Data

Wydarzenie

1947.04.08

Stephen James Howe został urodzony w Holloway w Północnym Londynie. Najmłodszy z 4 dzieci, był dynamiczny i muzyka towarzyszyła mu od najmłodszych lat. Maszerował do orkiestr dętych, które sam sobie puszczał na adapterze.

1959

Jako nastolatek odkrył rock and roll. W wieku 12 lat dostaje swoją pierwszą gitarę, jako prezent pod choinkę. Uczył się na grupach typu Bill Haley & The Comets. Interesuje się też występami z młodymi ludźmi w klubach. Jego pierwszą poważną inspiracją był Chet Atkins, potem Django Reinhardt i duet Les Paul & Mary Ford.

1963.08 - 1965.06

The Syndicats

Grupa The Syndicats pochodziła z północnego Londynu i powstała w Barnsbury School for Boys, Holloway, z czystego uwielbienia dla Chucka Berry'ego. Przypuszczalny początkowy skład: Steve Howe (gitara), Kevin Driscoll (bas, śpiew), Tom Ladd (śpiew, bas), John Melton (perkusja). Na początku 1964 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia. Pierwszym SP była kompozycja Chucka Berry'ego, Maybelline z utworem True To Me kompozycji Howe'a po drugiej stronie. Śpiewał Tom Ladd. Steve po raz pierwszy opublikował swój utwór. Płytka wyszła w marcu 1964.

Na drugim SP Howlin' For My Baby / What To Do, wydanym w styczniu 1965 roku, śpiewał Kevin Driscoll. Kolejny SP Leave My Kitten Alone / Don't Know What To Do został odrzucony przez EMI. Oba utwory znajdują się na kompilacji Mothballs firmowanej przez Steve'a Howe.

Przed nagraniem trzeciego singla w grupie nastąpiły zmiany. W czerwcu 1965 odeszli Howe i Ladd, a wymienili ich Ray Fenwick (gitara) i Johnny Lamb (śpiew). Howe odszedł do grupy The In Crowd, gdzie zastąpił Lesa Jonesa.

Ray Fenwick odpowiedział na ogłoszenie w prasie. Wcześniej, w 1962 roku grał w grupie The Red Devils, z którą odwiedzał klubu niemieckie. W 1964 był z The Excels, która grała covery. Towarzyszyli czasem grupie wokalnej Elkie Brooks & The Marionettes, z której wyodrębnili się Mac & Katie Kissoon.

Na trzecim singlu, wydanym we wrześniu 1965, The Syndicats nagrali utwór Bena E. Kinga, On The Horizon. Na gitarze grał następca Howe, Ray Fenwick. Śpiewał Johnny Lamb. SP był często grany w radiu pirackim, ale nie wszedł na listy. Super gitara na stronie B (Crawdaddy Simone) nie należała ani do Howe ani do Banksa, jak mylnie uważano identyfikując grupę The Syndicats z The Syn. Wszystkie 3 single produkował Joe Meek. Najlepszym utworem grupy jest bez wątpienia Crawdaddy Simone, jedna z najlepszych piosenek brytyjskiego r&b. Zespół przeszedł znacznie więcej zmian personalnych, ale brak danych o innych muzykach.

Po odejściu Howe'a grupa występowała lokalnie w klubach londyńskiego Tottenham w składzie: Ray Fenwick (gitara), Jeff Williams (fortepian elektryczny), Kevin Driscoll (gitara), John Lamb (śpiew, harmonijka), John Truclove (perkusja). Menadżerem zespołu został matka Kevina. Grali w Marquee. Przypuszczalnie rozpadli się z końcem wakacji, w sierpniu 1965 roku, kiedy ich lider Ray Fenwick dołączył do holenderskiej grupy Tee Set, z którą zresztą święcił poważne sukcesy na holenderskim podwórku.

Syndicats. Steve Howe pierwszy z lewej.

