesy odnosili również
w Stanach, lecz ta sympatia wygasła z końcem lat 70-tych i już nie wróciła.
W latach 80-tych natomiast wybuchła Heepsteria w Rosji i wielu krajach Europy
Wschodniej.
Szczyty sławy
są złudne i oznaczają tylko jedno: kiedyś musi nadejść moment, w którym rozpoczyna
się slalom w dół. W przypadku Uriah Heep taki moment przyszedł dosyć szybko.
Na początku 1975 roku po wydaniu albumu Wonderworld wybucha oczekiwany od pewnego
czasu kryzys. Jest wielopoziomowy i dlatego nie jest łatwo go zażegnać. Dwaj
muzycy zaczynają sprawiać problemy. David Byron za dużo pije i zaczyna psuć
koncerty (nie każdy ma spust Morrisona), natomiast Gary Thain porządnie uzależnia
się od heroiny. David coraz głośniej mówił o karierze solowej nie tylko jako
wokalista, ale również jako gwiazda filmowa czy teatralna. Brak
wyraźnych sukcesów komercyjnych w odniesieniu do wydawanych albumów powoduje
napięcie między niektórymi muzykami a menadżerem i producentem zarazem. Na przestrzeni
dwóch lat odchodzą Thain i Byron, natomiast menadżer Bron rezygnuje z produkcji
albumu High And Mighty. Pomimo doboru niezłych muzyków grupa nie odzyskuje dawnej
świetności, choć ciągle jest doceniana tu i ówdzie. Najczęstszym komentarzem
z tamtego okresu był taki, że Uriah Heep bez Byrona nie znaczy nic. Zarówno
Byron jak Thain odchodzą na zawsze zabierając ze sobą najlepsze nadzieje. Na
tym okresie kończy się ta notatka, choć po 1976 roku Uriah Heep wydali wiele
albumów i zagrali koncerty na całym świecie prezentując swój stary styl, kawałki
akustyczne oraz wkraczając w świat metalu.
Trzeba przyznać, że teksty
grupy Uriah Heep pozbawione były pewnego pierwiastka, bardzo znamiennego dla
wielu wykonawców rocka klasycznego, mianowicie brzydkich wyrazów, slangowych
niedomówień i seksualnych dwuznaczności. Pod tym względem nie można grupie zarzucić
nic. Jeśli pisali teksty, to stawiali na poetykę, wymowę, jakiś morał czy też
przedstawiali psychologiczne problemy jednostki. Pełna kultura, nic dodać nic
ująć.
Najgrubsza, choć nie najważniejsza
grupa tekstów dotyczy problemów z partner(k)ami. Rozpoczyna tę grupę nagranie
Gypsy, gdzie miłość dwojga młodych ludzi grzebią plemienne obyczaje. Rozterki
po rozstaniu z partnerką są tematem piosenek Walking In Your Shadow, Lucy Blues,
Simon The Bullet Freak, Here Am I, Paradise, Why Did
You Go, Footprints In The Snow, One Way Or Another. Teksty tego typu, zapoczątkowane
zresztą przez Byrona, wnikają głęboko w stany psychiczne powalonych facetów,
opisują ich rany, zamęt, utracony sens bytowania, samotność. W przypadku piosenki
Paradise wieje trochę optymizmem, lecz to ciągle depresyjna czkawka. Natomiast
w piosence Rain poetycko łzy łączą się z deszczem, a wstyd ze wspomnieniami.
Ciekawe są również teksty, które uchwycają dwójkę ludzi w stadium ochłodzenia
emocjonalnego. Są to: Real Turned On, I'll Keep On Trying, Tears In My Eyes,
Shadows Of Grief, I Won't Mind, We Got We, Your Turn To Remember, Devil's Daughter,
Confession. Chłód czai się w spojrzeniach, w kłamstwach, w przyjmowanych maskach,
w pozbawionych litości słowach, w poczuciu winy, w poszukiwaniu winy, w niechcianych
pocałunkach tudzież w bierności, zaś rozdarte, upadłe, zakrwawione serca krzyczą
domagając się zemsty (Your Turn To Remember) albo próbując jeszcze cokolwiek
uratować (Why). Szczególnym utworem w tej grupie jest Salisbury, który przedstawia
dwie strony medalu. Najpierw uwznioślone uczucie, a potem szarą rzeczywistość
gdy partnerka postanawia zmienić sobie sponsora.
