1945.11.03
Urodzony
w Norwood Green, Southall.
Próbuje grać na gitarze już w latach szkolnych. Gra w zespole The Renegades, potem The Delta Five.
1964.11 - 1965.09
Buddy Britten & the Regents
Nick wchodzi w skład Buddy Britten & the Regents. Skład: Buddy Britten (śpiew, gitara), Tony Lost (fortepian), Roger Pinner (perkusja), Nick Simper (bas). Po okresie posuchy podpisują kontrakt z wytwórnią Piccadilly i wydają singla She's About A Mover / Since You've Gone (1965), potem Right Now / Jailer Bring Me Water (1965). Wobec braku sukcesu grupa zmienia nazwę na Simon Raven Cult.
The Regents powstali na początku lat 60-tych w Liverpool. Pierwsza płytka dla Piccadilly nie wypaliła, My Pride, My Joy / Long Gone Baby (1962). Potem próba z wytwórnią Decca również, Don't Spread It Around / The Beat Of My Heart (1962). Kontrakt z Oriole zaowcował 4 singlami, z których żaden nie był przebojem: If You Gotta Make A Fool Of Somebody / Money (1963), Hey There / I'll Cry No More (1963), My Resistance Is Low / When I See You Smile (1963), Money / Sorrow Tomorrow (1963), I Guess I'm In The Way / Zip-A-Dee-Doo-Dah (1964). Grupa miała trochę pecha. Nagranie If You Gotta Make A Fool Of Somebody stało się przebojem, ale w wykonaniu Freddie and The Dreamers, którzy wypuścili singla tydzień wcześniej. Ta sama przygoda przydarzyła z singlem Money, który wydali również Bern Elliot and The Fenmen. Już z Simperem w składzie hita She's About A Mover, cover amerykańskiej grupy Sir Douglas Quintet, miał jednak inny zespół James Royal and The Hawks.
1965.09 - 1966.04
Simon Raven Cult
Simon Raven Cult byli naturalnym przedłużeniem The Regents. Skład: Kid Freedom (bas), Richard Honour (klawisze), Simon Raven (śpiew, gitara), Roger Truth (perkusja). Ponazywali się pseudonimami. I tak Kid Freedom to Nick Simper, Simon Raven to Buddy Britten, a Roger Truth to Roger Pinner. Na klawiszach grał Richard Honour, co prawdopodobnie było pseudonimem Tony'ego Losta. Wydali jeden singiel I Wonder If She Remembers Me / Sea Of Love w 1966 roku dla Piccadilly. Po kilku miesiącach Pinner i Simper weszli w skład zespołu Johnny Kidd and The Pirates.
The
Pirates powstali w 1958 roku jako grupa rock and rollowa. Johnny Kidd
był liderem grupy. W 1960 roku mieli hita #1 w Anglii, Shakin' All Over,
który był jego kompozycją. Naprawdę facet nazywał się Frederick Heath,
został urodzony 23.12.1939 w Londynie. W jego zespole grali wtedy: Mick
Green (gitara), Johnny Spence (bas), Frank Farley (perkusja). Największy
natłok singli wydali w 1963 i 1964 roku. W styczniu 1963 wyszedł Shot
Of Rhythm And Blues (UK #48). W czerwcu I'll Never Get Over You / Then
I Got Everything (UK #4). W listopadzie Hungry For Love / Ecstasy (UK
#20). W kwietniu 1964 roku pojawił się SP Always And Ever / Dr. Feelgood
(UK #46), w czerwcu Jealous Girl / Shop Around, w listopadzie Whole Lotta
Man / Your Cheatin' Heart. W 1964 roku wydali także EP I'll Never Get
Over You / Then I Got Everything / Hungry For Love / Shot Of Rhythm And
Blues. Odszedł wtedy Mick Green do The Dakotas, a zastąpił go John Weider
(gitara). W 1965 roku nastąpił kres kariery rock and rollowej i nieudane
próby wejścia w rytm & blues. Wydali tylko 1 singiel Don't Make The
Same Mistake As I Did / The Birds And The Bees.
W 1965 roku Kidd zmienił skład całkowicie. Nick Simper doszedł w maju 1966. W kwietniu 1966 wyszedł SP It's Got To Be You / I Hate Getting Up In The Morning. Nietrafiony. Skład z tego okresu: Johnny Kidd (śpiew), Roger Pinner (perkusja), Nick Simper (bas), Ray Soaper (kalwisze), Mick Stewart (gitara). Grupa jeździła po Anglii aż do 7 października 1966, kiedy śmiertelnemu wypadkowi samochodowemu uległ wokalista Johnny Kidd. W listopadzie ukazał się ich singiel Send For That Girl / The Fool. Jest to jedyna płytka, na której gra Simper.
W 1978 roku na fali odnowy rock and rolla grupa wraca na scenę, występując raczej w pubach. W kwietniu 1978 roku wyszedł album The Best Of Johnny Kidd & The Pirates, zaproponowany przez EMI. Okładka zamieszczona obok wieńczyła album Rarities, wydany w USA w 1983 roku.
