Data

Wydarzenie

1944.10.25

John Roy Anderson został urodzony w Accrington, Lancashire. Rodzice Albert i Katleen.

1954

Zaczynał od chóru. Marzył o karierze piłkarza, ale skończył jako kierowca ciężarówki.

Anderson: "Chciałem grać w football cały czas. Byłem dobrym organizatorem, aranżowałem grę i tworzyłem zespoły piłkarskie."

W 1954 w wieku 10 lat zagrał na tarce w pierwszej grupie Little John's Skiffle Group.

Anderson: "Graliśmy Lonnie Donegana np. Rock Island Line, Bet On Stewball. Nigdy nie mieliśmy koncertu, robiliśmy tylko hałas, ale zabawa była niezła."

1959

W 1959 skończył St John's Infants School w Accrington. Lubiany przez nauczycieli. Pomaga rodzinie w pracy na farmie. Nie wraca już do szkoły. Żadnej.

Anderson: "Musiałem trochę zarabiać, gdyż mój ojciec zachorował. W głębi chciałem pójść na uniwersytet, zdobyć edukację i jeździć po świecie. Tak się stało, ale inaczej niż myślałem wtedy."

1960

W 1960 pracuje jako kierowca ciężarówki. Dowozi cegły i ma ścieżkę mleczną. Słucha muzyki w czasie jazdy.

1962 - 1967

The Warriors

Doskonalił głos, który jest niesamowity, jak na mężczyznę, mianowicie sopran. Od 1962 roku jest w lokalnej grupie The Warriors (czasem The Electric Wariors). Było dwóch wokalistów i byli to dwaj bracia Anderson. Skład grupy: Anthony Anderson (śpiew), John Anderson (śpiew), Michael Brereton (gitara solowa), David Foster (bas), Rodney Hill (gitara), Ian Wallace (perkusja).

David Foster założył The Warriors w 1960 roku. Urodzony 6.09.1946 w Liverpoolu, mieszkał w Accrington, Lancashire. Gdzie skończył Accrington Grammar School. Muzyką interesował się od 12 roku życia. The Warriors byli jego pierwszą grupą.

Na przełomie 1963 i 64 roku skład stopniał i stanowiła go piątka Anthony i Jon Anderson, David Foster, Ian Wallace, Brian Chapman (gitara), potem czwórka, bez Anthony'ego Andersona, która nagrała pierwszy singiel.

Anderson: "Miałem trasę do Liverpoolu w marcu 1963 i poszedłem do The Cavern Club. Chciałem wtedy być beatlesem lub co najmniej pochodzić z Liverpool."

Anderson: "Mieliśmy pomarańczowy van, który prowadziłem i wszystkich rozwoziłem ze sprzętem. Takie było życie wokalisty."

W lutym 1964 roku The Warriors wydają jedynego singla Don't Make Me Blue / You Came Along dla wytwórni Decca. Ta płytka stanowi dziś nie lada gratkę na rynku i jest bardzo droga.W kwietniu 1964 nagrywali piosenkę Don't Make Me Blue na potrzeby filmu Just For You, realizowanego w Shepperton Studio. Decca wydała soundtrack z tego filmu. Było tam ich nagranie.

Anderson: "To były nasze najlepsze lata, krzycząc i uciekając po ulicach spędzaliśmy czas w tych wczesnych latach. Myśleliśmy, że będziemy sławni. Dużo ćwiczyliśmy i byliśmy dobrym zespołem. Po zrobieniu 1-ego singla gość namawiał nas na drugi, ale mieliśmy dobry angaż w klubie robotniczym. Powiedział, że znajdzie sobie inny zespół i tak zrobił, a płytka osiągnęła #1. Piosenka nazywała się Juliet, a zespół The Four Pennies."

Z innych kolegów Andersona z tego okresu wsławili się Ian Wallace, który został cenionym muzykiem sesyjnym i potem grał w The World oraz David Foster, potem w Badger.