Nie wszystko w tym względzie
jest takie szare i smutne. Apoteoza miłości pozwalającej na zapomnienie o podłym
świecie podłych ludzi wybucha w piosenkach High Priestess czy Misty Eyes i kontynuowana
jest w pierwszej części utworu Salisbury. To jakby poetyckie odzwierciedlenie
hasła 'czyń miłość a nie wojnę', przeradzające się w fantazyjne poszukiwanie
miłości w piosence Poet's Justice. Jeśli już szukanie miłości, to tylko w lipcu
o poranku (July Morning). Często jednak w tekstach Uriah Heep wielka nadzieja
na miłość idzie w parze z pesymistycznym kubłem zimnej wody (July Morning, One
Way Or Another). Głód miłości choć poetycko brzmi interesująco, nie znajduje
pożywienia i dalej pałęta się po świecie. Motyw sfrustrowanego poranka uderza
nie tylko w utworze July Morning. Samotność i uczuciowa poniewierka biją także
z piosenki Sunrise. Natomiast w utworze Wake Up poranek jest symbolem zupełnie
czegoś innego, mianowicie zagrożenia, strachu i wojny.
Skoro padło słowo wojna,
to warto poczytać o drugiej grupie tekstów Uriah Heep dotyczących właśnie tego
tematu. Nie jest tych utworów dużo, ale są wymowne i silnie oddziaływują na
zmysły. Wszystkie są odbiciem idiotycznej zabawy, jaką zafundowali nam politycy
w latach 60-tych i 70-tych, kiedy zimna wojna osiągała aburdalny szczyt beztrosko
igrając z istnieniem planety. Come Away Melinda to piosenka o dziewczynce, która
znalazła stary album ze zdjęciami i dopytuje się ojca o ludzi, których tam widzi.
Wojna zabrała jej matkę i równieśników. Natomiast pierwszą własną kompozycją
zespołu z tej branży było nagranie Wake Up. Poetycki opis natury z piosenki
The Park został silnie skontrastowany z obrazami brukania jej krwią i ze śmiercią
bliskich. Lady In Black jest piosenką ponadczasową i prawdopodobnie zawsze będzie
aktualna, gdyż mądrość ludzi nam z pewnością nie grozi. Pośród zgliszcz wojennych
żołnierz spotyka matkę - Ziemię i nawiązują rozmowę. Ubrana żałobnie na czarno
ciągle ma nadzieję na lepsze jutro, lecz na razie błąka się sfrustrowana. Istnieje
też taka interpretacja tej piosenki, w której dama w czerni jest śmiercią, która
szuka kolejnej ofiary. Mniej prawdopodobne, ale oczywiście możliwe. Oskarżeniem
Boga, który dopuszcza do wojen jest tekst Weep In Silence. W utworze The Wizard
pojawia się wyimaginowana postać czarodzieja, który pragnie natchnąć nas dobrymi
wibracjami, a przede wszystkim walką o wyzwolenie z jarzma bólu i zagrożenia.
Ludzkości pragnie również pomóc anonimowy podróżnik rzucony w otchłań czasu
(Traveller In Time) oraz optymistyczny pielgrzym ostrzegający przed zgubą wojen
(The Pilgrim). Urocza piosenka Circle Of Hands traktuje o zagrożeniu. Wróg pojawia
się, jest synonimem zła. Czas walczyć. W utworze The Spell bohaterami są dwie
siły znajdujące się w pacie. Zwycięstwo w tej zimnej wojnie jest tożsame zagładzie
obu stron. Niezłą konkluzję daje w tym względzie Blind Eye punktując niedoskonałości
świata a przede wszystkim ludzi. Podobne tony brzmią w tekście A Year Or A Day,
lecz patos tu znacznie większy a poruszana tematyka wielce poważna. Od walki
dobra ze złem zespół przechodzi do swoich haseł flower - power, by zakończyć
wezwaniem do walki o lepsze jutro.