1966.12 - 1967.05
The Pirates
The Pirates grali dalej bez Kidda. Skład: Johnny Carroll (śpiew, klawisze), Roger Pinner (perkusja), Nick Simper (bas), Mick Stewart (gitara). W 1967 roku Pinnera wymienił John Kerrison (perkusja). Prawdopodobnie nie wydali żadnej płyty.
The Flowerpot Men
Założycielami zespołu byli John Carter i Ken Lewis, wokaliści i kompozytorzy piosenek, którzy postanowili ograniczyć swój udział w zespole do menadżerowania i tworzenia piosenek. Obaj związani byli początków lat 60-tych z grupą Carter-Lewis & The Southerners, potem z The Ivy League, z którą wylansowali hity Funny How Love Can Be and Tossing And Turning w 1965. Po zakończeniu przygody z Ivy League nagrali przy pomocy muzyków studyjnych piosenkę Let's Go To San Francisco (Part 1) / (Part 2), która wydana 3 sierpnia 1967 roku przez Deram, stała się brytyjskim hitem (#4). Piosenka była na fali powiewu flower-power i w sposób dość prosty kojarzyła się w podziwianą wtedy Kalifornią. Nazwa The Flowerpot Men pochodziła od telewizyjnego programu dla dzieci. Sukces singla spowodował akcję mającą na celu zmontowanie zespołu, który grałby to na koncertach. Obaj postanowili skontaktować się z byłym członkiem Ivy League, Tony'm Burrows'em (urodzonym 14.04.1942), który zmontował 4-osobowy skład wokalistów: Tony Burrows (śpiew), Perry Ford (śpiew), Neil Landon (śpiew) i Peter Landon (śpiew). Od października 1967 na scenie grali Billy Davison (klawisze), Carlo Little (perkusja), Ged Peck (gitara), Nick Simper (bas). Forda i Petera Nelsona wymienił potem Peter Nelson (prawdziwe nazwisko Peter Lipscomb) i Robina Shaw ('Scrim'). W styczniu 1968 Davisona zastępuje Jon Lord (klawisze). Lord znalazł się w zespole przypadkowo, gdyż wyznaczony klawiszowiec rozchorował się i Simper wskazał swojego kumpla. Zarówno Simper, jak Lord nie uczestniczyli w nagraniach studyjnych. W lutym obaj uciekają do Roundabout.
Kolejne single w stylu The Beach Boys nie odniosły już sucesu pomimo, że były miłymi piosenkami. W listopadzie 1967 roku wydano jeszcze SP A Walk In The Sky / Am I Losing You? (#6 Holandia). W kwietniu 1968 A Man Without A Woman / You Can Never Be Wrong. W marcu 1969 wydali ostatni singiel In A Moment Of Madness / Young Birds Fly.
W końcu 1968 roku zespół próbował pod inną nazwą Friends. Wydali singla Piccolo Man / Mythological Sunday. Nic to nie dało i Burrows odszedł do Edison Lighthouse, a Neil Landon do Fat Mattress. Burrows był potem w White Plains, Brotherhood Of Man i The Pipkins.
1968.02 - 03
Roundabout
Zespół założył w końcu 1967 roku perkusista Chris Curtis z zespołu The Searchers i chciał w swoim zespole śpiewać, a nie grać na perkusji. Pozyskał do współpracy Jona Lorda z The Artwoods i Ritchie Blackmore'a z The Outlaws. Skład uzupełnili Dave Curtis (śpiew) i Bobby Woodman (vel Bobby Clark) (perkusja). Dave Curtis szybko zniknął ze sceny. Zastąpił go Rod Evans (śpiew, ex-Maze). Do perkusji pozyskano Iana Paice'a (ex-Maze). Basistę znalazł Jon przypominając sobie w lutym 1968, z kim był na tournee The Flowerpot Men: Nick Simper (bas). Skrystalizowany skład Roundabout jest pierwszym zestawieniem Deep Purple. Po kilku próbach zespół wyruszył na krótką trasę koncertową po Danii. Wiele zespołów tak zaczynało. Wystąpili nawet w lokalnej telewizji. Po powrocie postanowili zmienić nazwę.
1968.04 - 1969.07
Deep Purple
Z
Deep Purple grał nieco ponad rok, ale był to rock bardzo pomyślny. Grupa
wydała aż 3 nowe albumy Shades of Deep Purple (1968), Book of Taliesyn
(1968) i Deep Purple (1969). Wtedy Ritchie Blackmore uznał, że należy
zmienić drastycznie brzmienie. Jak pokazuje historia, Ritchie albo wyrzucał
kogoś albo sam odchodził. Przynajmniej ciągle się coś działo. Odejście
Nicka odbyło się w atmosferze skandalu finansowego i procesu sądowego.
1970.06 - 1974.07
Warhorse
Kliknij i poczytaj o Warhorse.