W 1967 Anderson odszedł od Warriors podczas koncertów we Frankfurcie, w Niemczech. "Za dużo zabawy, za mało prób, za dużo narkotyków, za mało zabawy. Dostałem wariata trochę." Okazało się, że odejście Johna rozłożyło zespół. Po rozpadzie, Foster i Wallace przyłączyli się do grupy The Big Sound, z którą jeździli po Skandynawii. Po powrocie w 1968 roku założyli zespół Sleepy razem z Rodem Hillem.

The World założył Neil Innes po upadku grupy Bonzo Doo Dah Band w 1970. Był to krótki zryw w celu zarobienia na koncertach. Brak promocji spowodował, że grupa rozpadła się jeszcze przed ukazaniem się albumu. Była to jedyna stała grupa Wallace’a. Wydali singla Angelina/Come Out Into The Open [Liberty, 1970] oraz album Lucky Planet [Liberty, 1970]. Skład: Neil Innes (śpiew), Roger McKew (gitara), Dennis Cowan (bas), Ian Wallace (perkusja).

1967

Anderson, jeszcze John, wraca do Anglii. Przez krótki okres czasu śpiewa w zespole The Party. W 1967 i 1968 Anderson imał się różnych prac, aby żyć. Pracował jako kelner w Marquee, wyjeżdżał do pracy w Niemczech.

1968.03

Pod nazwiskiem Hans Christian wydaje solowy singiel Never My Love / All Of The Time. Strona B była hitem The Association z 1967 roku.

1968.05.24

Pod nazwiskiem Hans Christian wydaje drugi solowy singiel Autobiography Of A Mississippi Hobo / Sonata Of Love. Dobre recenzje np. Chrisa Welcha.

Anderson: "Nie lubiłem tych piosenek i zacząłem nie dowierzać producentom i biznesowi."

1968.06

W czerwcu 1968 przyłącza się do The Gun jako wokalista. Wytrzymuje tylko 1 koncert. Faktem jest, że grupa zupełnie do niego nie pasowała i odwrotnie. Grupa podawała powód taki, że nie chciała być zespołem towarzyszącym wokaliście.

1968.07 - 1968.07

The Mabel Greer's Toyshop

W La Chasse, renomowanym klubie londyńskim, John poprzez przyjaciela Jacka Berry poznaje Chrisa Squire. Anderson pracował tam jako sprzątacz. Obaj szybko znaleźli ze sobą kontakt. Lubili Simona & Garfunkela (harmonie głosowe) i 5th Dimension. Ćwiczą i dają ogłoszenie do prasy. Zgłasza się Bill Bruford. Z Banksem, założycielem The Mabel, dobijają układu przy szklaneczce. W końcu lipca, jako ostatni zostaje przyjęty Kaye. Nowa grupa zmienia nazwę na Yes.

Kliknij i poczytaj więcej o The Mabel Greer's Toyshop.

1968.07 - dziś

Yes

Anderson nazywany był w latach 70-tych Napoleonem. Mały wzrost na pewno. Podobno dzielnie walczył w studio.

Kliknij i poczytaj o Yes.

Równolegle z nagraniami 3-ego albumu Jon udziela się na płycie Lizard, grupy King Crimson. Można go posłuchać w 1-ej części utworu Lizard, Prince Rupert Awakes.

Anderson: "Nagrywali nieopodal. Byłem zafascynowany ich muzyką."

Wydanie solowego albumu Olias of Sunhillow. Pierwsza solowa płyta Jona. Muzyczny obraz kosmicznej ucieczki z planety Sunhillow. Cała muzyka i teksty Andersona, który śpiewa, gra na harfie i gitarze, instrumentach perkusyjnych i sporadycznie syntezatorze. W nagraniach pomagali mu jedynie Brian Gaynor (syntezator), Ken Freeman (smyczki). Muzyka mistyczna, etniczna, o szerokich wpływach orientalnych i afrykańskich z plemiennymi fragmentami, mgłą przestrzeni kosmicznej i syntezatorowymi, nowoczesnymi aranżacjami.