Począwszy od 4-ego albumu
grupa wprowadziła teksty baśniowe, fantazyjne. Lecz zaczynem do tych tekstów
była piosenka Dreammare z 1-ego albumu. We śnie pojawił się barwny, choć złowrogi
czasem świat wirtualnych stworzeń wśród których zęby szczerzy demon. Koszmary
zastąpił w utworze The Wizard dobry czarodziej mieszkający w górach i będący
symbolem naszych dobrych serc. Wystarczy go spotkać i z nim pomówić, ale to
nie jest takie proste. Znacznie prościej czynić zło (szczególnie w dobrej intencji).
Demon tęczy (Rainbow Demon) to wojownik rodem z komiksów. Pojawia się czasem
wśród nas wypełniając swoje zagadkowe misje. Piosenka Echoes In The Dark fascynuje
mrokiem, który rzekomo spadnie na każdego człowieka. Czy mrok to wojna? Siły
dobra i zła spotykają się w bezpośrednim starciu w utworze The Magician's Birthday.
Początkowy atak złego czarnoksiężnika zostaje opanowany, zaś kontratak przynosi
zwycięstwo osiągnięte siłami miłości. W piosence Wonderworld nie ma co prawda
czarnoksiężników, ale są sny i ich złuda. Hensley proponuje stworzenie własnego
świata wewnętrznego, w którym zamiast snów znajdzie się miejsce na realne marzenia
o pokoju i prawdzie. Podobny aspekt, choć pod innym kątem pobrzmiewa w piosence
Dreams z albumu Wonderworld. Do fantazji grupa wróciła albumem Return To Fantasy.
Tytułowy utwór to wycieczka do własnej wyobraźni w poszukiwaniu nowych inspiracji
twórczych. Beautiful Dream podaje na dłoni krainę szczęśliwości, do której można
wpaść na zawsze.
Miłość to w piosenkach Uriah
Heep przede wszystkim atrybut wolności, jednej z najważniejszych kategorii naszego
życia, jeśli nie najważniejszej. Grupa poświęciła tym problemom cały album Sweet
Freedom. Tekst piosenki Dreamer to wolność marzeń, która przekłada się na życiowy
optymizm. Upajanie się wolnością jednostki i odrzucanie stabilizacji jest tematem
piosenki One Day. Było nie było stabilizacja życiowa ma swoje dobre strony,
lecz oznacza przede wszystkim kupę kagańców. Beztroska w miejskiej betonowej
dżungli nie jest najlepszym wyjściem, lecz łatwo w takiej scenerii spotkać partnera
lub przyjazną duszę, co może nieco podkolorować codzienną szarość (Cirkus).
Seven Stars wzywa do zachowania swojej osobowości, poszukiwania miłości i marzeń.
Tytułowa Sweet Freedom brzmi przewrotnie: jeśli mnie nie kochasz nic to, pozostaje
wolność oraz poszukiwanie innej partnerki. Stealin' to fabularna przypowiastka
z morałem. Ktoś uwiódł córkę pracodawcy i jest przez niego ścigany. Jego wolność
osobista skurczyła się do walki o byt. Nie rezygnuje jednak z uciech tego świata.
Uzmysławia sobie jednocześnie swój błąd nakreślony banalnym morałem 'lepiej
było kupić niż kraść'. Tekst piosenki If I Had The Time jest przeraźliwe optymistyczny,
beztroski i lekki. Co zmienić w życiu gdyby dano nam jeszcze jedno? Nic. Cieszyć
się tu i teraz i nie zastanawiać się nad takimi problemami. Pielgrzym był kiedyś
wodzem, co przelewał krew w swoich bitwach. Zrozumiał swój błąd i teraz przynosi
ludziom radość (The Pilgrim). Tematyka wolności zaistaniała już na wcześniejszych
albumach np. do otwartej walki o wolność od zagrożeń wzywa piosenka I Wanna
Be Free z albumu Look At Yourself. Z kolei Tales z albumu Magician's Birthday
snuje refleksje egzystencjalne o dosyć ciekawym zabarwieniu: nie marnuj w życiu
okazji, które mogą dać ci sukces. Walce o wolność i miłość poświęcono piosenkę
The Shadows And The Wind. Natomiast The Easy Road to jakby credo Hensley'a.