1965.08 - 1967.03

The In Crowd

Grupa The In Crowd wywodzi się z zespołu Four Plus One. Przemiana nastąpiła w 1964 roku. Four Plus One grali w składzie: Simon 'Boots' Alcot (bas), Les Jones (gitara solowa), Ken Lawrence (perkusja), Keith West (śpiew), John 'Junior' Wood (gitara). W 1964 nagrali i wydali SP Time Is On My Side dla wytwórni Parlophone. Po nagraniu kompozycji Irmy Thomasa, Time Is On My Side grupę opuścił Jones i nastąpiła zmiana nazwy na In Crowd. Strona B jest nagraniem bluesowym.

Zarówno 4+1 jak In Crowd grali przede wszystkim r&b. Pamięta się ich kopię That's How Strong My Love Is, Otisa Reddinga, która doszła w maju 1965 do #48 w Londynie. Strona B singla, Things She Says, przypominała późniejsze nagrania punkrockowe. SP wydała wytwórnia Parlophone w kwietniu 1965.

Lesa Jonesa zastąpił Steve Howe (gitara) po wydaniu pierwszego singla.

Drugi SP Stop, Wait A Minute / You're On Your Own wydali we wrześniu 1965. Strona A została nagrana w stylu protest song. Była to piosenka oryginalnie nagrana przez George'a Beana. Zespół nagrał też wersję Finger Poppin', Ike Turnera, ale tego utworu wtedy nie wydano, pojawił się dopiero na CD Mothballs. W listopadzie wydali trzeci i ostatni singiel Why Must They Criticise? / I Don't Mind. Rok 1966 nie przyniósł żadnych sukcesów, chociaż 20 marca wystąpili w Marquee. W sierpniu 1966 Lawrence'a wymienił na perkusji John "Twink" Alder z The Fairies. Niedługo potem zmienili nazwę na Tomorrow (1967), odrzucając r&b na rzecz psychodelii. Nazwa po prostu wydawała im się nieadekwatna do tego, co chcieli robić. Plotki o tym, że nie zdecydowano się wydać albumu In Crowd nie znajdują potwierdzenia.

Steve Howe jako Steve Tomorrow nagrał solowego singla So Bad w 1967 roku.

1967.03 - 1968.04

Tomorrow

Kliknij i poczytaj o Tomorrow.

W lipcu 1967 pracował jako muzyk sesyjny z producentem Markiem Wirtzem. Steve wstąpił z Keithem Westem w przeboju Excerpts from a Teenage Opera.

1968.04 - 1968.05

Canto

Już w czasie gry w Tomorrow Steve Howe był pod okiem menadżerów, którzy odpalili Deep Purple. Po definitywnym rozpadzie Tomorrow menadżerowie zasugerowali, aby Steve spotkał się z dwoma facetami i spróbował założyć zespół. Byli to Bobby Woodman i Dave Curtiss. Obaj byli także brali pod uwagę do zespołu z Jonem Lordem i Ritchie Blackmore'm. Blackmore wyjechał wtedy do Niemiec, a Curtiss pojechał do Francji na tournee z Michelem Polnareffem. Steve Howe poczekał na powrót Dave'a i razem z Bobby'm założyli trio Canto. Niewiele nagrali, gdyż na horyzoncie pojawił się Clive Maldoon, prawdziwe nazwisko Skinner. Krótka piłka i rodzi się Bodast. Howe otrzymał w tym okresie propozycję od Keitha Emersona, aby zasilił The Nice. Niestety nic z tego nie wyszło.

1968.05 - 1969.12

Bodast

Bodast istnieli od maja 1968 do grudnia 1969. Nazwa jest skrótem od imion 3 założycieli: Dave Curtisa (bas, śpiew), Boba Clarke'a (perkusja) i Howe. Dołączyli do nich Clive Skinner (śpiew) oraz Bruce Thomas (bas). Skinner używał także pseudonimu Clive Maldoon. Grupa nie wydała żadnej płyty, chociaż nagrała album dla MGM, który produkował Keith West. Album nie został wydany, gdyż wytwórnia splajtowała. Jedyna zmiana personalna dotyczyła Boba Clarke'a, którego wymienił Bobby Woodman. 5 lipca 1969 Bodast wystąpili w Royal Albert Hall w Londynie na imprezie Pop Proms, w której uczestniczyli Chuck Berry i The Who. W czerwcu 1969 koncertowali w klubie Speakeasy w Londynie.

