Data

Wydarzenie

1949.06.14

Urodzony w Pelton, Durham w Północnej Anglii. Jest jedynym dzieckiem May i Raymonda.

1955

Zaczynał studia fortepianowe w wieku 6 lat. Jego ojciec był pianist amatorem.

1962

Kiedy miał 13 lat zamienił pianino na perkusję. Dostał zestaw od wujka Kena. Porzucił lekcje i bębnił sam. Grał w lokalnych zespołach.

1964 - 1965

W latach 1964-65 grał w The Downbeats i The Bluechips. Downbeats zwracali uwagę lokalnej prasy właśnie bardzo młodym wiekiem Alana. Grając coraz więcej koncertów próbował także uczyć się w jakiejś szkole technicznej szukając kariery w architekturze. Ale grupa Bluechips dostała kontrakt z Polygram po zdobyciu I miejsca w konkursie zespołów w Londynie.

1966

W 1966 grał w The Gamblers, którzy grali dla Billy'ego Fury. W 1966 roku 3 miesiące spędził z nimi w Niemczech.

1967 - 1968

Alan zaczynał na poważnie w grupie Craddock, która grała z Alanem Price'm.

1968

W 1968 w Newcastle, Craddock zmienili nazwę na Happy Magazine, a Price podjął się ich produkcji. Napisał im 1-ego singla Satisfied Street. Alan grał jednocześnie w Alan Price Set w latach 1967-68. Skład Happy Magazine: Kenny Cradock (organy), Pete Kirtley (gitara), Alan Marshall (śpiew), Alan White (perkusja,śpiew). Byli w Europie na koncertach.

1968

W 1968 grał krótko w Paul Williams Set.

1969

Na początku 1969 grał w grupie Griffin z Newcastle. Powstali w 1969 roku i wydali singla. Skład: Graham Bell (śpiew), Kenny Craddock (organy), Colin Gibson (bas), Pete Kirtley (gitara), Alan White (perkusja). Bell i Gibson grali wcześniej w Skip Bifferty i Heavy Jelly. Po szybkim rozpadzie Bell wylądował w Every Which Way, zaś Craddock, Gibson i White wciągnęli się do Ginger Baker's Air Force. Griffin wzięli udział w sesji z Johnem Peel.

1969

W lecie 1969 Alan grał krótko w grupie Johnny Almond Music Machine. Skład: Jimmy Crawford (gitara), Jon Mark (gitara), Roger Sutton (bas), Alan White (perkusja). Grupa wydała w 1969 album Music Machine i chybiony singiel Solar Level. Na drugim albumie z 1970 roku Alan White już nie grał. Zespół pochodził z Birmingham. Johnny Almond był saksofonistą (baryton, tenor), który grał też z Bluesbreakers, Johna Mayalla. Zespół grywał sobie na boku jazz i blues. Producentem był Mike Vernon. Almond był potem w Zoot Money's Big Roll Band i Paul Williams Set oraz Alan Price Set. Potem założył grupę Mark Almond.

1969.09

Po Griffin, White trafił do Plastic Ono Band. Przygoda z Lennonem zaczęła się we wrześniu 1969, gdy John zadzwonił do Alana i zaprosił go do Plastic Ono Band. Już następnego dnia leciał do Toronto na koncert Lennona, Claptona i Klausa Voormana pn. Rock'n'Roll Revival. Z koncertu tego ukazał się album Live Peace In Toronto, chociaż nie zamierzano go wydać. Ponieważ jednak ukazał się bootleg, wytwórnia Apple uznała, że zarobi na legalnym albumie i tak się stało. Alan White został umieszczony na liście obok Lennona i Claptona.

Alan grał w takich nagraniach Lennona: Instant Karma, Jealous Guy, Imagine. Do 1970 roku. Dowiedział się o tym Harrison i zaprosił go do sesji All Things Must Pass.

1970

W 1970 odbył 6-8 tygodniowe tournee po Europie z Air Force. Grał tam nawet na organach będąc w niezbyt szczęśliwej sytuacji, gdyż na perkusji grał Phil Seaman, który starał się zaćmić młodszego Alana. Po Air Force trafia bezpośrednio do The Balls.

1970.07 - 1971.01

The Balls

The Balls powstali w lutym 1969 na gruzach grupy The Uglys, po wejściu Trevora Burtona z The Move, który zastąpił odchodzącego Willie Hammonda. 18 miesięcy zbierali materiał w stylu country. Początkowo w grupie grali: Trevor Burton (bas, śpiew), Steve Gibson (śpiew), Denny Laine (gitara, śpiew), Dave Morgan (bas), Keith Smart (perkusja). Denny Laine był z Moody Blues. Między styczniem a czerwcem 1970 Denny Laine był w Air Force, Burton też był, ale krócej.