Podczas przygody z Warhorse Nick Simper miał koncert gwiazd w czerwcu 1971 roku w londyńskim pubie. Gwiazdy zwołał Screaming Lord Sutch i nazwał zespół Lord Sutch & Heavy Friends. Wieczoru tego wystąpili: Ritchie Blackmore (gitara), Anette Brox (śpiew), Victor Brox (śpiew), Matthew Fisher (klawisze), Brian Keith (śpiew, puzon), Carlo Little (perkusja), Keith Moon (perksuja), Sid Phillips (sax), Noel Redding (bas), Nick Simper (bas), David Sutch (śpiew). Całą rzecz nagrano i wydano album The Hands Of Jack The Ripper w 1971 roku.
Po rozpadzie Warhorse Simper i Parkes pracowali poza czynnym uprawianiem muzyki, choć grali dla siebie w domu.
Próba zmontowania zespołu w składzie Rosco Gordon (fortepian, śpiew), Carlo Little (perksuja), Sid Phillips (sax), Nick Simper (bas), Wayne Bennett (gitara). Nagrania z sesji nagraniowych ukazały się w 1983 roku, album Roscoe Rocks Again.
1978
Dynamite
Powrót Simpera na scenę w postaci grupy Dynamite. Skład: Simper, Parks, James Royal (śpiew). Trwała ona krótko i przerodziła się w Fandango.
Fandango
W oryginalnym składzie byli Nick Simper (bas, śpiew), Peter Parks (gitara, śpiew), Barney James (perkusja), Jim Proops (śpiew). Ponownie grają trzej przyjacele z Warhorse, Simper, James i Parks. Równolegle Simper i Parks współpracują z zespołem Flying Fox. Jamesa zastępuje Ron Penney (perkusja). Fandango wydali album Slipstreaming w Niemczech dla wytwórni Shark w kwietniu 1979 roku. Na płycie grał dodatkowy muzyk Neil McArthur (klawisze). Anglia ujrzała płytę w czerwcu (Gull Records). W sierpniu 1980 roku Penney został zastąpiony przez Maca Poole'a, co dawało znowu 3 osoby z Warhorse w składzie. Wydali wtedy album Future Times, ale tylko w Niemczech (1980). Potem znowu wrócił do składu Penney, wymieniając Poole'a. W 1982 roku próbowali zaczepić się singlem Just Another Day / Wish I'd Never Woke Up, wydanym w Londynie, ale nic nie wyszło. Drugiego singla Is My Love In Vain nawet nie wydano. Wznawiano oba albumy na CD w 1994 i 2000 roku.
1979 - 1984
Flying Fox
Simper i Parks współpracowali w niej dorywczo ze starym znajomym Carlo Little (perkusja). Oprócz tej trójki pomagał im Frankie Reed (śpiew). Grupa lubiła koncerty i grali sobie wokół Londynu. Ich koncerty lubiła także publiczność. Nie nagrywali, nie wiadomo dlaczego. Wokalista wyjechał na stałe do Australii w 1980 roku. Zastępowało go wielu ludzi: Alan Barrett, Marie Dunn i Ron Harwood. W 1982 roku skład Flying Fox pod nazwą The Nickelodeon nagrał singla Music Music Music z Mari Dunn jako wokalistką.
1985 - dziś
The Good Old Boys
Po rozpadzie The Flying Fox, Simper i Parks założyli The Good Old Boys, grupę o ciekawym ustroju, która przyjmowała wielu muzyków, w tym bardzo znanych i zasłużonych dla rocka. Dużo koncertowali, głównie w pubach. W 2004 roku występują w składzie: Nick Simper, Peter Parks, Simon Bishop, Alan Baratt (ex-Jo Jo Gunne), Richard Hudson (ex-The Strawbs). Wiele informacji o tym niezwykłym zjawisku na stronie http://www.hgsamusic.co.uk/html/the_good_old_boys.html
1994.12 - dziś
Quatermass II
Kolejny zespół Simpera, tym razem wspólnie z następującymi muzykami: Mick Underwood (perkusja), Nick Simper (bas), Peter Taylor (śpiew), Bernie Torme (gitara). Po paru sesjach nagraniowych odeszli Berni Torme i Taylor. Zespół grał dalej. Od sierpnia 1996 skład wyglądał nastęująco: Gary Davis (gitary), Bert Foley (gitary, śpiew), Nick Simper (bas), Mick Underwood (perkusja) i Don Airey (instr. klawiszowe). Nagrali album Long Road, wydany w 1997. W czerwcu 1997 skład się rozsypał, lecz potem się znowu reaktywował.
Po powrocie Reeda z Australii podniósł się The Flying Fox: Carlo Little (perkusja), Pete Parks (gitara), Frankie Reed (śpiew), Nick Simper (bas). Zagrali koncert w pubie The Rising Sun w Greenford.
Nick znalazł się w składzie zespołu Wee Willie Harris & the Alabama Slammers, który grał rock and rolla z lat 50-tych, pomagając w nagraniu albumu Wee Willie Harris'owi. Oprócz Simpera grali Pete Newman (sax) i Johnny Casanova (fortepian). Należy to traktować jako sesje nagraniowe.