Anderson: "Olias of Sunhillow był dla mnie szkołą. Zamknąłem się i uczyłem się grać na wszystkich instrumentach. Tym jest Olias, nauką dla mnie, z której jestem bardzo zadowolony. Miałem jednego faceta, który zajmował się inżynierią nagrań. Mogłem tak w nieskończoność, aż zwariowałbym. Ale wreszcie wszystko doszło do szczęśliwego końca." (http://www.nfte.org/yesstory/lostchapters.htm).

Anderson: "Włożyłem sporo mistycyzmu w historię Oliasa. Powiedziano kiedyś, że na planecie Sunhillow żyły cztery plemiona: Murzyni, Azjaci, Nordycy i Orientalni. Od nich wszystkich pochodzimy, mamy wszystkiego po trochu od nich i jesteśmy ludźmi plemiennymi. Było parę książek Ver'a Stanley'a Aldera, które zainspirowały Olias, jedna z nich to The Initiation Of Life, a druga The Third Eye." (http://www.nfte.org/yesstory/lostchapters.htm).

Wydanie albumu Song Of Seven. #38 UK, #143 USA. Anderson okropnie zdystansował się do rocka progresywnego. Napisał sam sporo piosenek, wszystkie zaaranżował i produkował. Yes w 1980 grali bez niego, więc chyba odreagował. Jego tenor, czasem dwuścieżkowy, oczywiście jest bez zarzutu i dostarcza słuchaczowi niezapomnianych przeżyć. Instrumentalnie Jon gra na gitarze akustycznej, harfie i klawiszach. Muzycy: Jack Bruce (bas), Ian Bairnson (bas, gitara, śpiew), John Giblin (bas), Mel (bas),
Simon Phillips (perkusja), Maurice Pert (perkusja), Dave "Clem" Clempson (gitara), Ronnie Leahy (klawisze), Damian James Anderson (klawisze), Dick Morrissey (sax), Johnny Dankworth (sax), Chris Rainbow (śpiew, chórki), Petite Jade Genevieve (chórki), Brian Gaylor (efekty elektroniczne), David Ogden (aranżacje smyczkowe Delme String Quartet), Jade i Deborah Anderson (chórki). Clempson grał w Heart of The Matter i Song Of Seven. Jack Bruce tylko w Heart Of The Matter.

"Song of Seven" jest, jak dotąd, najbardziej konwencjonalnym albumem Andersona, brzmiącym czasami, jak nawiedzony Supertramp. Część nagrań pochodzi z ostatnich sesji Yes, wstawionych tutaj w prostym ujęciu, od ręki, przez muzyków studyjnych. Gorzej odebrany, niż efekt współpracy z Vangelisem, Short Stories, album jest jednak bardziej dostępny i angażujący. W przeciwieństwie do koncepcyjnego Olias of Sunhiilow, płyta jest zbiorem piosenek, z których wiele ma pozytywne przesłanie i ładną melodię. Najlepszym nagraniem jest tytułowe, które odwołuje się melodyjnej epiki Yes, chociaż w nowocześniejszym wymiarze. Lekka muzyka oparta jest na tradycyjnej instrumentalizacji: bezprogowym basiście Johnie Giblinie, klawiszowcu Ronnie Leahy'm, gitarzyście Ianie Barinsonie i perkusiście Maurice'ie Pert'cie, dodających element zasadniczy, którego brak we wcześniejszych pracach Andersona. Mogę długo pisać pozytywne uwagi o tym albumie, oprócz tej, że jest to jeden z moich faworytów Jona, bezpretensjonalny i rozbrajająco słodki." (Dave Connolly, Progrography, http://yesinthepress.com/1980/oct/oct_80.html).

Brytyjski tour Jona Andersona, promujący album Song Of Seven. Swoją grupę nazwał The New Life Band.