W 1982 pojawił się na rynku The Bodast Tapes featuring Steve Howe [Cherry Red]. Album ten zawierał taśmy nagrane przez MGM w latach60-tych. Rok później w 1983 wydano kolejną składankę The Early Years. Płyta zawierała 2 nie wydane nagrania Nothing To Cry For oraz I Want You. Grupa grała rock progresywny czasem psychodeliczny. Na Mothballs Steve Howe'a znajduje się 3 utwory Bodast - Nothing To Cry For, Beyond Winter oraz Nether Street. W 1994 ukazał się album Mothballs, kompilacja nagrań czterech grup, które stały na drodze Howe'a do kariery. Znalazły się tu single The Syndicats, w tym nie wydany.

Po rozpadzie grupy Bodast Curtiss i Maldoon (Skinner) założyli duet hard-rockowy. Maldoon dostał kontrakt z wytwórnią Purple. Razem wydali album w 1971 roku. Grali tu także Steve Howe oraz Tony Ashton na organach w utworze Find A Little Peace. Po wydaniu albumu duo zaczęło koncertować. Dobrali sobie następujących muzyków: John McCoy (bas), Liam Genocky (perkusja). Obaj zresztą w 1978 roku współpracowali z Ianem Gillanem. Album wydano także w USA i muzycy pojechali tam na koncerty, jako suport dla Badfinger.

Maldoon wydał solowy album w 1973, ale Curtiss również na nim grał. Niezadowolony jednak z rezultatów poprosił o zdjęcie jego nazwiska z okładki. W 1976 roku Maldoon niestety zginął w wypadku, będącym następstwem uzależnienia od narkotyków. W 1998 roku Curtiss i Maldoon niespodziewanie osiągnęli sukces. Siostrzenica Maldoona, Christine Leach z grupy Baby Fox, nagrała piosenkę Seraphym z pierwszego albumu Curtissa i Maldoona. Jako Ray Of Light nagrała ją Madonna.

Bruce Thomas był potem na obrazku z Elvis Costello's Attractions.

1970.05 - 1980.12

Yes

Howe dostał się już na okładkę albumu Time And a Word, wydanego w sierpniu 1970. Pierwszy koncert z grupą zagrał już 21 marca 1970 roku w Queen Elizabeth Hall. Howe bardzo pasował do Andersona, gdyż był twórczy. Para stała się odpowiedzialna za jeden z najbardziej oryginalnych materiałów dekady.

Kliknij i poczytaj o Yes.

Steve bierze udziała w nagraniach albumu Curtiss Maldoon (1971, Purple). Album firmują dwaj koledzy Howe'a z zespołu Bodast. Udział wziął także inny członek Bodast, Bruce Thomas. Album wydano w październiku 1971.

Współpraca z Jonathanem Swiftem. Steve nagrywa na jego solowym albumie Introvert (1971, CBS). Wychodzi też SP Blue Eyes / Cleaver Head Spell.

Współpraca z Jonathanem Swiftem, ciąg dalszy. Steve nagrywa na jego solowym albumie Songs (1972, CBS). Wychodzi też singiel Corinna / Just This Morn.

Bierze udział w nagraniach albumu Lou Reed. Pomaga też Chrisowi Skinnerowi w nagraniach solowego albumu Muldoon / Maldoon, wydanego w listopadzie 1973.