Jeśli masz miłość trzymaj ją i nie rozglądaj się. Inną radę daje tekst piosenki
Something Or Nothing. Dwa przecieństwa powinny dążyć do znalezienia wspólnej
drogi. Jednak w tekście Woman Of The World muzycy sygnalizują, że może to być
niewykonalne.
W niektórych tektach albumu
Look At Yourself zabrzmiały nutki problemów wewnętrznych jednostki. W piosence
What Should Be Done, Hensley prowadzi spokojny dialog z pewną zagubioną postacią
próbując uzmysłowić jej w jakim stanie jest jej życie. Easy Livin' to klęska
pewnego stylu życia prawdopodobnie utożsamiana z gwiazdą rockową. Tytułowe nagranie
albumu to jeden z lepszych tekstów Hensley'a. Wzywa do otwarcia się na świat,
do ufności w przyszłość i przyjaźń oraz wyzbycia się homofobii. Time To Live
z kolei to piosenka bardzo realistyczna. Po pobycie w więzieniu facet wraca
do życia i szuka dawnej miłości. W piosence Suicidal Man załamany facet traci
kontakt z rzeczywistością, ale pojawia się miłość i depresja zostaje zażegnana.
Gorzej jest w tekście piosenki Midnight, w którym facet pogrążony w depresji
wzywa ciemne moce by pomogły mu się otrząsnąć.
Parę tekstów jest mniej
zangażowanych. O dzikiej zabawie traktuje Sweet Lorraine, lecz ma się wrażenie
że nie dotyczy kobiety. Dreamer z kolei opisuje faceta lekkoducha, co nigdy
się nie nudzi. Stąd blisko do nagrzanego erotyzmem utworu Love Machine, często
wzmacniającego atmosferę koncertową. Drapieżność kobiet przedstawia piosenka
Bird Of Prey. Natomiast o miłości fizycznej traktuje All My Life. Przygodna
znajomość z piosenki Spider Woman nie rokuje pomimo żarliwych nadziei. Shady
Lady opisuje natomiast spotkanie z twardą kobietą lekich obyczajów. Ulotność
miłosnych uniesień przedstawia tekst piosenki Make A Little Love. Znudzenie
gwiazdorstwem jest tematem piosenki So Tired w przeciwieństwie do tekstów Prima
Donna czy Can't Stop Singin', w których zespół wyraźnie cieszy się stojąc przed
wiernymi fanami na piedestale (dokładniej: iglicy kościoła), szczytując ekspresją
w piosence Showdown tudzież odreagowując krytykę prasową w piosence Can't Keep
A Good Band Down.
Tytuł nawiązuje
do wiersza Desiderata autorstwa Maxa Ehrmanna (1872 - 1945).
Początki
Uriah Heep nie były usłane różami. Ich droga do sławy był trudna i żmudna. Mieli
szczęście, gdyż trafili na bardzo obrotnego menadżera, którym był Gerry Bron.
Mieli także talent do kompozycji, które nabierały kolorów wraz z rozwojem artystycznym
grupy. Uriah Heep często wymieniano wtedy w czołówce grup hard-rockowych obok
Deep Purple, Led Zeppelin i Black Sabbath. Lecz te grupy były już bardzo populane,
kiedy na rynku pojawili się Uriah Heep. Sami muzycy analizując początki ich
działalności konkludują, że wstrzelili się w hard-rock dosłownie w ostatniej
chwili i dlatego tak trudno było im się zadomowić na rynku.