Właśnie Smarta zastąpił White w lipcu 1970 roku. Grali wtedy we trzech z Burtonem i Lainem. Jedyny SP zawierał utwór Burtona na stronie A oraz utwór Laine'a i White'a na B. Nagrano go w 1970 roku, ale długo czekał na wydanie. W sierpniu 1970 MM ogłosił, że nagrali 12 utworów na album, ale tak naprawdę nie mieli nawet kontraktu. Na niektórych z nich wystąpił Ric Grech. MM podał też, że w sierpniu 1970 SP powyższy wydano we Francji [Byg Records]. Jeszcze później niż w 1971 SP wydano pod nazwiskiem Burtona. Nagranie miało też 3-cie wydanie, jako BLG wydali to pod tytułem Live in the Mountains.

Nie grali za dużo koncertów pomimo, że w składzie byli utalentowani muzycy: Denny Laine, Steve Gibbons i Trevor Burton. White odszedł od The Balls około świąt 1969 roku przed debiutem koncertowym. Laine i Burton byli wtedy tylko we dwóch. Po odejściu Alana wrócił Gibbons i pojawił się nowy perkusista Mike Kellie. W 1971 roku wyszedł opóźniony singiel Fight For My Country.

W lecie 1970 Gibbons wydał solowy album. Po zakończeniu działalności Gibbons grał krótko w Idle Race, a Burton w Pink Fairies. Potem obaj wylądowali w The Steve Gibbons Band. Denny Lane skończył w The Wings, White wiadomo w Yes.

1971.03

W marcu 1971 odbył się UK tour z Terry'm Reid'em. Współpracował z nim około 2 lat.

1971.11 - 1971.12

Bell & Arc

Z Bell & Arc był dwa miesiące na tournee po USA z grupą The Who, listopad-grudzień 1971.

Bell, Gallagher i Turnbull grali razem w Skip Bifferty, potem Gallagher i Turnbull byli w Arc, gdy Graham Bell prowadzący solową karierę od czasu opuszczenia Skip Bifferty, zapytał ich o pomoc przy nagrywaniu płytek demo i nowego albumu solowego. Skończyło się to tak dobrze, że zawiązał się zespół Bell & Arc. Początkowy skład: Graham Bell (śpiew), Tommy Duffy (bas), Mickey Gallagher (klawisze), Rob Tait (perkusja), John Turnbull (gitara). Grupa Bell & Arc wydała album i SP. Podczas nagrywania albumu odszedł Tait. Zastąpił go John Woods z Jackson Heights. Niedługo Woods odszedł do Vinegar Joe i wtedy właśnie wskoczył Alan White. Po tournee, czyli od początku 1972 Alan był sesyjnym, był również na tournee z Chrisem Staintonem.

Bell & Arc załatwili sobie Iana Wallace'a z King Crimson, ale w lutym 1972 rozpadli się. W lutym jeszcze po odejściu Gallaghera próbował ratować sytuację Ken Craddock z Ginger Baker's Air Force. John Turnbull wskoczył do Glencoe, Graham Bell dawał solo i w 1973 wydał album. Gallagher nagrywał i jeździł z Parrish & Gurvitz, zanim przyłączył się do Framptona. Duffy wpadł w Gary Wright's Wonderwheel, zaś Craddock nagrywał i jeździł z The Alan White Band. Wielu z nich właśnie w tym zespole spotka się ponownie w 1976 roku.

1972.06

W 1972 był na tour z Joe Cocker's Mad Dogs & Englishmen. Podczas tego tournee dostał telefon od swojego menadżera, Tony'ego Dimitriadesa z wiadomością, że Yes chcą go widzieć w sprawie ewentualnego dołączenia do nich.

1972.07 - dziś

Kliknij i poczytaj o Yes.

Alan wydaje solowy album Ramshackled. Produkcja Alana, Boba Pottera i Andy Phillipsa. Niestety nie udała się sprzedaż tego albumu. Został także najniżej oceniony z solowych eksperymentów członków Yes. Nie ma tu rocka progresywnego, jest raczej rock i soul, czasem reggae i inne rytmy karaibskie. Muzycy: Alan Marshall (śpiew), Pete Kirtley (gitara, śpiew), Ken Craddock (klawisze, śpiew), Madeline Bell (chórki), Henry Lowther (trąbka), David Bedford (aranżacje i dyrygentura), Bud Beadle (flet, sax), Vicki Brown (chórki), Colin Gibson (bas), Steve Gregory (wind), Andy Phillips (perkusja), Joanne Williams (chórki).