Steve Howe wydaje swój pierwszy solowy album Beginnings. #22 UK, #63 USA. Produkcja Howe i Eddie Offord. Steve grał na gitarach, basie, harfie, syntezatorze i organach. Pozostali muzycy: Bill Bruford (perkusja), Alan White (perkusja), Graeme Taylor (gitara), Malcolm Benett (śpiew), Colin Gibson (bas), David Oberle (perkusja), Patrick Moraz (fortepian, harfa, melotron), Bad Beadle (sax), William Reid (skrzypce), Patrick Malling (skrzypce), Jhon Meek (skrzypce), Peter Malling (wiolonczela), Chris Laurence (bas), James Gregory (furute), Sidney Sutcliffe (obój), Gwyd Brooke (bassoon).

"Muzyka odzwierciedla osobowość wykonawcy i kiedy ta osobowość była długo zanurzona w strukturach grupy, wtedy moment, w którym wyzwala się w kontekście albumu solowego, można śmiało nazwać własnym. Nauczyliśmy się od Chrisa Squire'a i jego albumu, który właśnie się ukazał, że jest on pozytywną, myślącą i z gruntu silną osobowością, Muzyka tutaj pokazuje niespokojny duch poszukujący piękna. Nie całkowicie do tego przekonany obawiam się jednak, że Steve wybrał do pracy różne kombinacje personelu, obejmujące muzyków Yes, Gryphon, przypadkowych sesyjnych i tak dostał niewystarczające poczucie jedności i celu. Naturalnie Steve chciał i uniknął stereotypowej ścieżki polegającej na pozyskaniu sekcji rytmicznej i napisaniu paru melodii na gitarę. Zatem są tu aranżacje Patricka Moraza, zmiany personelu w każdym nagraniu i różnorodność podejść do kompleksowego brzmienia. Steve wziął również na swoje barki zadanie wokalisty z różnymi poziomami sukcesu. Najlepiej udały mu się nałożone efekty głosowe w Lost Symphony, gdzie brzmi również, jak Pete Townshend. Ale gdzie indziej jest troszkę poza harmonią. Podczas, gdy nie ma nic do zarzucenia perkusiście Alanowi White'owi z Yes, David Oberle z Gryphon chyba dał Steve'owi więcej energii, więcej elastyczności. Z kolei Howe gra najlepsze partie gitarowe ze smaczkiem jazzowym np. w The Nature Of The Sea. Beginnings zawiera aranżacje smyczkowe i woodwindowe dzieła Patricka Moraza o wysoce profesjonalnym stylu, ale jest ich chyba zbyt dużo. Ram jest popisem solowym Steve'a na gitarze Dobro, banjo, gitarze steel i tarce. Album jest z pewnością zbiorem pomysłów i dobrej muzyki, które można ocenić po znaczącym tytule, początkiem." (CW, MM recezja).

Steve występuje solo na Montreux Jazz Festival w Szwajcarii. Gra na gitarze akustycznej 11 utworów: Meadow Rag, Mood for a Day, Ram, Surface Tension, Second Initial, Clap, Anyway You Do, Bob Dylan's Medley, Country Mix.

Howe wydaje drugi album solowy The Steve Howe Album. #68 UK. Produkcja Steve Howe. Muzycy:
Ronnie Leahy (syntezator, organy), Clive Bunker (perkusja), Graham Resket (skrzypce), Patrick Moraz (fortepian), Bill Bruford (perkusja), Alan White (perkusja), Clair Hamil (śpiew). Bruford i Moraz zagrali w utworze All's A Chord. W nagraniach wykorzystano pełną orkiestrę (59 osób) i dodatkowo 10-osobową grupę smyczkową. Orkiestrą dyrygował Andrew Jackson. Jedynie utwór Continental nie jest autorstwa Howe'a, a mianowicie Conrad/Magidsgon. Muzyka Howe'a w porównaniu do pierwszego solowego albumu poszła w dziwnym kierunku, w stronę country & western, bluegrass i mariażu z muzyką klasyczną. Razem stanowi to mało zjadliwy koktajl, chociaż są na płycie fragmenty bardzo interesujące.

Magazyn Guitar Player wybiera Steve'a po raz 5 z rzędu najlepszym gitarzystą roku.